II CZ 100/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, uznając je za niedopuszczalne ze względu na przepisy proceduralne.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." na postanowienie Sądu Okręgowego w P., które odrzuciło poprzednie zażalenie skarżącego. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie na postanowienie wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji jest niedopuszczalne, niezależnie od tego, czy kończy postępowanie. W konsekwencji, zażalenie zostało odrzucone, a skarżący obciążony kosztami.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zażalenie Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." w Polsce z siedzibą w W. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 marca 2013 r. Postanowieniem tym Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie skarżącego na wcześniejsze postanowienie z dnia 8 lutego 2013 r., którym odmówiono mu dalszego udziału w sprawie o zasiedzenie w charakterze uczestnika postępowania. Skarżący zarzucał Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 394¹ § 2 k.p.c. przez błędne uznanie postanowienia z dnia 8 lutego 2013 r. za postanowienie niekończące postępowania. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 394¹ § 2 k.p.c., stwierdził, że zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, jest niedopuszczalne. Sąd Najwyższy rozszerzył tę zasadę również na inne postanowienia wydane przez sąd drugiej instancji w toku postępowania po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W związku z tym, zażalenie Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." zostało odrzucone jako niedopuszczalne na podstawie art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, takie zażalenie jest niedopuszczalne.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 394¹ § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego nie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, nawet jeśli kończy ono postępowanie. Ta zasada wyklucza możliwość dalszego kwestionowania takich postanowień przed Sądem Najwyższym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Gmina T. | instytucja | wnioskodawca |
| Skarb Państwa - Starosta P. | organ_państwowy | uczestnik postępowania |
| Związek Towarzystw Gimnastycznych "S." w Polsce z siedzibą w W. | instytucja | uczestnik postępowania |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 394¹ § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Wyraźnie przewidziano, że nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, jeżeli zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Kierując się regułą a fortiori, również żadne inne postanowienie, wydane przez sąd drugiej instancji w głównym nurcie postępowania prowadzonego po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, nie może być przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 398 § 6
Kodeks postępowania cywilnego
§ 2 i 3 - podstawa do odrzucenia zażalenia.
k.p.c. art. 394¹ § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia zażalenia.
k.p.c. art. 520 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do orzeczenia o kosztach postępowania wywołanego zażaleniem.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji jest niedopuszczalne do Sądu Najwyższego, zgodnie z art. 394¹ § 2 k.p.c.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 394¹ § 2 k.p.c. przez błędne uznanie postanowienia z dnia 8 lutego 2013 r. jako postanowienia niekończącego postępowania w sprawie.
Godne uwagi sformułowania
W przepisie tym wyraźnie przewidziano, że nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, jeżeli zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Taką regulacją prawodawca przesądził, że w odniesieniu do postanowień kończących postępowanie w sprawie postępowanie powinno zamknąć się w dwóch instancjach. Kierując się regułą a fortiori, należy dojść do wniosku, że również żadne inne postanowienie, wydane przez sąd drugiej instancji w głównym nurcie postępowania prowadzonego po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, nie może być przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego.
Skład orzekający
Henryk Pietrzkowski
przewodniczący-sprawozdawca
Anna Kozłowska
członek
Zbigniew Kwaśniewski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności zażaleń do Sądu Najwyższego, w szczególności w kontekście postanowień wydanych po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej, gdzie sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie jest istotne dla praktyków prawa procesowego cywilnego, ponieważ precyzuje granice zaskarżalności orzeczeń sądu drugiej instancji, co może zapobiegać błędnym decyzjom procesowym.
“Kiedy zażalenie nie przysługuje? Sąd Najwyższy wyjaśnia granice zaskarżalności.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CZ 100/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Anna Kozłowska SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku Gminy T. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty P. i Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." w Polsce z siedzibą w W. o zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2014 r. zażalenia uczestnika postępowania - Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." w Polsce z siedzibą w W. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 marca 2013 r. 1. odrzuca zażalenie; 2. zasądza od Związku Towarzystw Gimnastycznych "S." w Polsce z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa oraz Gminy T. kwoty po 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił zażalenie Związku Towarzystw Gimnastycznych S. w Polsce z siedzibą w W. na postanowienie sądu pierwszej instancji, w którym odmówiono skarżącemu dalszego udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, które postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia 21 marca 2013 r. zostało odrzucone jako niedopuszczalne. Od tego postanowienia skarżący wniósł kolejne zażalenie, zarzucając naruszenie art. 394 1 § 2 k.p.c. przez błędne uznanie postanowienia z dnia 8 lutego 2013 r. jako postanowienia niekończącego postępowania w sprawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 394 1 § 2 k.p.c. w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 398 1 k.p.c. a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. W przepisie tym wyraźnie przewidziano, że nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, jeżeli zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji. Taką regulacją prawodawca przesądził, że w odniesieniu do postanowień kończących postępowanie w sprawie postępowanie powinno zamknąć się w dwóch instancjach. Innymi słowy, wyeliminował możliwość wnoszenia zażaleń, które w istocie uruchamiałyby kolejne postępowanie, czyniąc Sąd Najwyższy trzecią instancją. Kierując się regułą a fortiori , należy dojść do wniosku, że również żadne inne postanowienie, wydane przez sąd drugiej instancji w głównym nurcie postępowania prowadzonego po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, nie może być przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego. Skarżący wniósł do Sądu Najwyższego zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji, w którym odrzucono zażalenie na postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji. W świetle przedstawionych uwag należy przyjąć, że zażalenie to jest niedopuszczalne, ponieważ dotyczy postanowienia wydanego w następstwie rozpoznania przez sąd drugiej instancji zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, a bez znaczenia dla tej oceny pozostaje to, czy postanowienie to miało charakter orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 394 1 § 3 k.p.c., zażalenie należało odrzucić. O kosztach postępowania wywołanego zażaleniem od postanowienia z dnia 21 marca 2013 r. Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.520 § 2 k.p.c .
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI