II CZ 10/10

Sygn. akt II CZ 10/10 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 kwietnia 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) 
SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) 
SSN Bogumiła Ustjanicz 
 
 
w sprawie z powództwa Z. W. – Z. 
przeciwko K. Z. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym  
w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2010 r., 
zażalenia powoda  
na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego  
z dnia 29 października 2009 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację 
pozwanego K. Z. oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda Z. W.-Z. kwotę 467 
zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy, zgodnie z 
art. 98 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., zasądził na rzecz powoda zwrot 
kosztów postępowania apelacyjnego. Koszty niezbędne do celowego dochodzenia 
praw i celowej obrony zostały określone przez Sąd na kwotę 467 zł, stanowiącą 
stawkę minimalną za udzielenie pomocy prawnej. Zdaniem Sądu Apelacyjnego 
mimo rzetelnego przygotowania odpowiedzi na apelację przez pełnomocnika 
pozwanego, z uwagi na nieskomplikowany charakter sprawy, nie było podstaw do 
uwzględnienia wynagrodzenia adwokata w kwocie przekraczającej wskazaną 
stawkę. 
Na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania w części, w jakiej 
Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku powoda o zwrot kosztów zastępstwa 
adwokackiego, powód wniósł zażalenie, żądając jego zmiany przez zasądzenie od 
pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego w wysokości 
1.317 zł. Powód zarzucił: 
- 
naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo 
o adwokaturze poprzez nieuwzględnienie umowy łączącej pełnomocnika 
z klientem; 
- 
błędną wykładnię art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – 
Prawo  o adwokaturze poprzez przyjęcie, iż rzekomo nieskomplikowany 
charakter 
sprawy 
nie 
uzasadnia 
zasądzenia 
kosztów 
zastępstwa 
procesowego w kwocie wyższej od stawek minimalnych wskazanych 
w rozporządzeniu wydanym na podstawie cytowanych przepisów; 
- 
niewłaściwe zastosowanie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez nierozpoznanie 
wniosku dowodowego powoda w postaci łączącej go z pełnomocnikiem 
umowy oraz niewskazanie przyczyn, dla których Sąd odmówił zgłoszonemu 
wnioskowi wiarygodności. 

 
3 
W uzasadnieniu zażalenia powód zarzucił także nieuwzględnienie przez Sąd 
obowiązujących stawek rynkowych za czynności adwokackie oraz wkładu 
pełnomocnika w wyjaśnienie sprawy.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Według art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze 
(j.t. Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 z późn. zm.) opłaty za czynności 
adwokackie ustala umowa z klientem. Umowa ta jest wiążąca w relacji pomiędzy 
pełnomocnikiem, będącym adwokatem i jego mocodawcą. Ustalona w umowie 
wysokość opłat za czynności adwokackie nie musi stanowić podstawy zasądzenia 
przez sąd poniesionych przez tę stronę kosztów zastępstwa prawnego od 
przeciwnika procesowego.    
Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest 
zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia 
praw i celowej obrony. Powołany przepis ustanawia dwie zasady rozstrzygania 
o kosztach procesu, tj. zasadę odpowiedzialności za wynik procesu oraz zasadę 
orzekania o zwrocie kosztów niezbędnych i celowych. Według art. 98 § 3 k.p.c. do 
niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata, zalicza się 
wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych 
przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego 
przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Pojęcie kosztów niezbędnych do 
celowego dochodzenia praw i celowej obrony nie może być więc utożsamiane 
ze wszystkimi kosztami, jakie w toku postępowania ponosi strona. 
Na podstawie wskazanych w zażaleniu przepisów art. 16 ust. 2 i 3 ustawy 
z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze zostało wydane rozporządzenie 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy 
prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), które w § 2 ust. 1 
stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa 
prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także 
charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia 
i rozstrzygnięcia. Natomiast § 2 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że podstawę 

 
4 
zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone 
w  rozdziałach 3-5. Opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka 
minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu.  
Uwzględniając powyższą regulację prawną, brak jest podstaw do 
uwzględnienia zażalenia. Wskazane w zażaleniu okoliczności – wysokość 
wynagrodzenia ustalona w umowie pełnomocnika z jego mocodawcą oraz 
przyjmowana na rynku wysokość wynagrodzeń pełnomocników procesowych - nie 
stanowią podstawy do określenia wysokości opłat zasądzanych od przeciwnika 
procesowego na rzecz strony, która sprawę wygrała i poniosła opłaty za czynności 
adwokackie zgodnie z umową, którą zawarła ze swoim pełnomocnikiem. 
Przedmiotowa sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, zaś 
wartość przedmiotu sporu wynosiła 2.482 zł. Ze względu na powyższe nie można 
uznać za uzasadniony zarzut, że sprawa była skomplikowana oraz wymagała od 
adwokata znacznego nakładu pracy, co mogłoby stanowić podstawę do ustalenia 
opłaty za czynności adwokata podlegającej zasądzeniu od strony, która przegrała 
sprawę, w wysokości wyższej od stawki minimalnej. 
O tym, w jakim stopniu strona wygrała lub przegrała sprawę decyduje 
rezultat przeprowadzonego porównania roszczeń dochodzonych z roszczeniami 
ostatecznie uwzględnionymi, przy czym porównania tego dokonuje się mając na 
względzie ostateczny wynik procesu. Żadnego znaczenia, dla oceny stopnia 
w  jakim strona wygrała lub przegrała sprawę, nie ma natomiast to, czy sąd 
rozstrzygając sprawę podzielił argumentację prawną przedstawioną przez stronę 
oraz czy uwzględnił, a jeśli tak, to w jakim zakresie, podniesione przez stronę 
zarzuty (por. postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2010 r., III CZ 65/09, niepubl.).  
Wobec powyższego zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 
k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.