V CZ 66/10
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, ponieważ zażalenie było niedopuszczalne.
Skarżący wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, którą Sąd Rejonowy odrzucił z powodu naruszenia przymusu adwokackiego. Skarżący zaskarżyli to postanowienie zażaleniem do Sądu Okręgowego, które następnie trafiło do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, wskazując, że zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje.
Skarżący, I. P. (obecnie J.) i R. J., wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r. Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. odrzucił tę skargę, powołując się na naruszenie przymusu adwokackiego, gdyż skarga została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżących, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący zaskarżyli to postanowienie zażaleniem, które zostało skierowane do Sądu Okręgowego, a następnie przekazane do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niedopuszczalne i jako takie je odrzucił. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, jest wyczerpujący. W szczególności, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponieważ zaskarżone zostało postanowienie sądu pierwszej instancji, zażalenie było niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest dopuszczalne do Sądu Najwyższego.
Uzasadnienie
Przepisy art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. wyczerpująco określają katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Zażalenie do SN przysługuje jedynie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucenie zażalenia
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| I. P. (obecnie J.) | osoba_fizyczna | skarżąca |
| R. J. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. | spółka | powód |
| I. P. (obecnie J.) | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 4246 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wniesionej z naruszeniem przymusu adwokackiego.
k.p.c. art. 3941 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa postanowienia sądu drugiej instancji, na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego, w tym odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem.
k.p.c. art. 3941 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Potwierdza wyczerpujący charakter katalogu postanowień zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego.
k.p.c. art. 373
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia niedopuszczalnego zażalenia.
k.p.c. art. 3941 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia niedopuszczalnego zażalenia.
k.p.c. art. 39821
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis dotyczący postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawach cywilnych.
Pomocnicze
k.p.c. art. 871 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Przepis określający przymus adwokacki w postępowaniu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zażalenie jest niedopuszczalne, ponieważ dotyczy postanowienia sądu pierwszej instancji, a nie sądu drugiej instancji, a katalog postanowień zaskarżalnych do SN jest wyczerpujący.
Godne uwagi sformułowania
Treść art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że wyliczenie postanowień na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego jest wyczerpujące. W tym katalogu postanowień zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego nie mieści się postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
przewodniczący
Zbigniew Kwaśniewski
sprawozdawca
Marta Romańska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego w sprawach o stwierdzenie niezgodności z prawem oraz stosowania przymusu adwokackiego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej i konkretnych przepisów k.p.c.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością środka zaskarżenia, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera przełomowych rozważań merytorycznych.
“Kiedy zażalenie do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne? Kluczowa interpretacja przepisów proceduralnych.”
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt V CZ 66/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca) SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi I. P. (obecnie J.) i R. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt XC (…) w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w B. przeciwko I. P. (obecnie J.) o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010 r., zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt WSC (…), odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w B. odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.pc. skargę I. J. i R. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt X C (…). W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wspomniana skarga została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżących, nie zaś przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a więc z naruszeniem tzw. przymusu 2 adwokackiego wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. i obejmującego także czynności procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed sądem niższej instancji. W tej sytuacji skarga wniesiona osobiście przez skarżących podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem sporządzonym osobiście przez I. i R. J. i skierowanym do Sądu Okręgowego za pośrednictwem Sądu Rejonowego, a następnie przekazanym Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie okazało się niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu. Treść art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że wyliczenie postanowień na które przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego jest wyczerpujące (postanowienie SN z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II PZ 3/09, niepubl.). W tym katalogu postanowień zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego nie mieści się postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Z art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. wyraźnie bowiem wynika, że zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucające m.in. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponieważ wniesionym zażaleniem zaskarżone zostało postanowienie Sądu pierwszej instancji, bo postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2009 r., przeto zażalenie to jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę