II CSKP 988/23

SN
II CSKP 988/23
POSTANOWIENIE
15 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Agnieszka Jurkowska-Chocyk (przewodniczący)
‎
SSN Agnieszka Góra-Błaszczykowska
‎
SSN Piotr Telusiewicz (sprawozdawca)
na posiedzeniu niejawnym 15 stycznia 2026 r. w Warszawie
‎
na skutek skargi kasacyjnej J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎
z 7 stycznia 2021 r., I ACa 453/19,
‎
w sprawie z powództwa J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
‎
przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Funduszy i Polityki Regionalnej
‎
o zapłatę,
I. na podstawie
art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prawnymi:
1.
Czy możliwe nieuwzględnienie przez Komisję w procesie oceny projektu, wynikających z prawa pierwotnego Unii Europejskiej, gwarancji proceduralnych i materialnoprawnych praw jednostki prowadzi do nieważności decyzji Komisji z dnia 11 maja 2015 r. C(2015) 3228 final dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz dużego projektu „Europejskie centrum usług wspólnych – inteligentne systemy logistyczne” stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”, objętego pomocą strukturalną w ramach celu „Konwergencja” w Polsce (dalej: „Decyzja”)?
2.
Czy brak możliwości przedstawienia niezbędnych dowodów (wynikający w szczególności z braku dokonania wcześniejszej sygnalizacji kryteriów oceny w toku postępowania prowadzącego do wydania Decyzji) narusza fundamentalne zasady prawa Unii Europejskiej, w tym zasady przejrzystości, pewności prawa oraz zasady działania z urzędu w sposób prowadzący do nieważności Decyzji?
3.
Czy zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez Komisję całego materiału dowodowego (wynikające
‎
w szczególności z braku dokonania wcześniejszej sygnalizacji kryteriów oceny w toku postępowania prowadzącego do wydania Decyzji) narusza zasady przejrzystości, pewności prawa oraz zasady działania z urzędu i prowadzi do nieważności Decyzji?
4.
Czy zaniechanie w toku postępowania przed wydaniem Decyzji sygnalizacji kwestii, które w ocenie Komisji przemawiają za negatywnym rozpatrzeniem wniosku i wydaniem negatywnej decyzji, stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych tj. obowiązków staranności, legalizmu, przejrzystości, pewności prawa oraz zasady działania z urzędu i prowadzi do nieważności Decyzji? Czy jest dopuszczalne oparcie ostatecznej decyzji Komisji na zarzucie innej treści niż pierwotnie sygnalizowany?
5.
Czy naruszenie gwarancji proceduralnych polegające na braku zakomunikowania przez przedstawiciela Komisji
‎
w Komitecie Monitorującym innego rozumienia kryteriów niż zaakceptowane przez Komitet Monitorujący, braku sygnalizacji przez Komisję odmiennych od zaakceptowanych kryteriów oceny w toku procedury prowadzącej do wydania Decyzji oraz zastosowanie rozumienia kryteriów opartego na dyskrecjonalnej władzy Komisji opartej na nieprecyzyjnym charakterze kryteriów zawartych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia
‎
11 lipca 2006 r., stanowi naruszenie gwarancji proceduralnych skutkujących nieprzewidywalnością prawa i naruszeniem zasad lojalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary, prowadzące do nieważności Decyzji?
6.
Czy jest zgodne z wynikającym z pierwotnego prawa Unii Europejskiej wymogiem pewności i przewidywalności prawa oraz zaufania jednostki do państwa i prawa oraz z zasadą pomocniczości, że Komisja w sprawach funduszy strukturalnych nie uprzedza jednostki, że korzysta z innych definicji tożsamych pojęć (jak na przykład efekt dyfuzji) niż definicje wcześniej przewidziane w prawie krajowym stanowiącym implementację prawa wspólnotowego zgodnie z art. 65 preambuły Rozporządzenia 1083/2006 i zgodnie z art. 41 ust. 1, art. 59 ust. 1 lit. a) oraz art. 60 lit. a) i art. 70 ust. 1 Rozporządzenia 1083/2006
‎
i czy brak takiego uprzedzenia nie stanowi wykroczenia poza granice dyskrecjonalnej władzy Komisji?
7.
Czy uznanie, że Projekt J. nie spełnia kryteriów uzyskania finansowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nie zgromadzono pełnego materiału dowodowego i nie przeprowadzono wszechstronnej oceny dowodów w związku z brakiem bezpośredniego uczestnictwa i wysłuchania zainteresowanej jednostki w postępowaniu przed Komisją prowadzącym do wydania Decyzji, a tym samym, czy takie postępowanie może być uznane za zgodne z prawami i gwarancjami jednostki zawartymi w prawie pierwotnym i czy prowadzi do nieważności Decyzji?
8.
Czy dyskrecjonalność oceny Komisji jest ograniczona gwarancjami prawa jednostki wynikającymi z prawa pierwotnego Unii Europejskiej w sytuacji, gdy wynik postępowania dotyczy jednostki? W szczególności, lecz nie wyłącznie, czy nieuwzględnienie przez Komisję w procesie oceny projektu, wynikających z prawa pierwotnego Unii Europejskiej gwarancji proceduralnych i materialnoprawnych praw jednostki stanowi oczywisty błąd w ocenie i prowadzi do nieważności Decyzji?
9.
Czy kryterium oczywistego błędu w ocenie jako kryterium uznania decyzji za nieważną nie stanowi niedopuszczalnego ograniczenia gwarancji praw jednostki wynikających z prawa pierwotnego Unii Europejskiej przez uznanie za dopuszczalne naruszeń tych praw i gwarancji, o ile błąd w ocenie nie jest „oczywisty”?
10.
Czy negatywna Decyzja jest nieważna z powodu naruszenia prawa Unii Europejskiej, w tym zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej wiary, pewności prawa i prawa do dobrej administracji na mocy art. 41 ust. 2 Karty Praw Podstawowych poprzez arbitralne przyjęcie, że Projekt J. nie miał wkładu w realizację celów programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” (dalej: „POIG”), gdyż „nie wywołuje efektu dyfuzji” (pkt 21 Decyzji) oraz że „w dużym projekcie brak jest stopnia rozprzestrzeniania (dyfuzji) w rozumieniu POIG” (pkt 23 Decyzji)?
11.
Czy Decyzja jest nieważna z uwagi na naruszenie prawa Unii Europejskiej, w tym prawa do obrony, zasady pewności prawnej i ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary, lex retro non agit, oraz zasady dobrej administracji (art. 41 ust. 2 Karty Praw Podstawowych) w sytuacji, gdy w Decyzji błędnie
‎
i arbitralnie odmówiono współfinansowania Projektu J. poprzez pominięcie faktu, że 25% pracowników zatrudnionych w ramach Projektu J. posiadało wysokie kwalifikacje oraz poprzez dowolną ocenę, że utworzenie działu B + R składającego się z 6 pracowników nie spełniało wymagań Celu Szczegółowego 5 POIG?
12.
Czy Decyzja jest nieważna z uwagi na naruszenie ogólnych zasad Unii Europejskiej, w tym prawa do dobrej administracji, pewności prawa, zakazu arbitralności oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej wiary poprzez błędne wskazanie (w pkt 30 i 32 Decyzji), że „proponowany duży projekt był efektywny ekonomicznie i finansowo oraz mógł zostać zrealizowany w tym samym czasie, formie i lokalizacji bez wsparcia publicznego”, pomijając jednocześnie fakty przekazane Komisji w pkt G2 drugiego wniosku o potwierdzenie wkładu
‎
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dla projektu J. z 1 sierpnia 2013 r., w tym fakty dotyczące różnicy pomiędzy decyzją o zakupie gruntu a realizacją projektu polegającego na wybudowaniu na gruncie zautomatyzowanego i innowacyjnego centrum dystrybucyjnego?
13.
Czy zaniechanie wskazania czy brak wkładu w realizację celów POIG dotyczy łącznie wszystkich trzech celów, czy też któregokolwiek z pojedynczych celów POIG, stanowi naruszenie prawa Unii Europejskiej, w tym art. 296 TFUE i art. 41 Karty Praw Podstawowych skutkujące oczywistym błędem w ocenie i powoduje nieważność Decyzji?
14.
Czy to, że Komisja nie przypisuje indywidualnej oceny do realizacji każdego z kryteriów, które są poddane jej ocenie, w tym do tych, które uznaje za niespełnione i czy brak szczegółowego uzasadnienia w odniesieniu do każdego z kryteriów, nie stanowią każde z osobna lub łącznie naruszenia prawa jednostki do sądu
‎
i prawa jednostki do zbadania ważności decyzji za pomocą pytań prejudycjalnych oraz prawa do dobrej administracji i czy jest to zgodne z wynikającym z pierwotnego prawa Unii Europejskiej wymogiem pewności i przewidywalności prawa i czy w konsekwencji takie naruszenia prowadzą do nieważności Decyzji?
II. odracza posiedzenie.
Agnieszka Góra-Błaszczykowska       Agnieszka Jurkowska-Chocyk      Piotr Telusiewicz
[r.g.]
[a.ł]