II CSKP 947/22

Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną powódki C. spółki akcyjnej w K. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie, który zmienił wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie. Sąd Rejonowy wyłączył z masy upadłości S. spółki z o.o. w upadłości ruchomości w postaci 64 konstrukcji ram kontenerowych i zobowiązał syndyka do ich wydania powódce. Sąd Rejonowy oparł się na ustaleniach, że ramy zostały wytworzone z materiałów powierzonych przez powódkę, a umowa konsorcjum nie rozstrzygała kwestii własności. Sąd Rejonowy uznał również, że pozwany syndyk uznał powództwo, a późniejsze odwołanie tego uznania było nieskuteczne. Sąd Okręgowy zmienił wyrok, oddalając powództwo. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska o związaniu sądu uznaniem powództwa, wskazując, że pozwany uzależnił zgodę na wydanie kontenerów od zapłaty ekwiwalentu pieniężnego. Sąd Okręgowy uznał, że prawa do ram kontenerowych służą w równym stopniu obu stronom na podstawie przepisów o wspólności łącznej spółki cywilnej, co wykluczało wyłączenie ich z masy upadłości. Sąd Najwyższy uznał zarzut naruszenia art. 213 § 2 k.p.c. za bezzasadny, stwierdzając, że pozwany nie uznał powództwa bezwarunkowo, a jego oświadczenie było warunkowe. Sąd Najwyższy uznał również za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 327¹ § 1 pkt 2 k.p.c. Natomiast za zasadne uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że umowa konsorcjum jest umową nienazwaną, a jej kwalifikacja jako spółki cywilnej zależy od spełnienia cech konstrukcyjnych spółki cywilnej, takich jak istnienie majątku wspólnego. Sąd Okręgowy błędnie przyjął automatyzm w kwalifikowaniu konsorcjum jako spółki cywilnej. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Krakowie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający