II CSKP 211/24

Podsumowanie

Sąd Najwyższy odmówił uzupełnienia wyroku w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego, wskazując na niedopuszczalność takiej procedury.

Powódka B. G. wniosła o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2025 r. w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, odrzucił wniosek, wskazując, że procedura cywilna nie przewiduje uzupełnienia punktu wyroku w tym zakresie. Sąd podkreślił, że błąd w postaci nieuwzględnienia kosztów podlega naprawieniu jedynie przez środek zaskarżenia lub sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego, a w tym przypadku koszty zastępstwa zostały uwzględnione w postanowieniu o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał wniosek B. G. o uzupełnienie punktu III wyroku z dnia 11 września 2025 r. w zakresie przyznania kosztów zastępstwa procesowego. Sąd odrzucił wniosek, opierając się na przepisach Kodeksu postępowania cywilnego dotyczących kosztów sądowych i ich zasądzania. Zgodnie z art. 108 k.p.c., sąd wydaje jedno rozstrzygnięcie o kosztach, obejmujące zarówno koszty sądowe, jak i koszty zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że ewentualny błąd sądu w tym zakresie podlega naprawieniu jedynie poprzez wniesienie środka zaskarżenia (który nie przysługuje od orzeczeń Sądu Najwyższego) lub poprzez sprostowanie oczywistego błędu rachunkowego. W niniejszej sprawie, sąd uznał, że nie zachodziły podstawy do sprostowania wyroku, ponieważ koszty zastępstwa procesowego zostały uwzględnione w postanowieniu o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd podkreślił również, że procedura cywilna nie przewiduje instytucji uzupełnienia punktu wyroku, a jedynie uzupełnienie całego orzeczenia w ściśle określonych przypadkach.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

SN
II CSKP 211/24
POSTANOWIENIE
14 stycznia 2026 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Pawłyszcze
na posiedzeniu niejawnym 14 stycznia 2026 r. w Warszawie
‎
na skutek skargi kasacyjnej B. G.
‎
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 11 lutego 2022 r., VI ACa 1863/16,
‎
w sprawie z powództwa B. G.
‎
przeciwko Bankowi S.A. w W.
‎
z udziałem Rzecznika Praw Obywatelskich
‎
o zapłatę,
odmawia B. G. uzupełnienia pkt III. wyroku z 11 września 2025 r. o przyznanie kosztów zastępstwa.
(G.G.)
UZASADNIENIE
postanowienia z 14 stycznia 2026 r.
Sąd wydaje tylko jedno rozstrzygnięcie o kosztach (art. 108 k.p.c.), uwzględniające obejmujące zarówno poniesione koszty sądowe, jak i koszty zastępstwa (art. 98 § 2 i 3 k.p.c.). Błąd sądu w postaci nieuwzględnienia jakiegoś kosztu podlega naprawieniu tylko przez wniesienie środka zaskarżenia (nieprzysługującego od orzeczeń Sądu Najwyższego) lub sprostowanie (jeżeli wystąpił oczywisty błąd rachunkowy). W wyroku z 11 września 2025 r. Sąd Najwyższy orzekł w pkt III. o obowiązku zwrotu kosztów przez stronę pozwaną powódce, więc nie ma podstaw do uzupełniania wyroku w tym zakresie.
Powódka, wnosząca o uzupełnienie wyroku, zapewne zdawała sobie sprawę z niedopuszczalności uzupełnienia, gdyż wniosła nie o uzupełnienie wyroku, lecz o uzupełnienie pkt. III wyroku, czyli orzeczenia o kosztach. Procedura cywilna nie przewiduje uzupełnienia punktu wyroku. Nie zachodziły także podstawy do rozpoznania wniosku powódki jako wniosku o sprostowanie wyroku
‎
(art. 130 § 1 zdanie 2 k.p.c.), gdyż – jak wskazano w uzasadnieniu wyroku – pominięcie kosztów zastępstwa przy obliczaniu należnego od przeciwnika zwrotu kosztów wynikało z uwzględnienia tych kosztów w postanowieniu o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[r.g.]
[a.ł]
‎