II CSKP 1720/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej spółki E. od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, który oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Powództwo o zapłatę odszkodowania za utracony zysk zostało oddalone. Sąd Apelacyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych, zgodnie z którymi powód dochodził odszkodowania za czyny nieuczciwej konkurencji polegające na przejęciu strategicznych klientów. Kluczowym zagadnieniem stało się ustalenie, czy kolejne wnioski o zawezwanie do próby ugodowej, składane przez powoda, skutecznie przerwały bieg przedawnienia roszczeń. Sąd Apelacyjny uznał, że drugi wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, złożony w 2016 roku, nie przerwał biegu przedawnienia, ponieważ jego celem było jedynie wydłużenie okresu zaskarżalności wierzytelności, a nie rzeczywiste dążenie do zawarcia ugody. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną, podzielił to stanowisko. Podkreślono, że zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c., bieg przedawnienia przerywa czynność podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia roszczenia. Sąd Najwyższy przyjął, że wniosek o zawezwanie do próby ugodowej może przerwać bieg przedawnienia tylko wtedy, gdy wierzyciel rzeczywiście miał na celu dochodzenie roszczenia, a nie tylko formalne przerwanie biegu przedawnienia. W analizowanej sprawie, z uwagi na brak pertraktacji ugodowych i konsekwentne kwestionowanie roszczenia przez pozwanych, uznano, że drugi wniosek o próbę ugodową nie spełniał wymogu bezpośredniego celu dochodzenia roszczenia. W konsekwencji, skarga kasacyjna została oddalona, a powód został obciążony kosztami postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający