II CSK 751/16

Sąd Najwyższy2017-05-12
SNnieruchomościsłużebnościŚrednianajwyższy
służebność przesyłuzasiedzenieprzedawnieniemediacjaskarga kasacyjnaSąd Najwyższynieruchomościprawo rzeczowe

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie spełnia ona wymogów formalnych i merytorycznych.

Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K., domagając się ustanowienia służebności przesyłu. Skarga została oparta na przesłance oczywiście uzasadnionej, wskazując na wątpliwości interpretacyjne dotyczące przerwania biegu zasiedzenia przez mediację. Sąd Najwyższy uznał, że mediacja w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 3 k.c. wymaga udziału mediatora, a uzgodnienia między stronami bez jego udziału nie przerywają biegu przedawnienia. Ponadto, skarżący polemizował z ustaleniami faktycznymi sądu, co jest niedopuszczalne w skardze kasacyjnej. W związku z brakiem spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, skargę kasacyjną odmówiono przyjęcia do rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną wnioskodawcy P. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2016 r., dotyczącego ustanowienia służebności przesyłu. Skarga kasacyjna została wniesiona z wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania, opartym na przesłance oczywiście uzasadnionej. Wnioskodawca argumentował, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, a konkretnie kwestionował wykładnię art. 123 § 1 k.c. w zakresie przerwania biegu zasiedzenia wskutek rozpoczęcia mediacji z uczestnikiem postępowania. Sąd Najwyższy, analizując uzasadnienie wniosku, stwierdził, że nie można uznać skargi za oczywiście uzasadnioną. Podkreślono, że mediacja w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 183¹ k.p.c.) wymaga udziału profesjonalnego mediatora, a uzgodnienia dokonywane przez strony bez jego udziału nie są mediacją i nie przerywają biegu przedawnienia. W związku z tym, zaskarżone postanowienie, jako zgodne z właściwym rozumieniem przepisów, nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej. Dodatkowo, Sąd Najwyższy zauważył, że skarżący w części zarzutów polemizował z ustaleniami faktycznymi sądu, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym (art. 398³ § 3 k.p.c.). Nie stwierdzono również nieważności postępowania. W konsekwencji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, uzgodnienia między stronami bez udziału profesjonalnego mediatora nie są mediacją w rozumieniu art. 123 § 1 pkt 3 k.c. i nie przerywają biegu zasiedzenia.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy wskazał, że mediacja w rozumieniu przepisów k.p.c. wymaga udziału mediatora. Uzgodnienia dokonywane przez strony bez jego udziału nie spełniają tej definicji i nie mogą skutkować przerwaniem biegu zasiedzenia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Strony

NazwaTypRola
P. P.osoba_fizycznawnioskodawca
E. [...] Spółki Akcyjnejspółkauczestnik

Przepisy (9)

Główne

k.p.c. art. 398 § 9

Kodeks postępowania cywilnego

k.c. art. 123 § 1

Kodeks cywilny

k.c. art. 123 § 1

Kodeks cywilny

k.p.c. art. 398 § 9

Kodeks postępowania cywilnego

Pomocnicze

k.p.c. art. 398 § 4

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 398 § 4

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 183 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 398 § 3

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 398 § 13

Kodeks postępowania cywilnego

Argumenty

Odrzucone argumenty

Wykładnia art. 123 § 1 k.c. w zakresie przerwania biegu zasiedzenia wskutek rozpoczęcia mediacji z uczestnikiem postępowania (uzgodnienia bez udziału mediatora nie przerywają biegu zasiedzenia). Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych sądu niższej instancji.

Godne uwagi sformułowania

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym Uzgodnienia dokonywane przez strony bez udziału mediatora, wbrew opinii skarżącego nie są wobec tego mediacją i nie mogły przerwać biegu przedawnienia.

Skład orzekający

Józef Frąckowiak

członek

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia mediacji w kontekście przerwania biegu zasiedzenia i zasady niedopuszczalności kwestionowania ustaleń faktycznych w skardze kasacyjnej."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i interpretacji art. 123 § 1 k.c. w kontekście zasiedzenia.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Orzeczenie wyjaśnia istotne kwestie proceduralne dotyczące skargi kasacyjnej oraz precyzuje definicję mediacji w kontekście prawa cywilnego, co jest cenne dla praktyków.

Czy rozmowa z sąsiadem o służebność przerywa bieg zasiedzenia? Sąd Najwyższy wyjaśnia.

Sektor

nieruchomości

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II CSK 751/16
POSTANOWIENIE
Dnia 12 maja 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak
w sprawie z wniosku P. P.
‎
przy uczestnictwie E. […] Spółki Akcyjnej w G.
‎
o ustanowienie służebności przesyłu,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I […]Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 398
4
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398
4
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i  uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Wnioskodawca P. P. we wniesionej skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2016 r. wniosek o  jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga wnioskodawcy jest oczywiście uzasadniona. Brak podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa, które może być stwierdzone bez potrzeby prowadzenia pogłębiony analizy prawnej. Skarżący uzasadnia swój wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej, jako oczywiście uzasadnionej, wskazaniem na budzącą wątpliwości wykładnię art. 123 § 1 k.c. w zakresie przerwania biegu zasiedzenia wskutek rozpoczęcia mediacji z uczestnikiem postepowania. Sam przyznaje, że przez mediację rozumie zgłoszenie wniosku o ustanowienie służebności uczestnikowi postępowania. Przez mediacje, o której mowa w art. 123 § 1 pkt 3 k.c., należy zaś rozumieć mediację, w rozumieniu art. 183
1
k.p.c. Uzgodnienia dokonywane przez strony bez udziału mediatora, wbrew opinii skarżącego nie są wobec tego mediacją i nie mogły przerwać biegu przedawnienia. Zaskarżone postanowienie, jako zgodne z właściwym rozumieniem art. 123 § 1 pkt  3, nie może stanowić podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej, jako oczywiście uzasadnionej. Tym bardziej, że w pozostałych zarzutach skarżący polemizuje z  ustaleniami sądu, co w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalne (art. 398
3
§ 3 k.p.c.
Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą  Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398
13
§ 1 k.p.c.).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
aw
aj

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI