II CSK 582/19
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że podniesione wątpliwości prawne były już przedmiotem analizy i rozstrzygnięcia.
Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, powołując się na istotne zagadnienia prawne związane z wykładnią ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Sąd Najwyższy, analizując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, stwierdził, że kwestia ta była już rozstrzygnięta w uchwale Sądu Najwyższego, która wykluczyła możliwość dochodzenia roszczenia o zawarcie umowy sprzedaży na podstawie wskazanej ustawy. W związku z brakiem nowych, przekonujących argumentów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy rozpatrywał wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie z powództwa "S." Spółki z o.o. przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli lub dokonania czynności. Skarga kasacyjna dotyczyła wyroku Sądu Apelacyjnego, a strona powodowa powołała się na przesłanki z art. 398^9 § 1 k.p.c., wskazując na istotne zagadnienie prawne, potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości oraz rozbieżności w orzecznictwie, a także na oczywistą zasadność skargi. W szczególności, wątpliwości dotyczyły wykładni art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Sąd Najwyższy przypomniał, że jego rolą nie jest korygowanie błędów w każdej indywidualnej sprawie, a przyjęcie skargi wymaga spełnienia konkretnych przesłanek. Odnosząc się do podniesionych wątpliwości, Sąd Najwyższy stwierdził, że kwestia ta była już przedmiotem analizy w uchwale z dnia 19 października 2017 r., III CZP 45/17, w której orzeczono, że dzierżawcy, który skorzystał z uprawnienia do zakupu nieruchomości rolnej Skarbu Państwa na podstawie wskazanego przepisu, nie przysługuje roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży. Sąd Najwyższy uznał, że okoliczność nieaprobowania przez skarżącą tego stanowiska nie stanowi wystarczającej podstawy do ponownego rozpatrzenia sprawy, zwłaszcza że nie przedstawiono przekonujących argumentów podważających uchwałę. W konsekwencji, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, dzierżawcy nie przysługuje roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy powołał się na wcześniejszą uchwałę (III CZP 45/17), w której stwierdzono, że wskazany przepis nie tworzy roszczenia o zawarcie umowy sprzedaży, a jedynie uprawnienie do skorzystania z prawa pierwszeństwa zakupu. Brak nowych argumentów podważających tę wykładnię.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| "S." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w D. | spółka | powódka |
| Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa w W. | instytucja | pozwany |
Przepisy (4)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.
u.g.n.r.S.P. art. 4 § ust. 7
Ustawa o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw
Przepis, którego wykładnia była przedmiotem sporu, dotyczący uprawnienia do zakupu nieruchomości rolnej Skarbu Państwa.
Pomocnicze
u.g.n.r.S.P. art. 29
Ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Przepis dotyczący prawa pierwszeństwa w zakupie nieruchomości rolnych Skarbu Państwa.
k.p.c. art. 102
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do orzekania o kosztach postępowania z uwzględnieniem zasad słuszności.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Istnienie istotnego zagadnienia prawnego wymagającego wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Okoliczność, że skarżąca tego stanowiska Sądu Najwyższego nie aprobuje, nie stanowi wystarczającej podstawy dla poddania tego zagadnienia pod ponowny osąd.
Skład orzekający
Anna Kozłowska
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego dotyczącej braku roszczenia o zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości rolnej Skarbu Państwa na podstawie art. 4 ust. 7 ustawy nowelizującej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z ustawą z 2011 r. i nie tworzy nowej wykładni.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia z zakresu obrotu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa i potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, co jest istotne dla profesjonalistów z tej dziedziny.
“Czy dzierżawca może zmusić Skarb Państwa do sprzedaży ziemi? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
nieruchomości
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
SN Sygn. akt II CSK 582/19 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa "S." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa w W. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o zobowiązanie do dokonania czynności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt I AGa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ta regulacja przesądza, że orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o jego wyniku. Jednocześnie przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. wskazując na wątpliwości związane z wykładnią art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1382). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wątpliwości, które skarżąca przedstawia we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, dotyczące treści art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 233, poz. 1382) były już przedmiotem analizy Sądu Najwyższego. W uchwale z dnia 19 października 2017 r., III CZP 45/17 (OSNC 2018, nr 5, poz. 48), Sąd Najwyższy stwierdził, że dzierżawcy, który na podstawie tego przepisu złożył Agencji Nieruchomości Rolnych oświadczenie o skorzystaniu z uprawnienia do zakupu dzierżawionej nieruchomości rolnej Skarbu Państwa z zastosowaniem prawa pierwszeństwa przewidzianego w art. 29 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1491 ze zm.), nie przysługuje roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży. Okoliczność, że skarżąca tego stanowiska Sądu Najwyższego nie aprobuje, nie stanowi wystarczającej podstawy dla poddania tego zagadnienia pod ponowny osąd tym bardziej, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca nie przytacza przekonujących argumentów mogących wskazywać na to, że wyrażony w uchwale pogląd jest wadliwy. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. mając na uwadze okoliczność podniesione w skardze. jw
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę