II CSK 487/13
Podsumowanie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego, mimo podniesionych wątpliwości co do wykładni art. 231 k.c.
Powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni art. 231 k.c. dotyczącego pojęcia dobrej wiary. Sąd Najwyższy, odmawiając przyjęcia skargi do rozpoznania, stwierdził, że choć wykładnia tego przepisu może budzić wątpliwości, to w tej konkretnej sprawie nawet liberalne ujęcie dobrej wiary nie doprowadziłoby do uwzględnienia powództwa, gdyż nie wykazano kluczowej przesłanki zastosowania art. 231 k.c. – znacznego przekroczenia wartości naniesień nad wartością nieruchomości.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego. Powódka domagała się zobowiązania do złożenia oświadczenia woli oraz ustalenia. W skardze kasacyjnej powódka podniosła zarzut naruszenia art. 231 k.c. poprzez błędną wykładnię pojęcia dobrej wiary, wskazując na rozbieżności w orzecznictwie. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 398^9 § 1 k.p.c., ocenił, czy istnieją podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania, takie jak istotne zagadnienie prawne czy potrzeba wykładni przepisów. Stwierdzono, że choć wykładnia art. 231 k.c. w zakresie dobrej wiary może budzić wątpliwości, to w niniejszej sprawie nie miało to wpływu na wynik postępowania. Kluczową przesłanką zastosowania art. 231 k.c. jest wykazanie, że wartość naniesień znacznie przekracza wartość nieruchomości, czego powódka nie udowodniła. W związku z tym, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Wykładnia art. 231 k.c. w zakresie dobrej wiary może budzić wątpliwości, jednak dominujące jest stanowisko o rygorystycznym rozumieniu tego pojęcia. Co więcej, nawet liberalna wykładnia nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeśli nie wpływa na treść orzeczenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że choć istnieją różne poglądy na temat wykładni dobrej wiary w art. 231 k.c., to w tej konkretnej sprawie wątpliwość ta nie była wystarczająca do przyjęcia skargi do rozpoznania, ponieważ powódka nie wykazała podstawowej przesłanki roszczenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| I. R. | osoba_fizyczna | powódka |
| D. G. | osoba_fizyczna | pozwany |
| B. G. | osoba_fizyczna | pozwany |
| W. R. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
k.c. art. 231
Kodeks cywilny
Przepis dotyczący roszczenia właściciela gruntu o wykup gruntu przez posiadacza, który dokonał naniesień, gdy wartość naniesień znacznie przekracza wartość zajętej na nie działki. Sąd Najwyższy analizował wykładnię pojęcia dobrej wiary w kontekście tego przepisu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wykazania przez powódkę, że wartość naniesień znacznie przekracza wartość nieruchomości. Brak wpływu podnoszonej wątpliwości interpretacyjnej na treść orzeczenia.
Odrzucone argumenty
Istnienie istotnego zagadnienia prawnego w zakresie wykładni art. 231 k.c. co do pojęcia dobrej wiary. Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Godne uwagi sformułowania
wykładnia art. 231 k.c. w świetle istniejącej judykatury może budzić wątpliwości, choć dominujące jest stanowisko o rygorystycznym rozumieniu dobrej wiary aby istniejąca wątpliwość interpretacyjna przemawiała za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania, musi mieć ona wpływ na treść orzeczenia nie wykazała ona, że wartość naniesień znacznie przekracza wartość nieruchomości, na której tych naniesień dokonano, a to jest niezbędna przesłanka zastosowania art. 231 k.c.
Skład orzekający
Krzysztof Pietrzykowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wykładnia przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, zwłaszcza w kontekście istnienia wątpliwości interpretacyjnych przepisów prawa cywilnego (art. 231 k.c.) i konieczności wykazania wpływu tych wątpliwości na wynik sprawy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej (skarga kasacyjna) i konkretnego przepisu prawa materialnego (art. 231 k.c.).
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia kryteria przyjmowania skarg kasacyjnych przez Sąd Najwyższy, co jest istotne dla praktyków prawa. Pokazuje, że nawet potencjalnie ciekawe zagadnienie prawne nie zawsze prowadzi do rozpoznania skargi, jeśli nie ma wpływu na wynik sprawy.
“Kiedy Sąd Najwyższy odrzuci Twoją skargę kasacyjną? Kluczowe kryteria przyjęcia sprawy do rozpoznania.”
Sektor
nieruchomości
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt II CSK 487/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa I. R. przeciwko D. G., B. G. i W. R. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli oraz ustalenie , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powódka w skardze kasacyjnej do uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazała na występowanie na tle tej skargi potrzeby wykładni art. 231 k.c. co do sposobu interpretowania pojęcia dobrej wiary. Podniosła, że w dotychczasowej praktyce brak jednolitej wykładni. Zgodnie z jednym poglądem, pojęcie dobrej wiary jest interpretowane rygorystycznie, tak samo, jak w innych przepisach, które do niego się odwołują. Według zaś drugiego poglądu, przyjmuje się liberalne ujęcie dobrej wiary, gdy przemawiają za tym zasady współżycia społecznego. Zgodzić się trzeba ze skarżącą, że wykładnia art. 231 k.c. w świetle istniejącej judykatury może budzić wątpliwości, choć dominujące jest stanowisko o rygorystycznym rozumieniu dobrej wiary. Na tle tej sprawy nie uzasadnia to jednak przyjęcia skargi do rozpoznania. Aby bowiem istniejąca wątpliwość interpretacyjna przemawiała za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania, musi mieć ona wpływ na treść orzeczenia. Tymczasem w tej sprawie, nawet gdyby podzielić proponowany przez skarżącą kierunek wykładni art. 231 k.c., i tak jej powództwo nie mogłoby zostać uwzględnione. Jak bowiem dostrzegły Sądy obu instancji, nie wykazała ona, że wartość naniesień znacznie przekracza wartość nieruchomości, na której tych naniesień dokonano, a to jest niezbędna przesłanka zastosowania art. 231 k.c. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. [aw] es
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę