II CSK 469/11

Sygn. akt II CSK 469/11 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 16 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
 
 
 
w sprawie z powództwa M. K. i A. K. 
przeciwko „S. Polska” – Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością  
 
o zakazanie naruszania patentu, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 16 lutego 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powodów  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 16 marca 2011 r.,  
 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powodów solidarnie 
na rzecz pozwanej kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) zł tytułem 
kosztów postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Powodowie M. K. i A.K. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu 
Apelacyjnego z dnia 16 marca 2011 r. Sąd ten zmienił wyrok Sądu Okręgowego, 
uwzględniający powództwo: 
1) 
nakazanie pozwanej S. AT Polska Sp. z o.o. zaprzestania wytwarzania, 
używania, oferowania i wprowadzania do obrotu oraz importu elementów 
znakujących do cechowania drewna, wytworzonych według patentu nr 191889 
na wynalazek pt. „Element znakujący do cechowania drewna”, w tym 
elementów znakujących do cechowania  drewna posiadających następujące 
cechy: płaska płytka z naniesioną informacją, zaczepy mocujące płytkę na 
przyrządzie wbijającym, zaczepy mocujące płytkę do materiału drewnianego, 
wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej grubości płytki, wyżłobienia o 
głębokości równej grubości płytki na dłuższych krawędziach płytki; 
2) 
o nakazanie pozwanej zniszczenia na własny koszt znajdujących się w jej 
siedzibie, magazynach oraz placówkach handlowych elementów znakujących 
do cechowania drewna wytworzonych według patentu nr 191889 i mających 
opisane wyżej cechy; 
3) 
o zobowiązanie pozwanej do opublikowania na własny koszt na trzeciej stronie 
dziennika „Gazeta Wyborcza” oraz w czasopiśmie „Las Polski” w formie 
ogłoszenia 
o 
określonej 
wielkości, 
w 
terminie 
dwóch 
tygodni 
od 
uprawomocnienia się wyroku, oświadczenia następującej treści „ S. Sp. z o.o. z 
siedzibą oświadcza, że naruszyła prawa z patentu nr 1 /.../ pt. „Element 
znakujący do cechowania drewna”, udzielonego na rzecz M. K. i A. K.”, 
a  w  przypadku nie wypełnienia powyższego zobowiązania przez pozwaną – 
o  upoważnienie powodów do opublikowania tego oświadczenia na koszt 
pozwanej 
i oddalił powództwo oraz zasądził od powodów solidarnie na rzecz pozwanej koszty 
postępowania za obie instancje. Sąd drugiej instancji dokonał odmiennej oceny 
materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych i uznał, że nie doszło do 
naruszenia przez pozwaną przysługujących powodom praw z patentu. 

 
3 
Powodowie zaskarżyli powyższy wyrok, opierając skargę kasacyjną na 
obydwu podstawach z art. 2983 § 1 k.p.c. Podnieśli także, że wystąpiła nieważność 
postępowania. 
Domagali 
się 
uchylenia 
zaskarżonego 
wyroku 
w 
całości 
i  przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. W 
skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia określili na 10 000 zł. 
W odpowiedzi na skargę pozwana podniosła zarzut niedopuszczalności 
skargi z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, nieosiągającą 
poziomu wymaganego przez art. 3982 § 1 k.p.c. w wypadku sprawy o prawa 
majątkowe. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Jedną z ustawowych przesłanek dopuszczalności skargi kasacyjnej 
w  sprawach o prawa majątkowe jest osiągnięcie określonej wartości przedmiotu 
zaskarżenia. Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu 
podlegającego zaskarżeniu jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 
k.p.c.). Przesłanka ta podlega kontroli Sądu Najwyższego w ramach wstępnego 
badania sprawy przekazanej mu ze skargą. W rozpatrywanej sprawie powodowie 
określili wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 10 000 zł. Rozważenia 
w  związku z tym wymaga, czy niniejsza sprawa spełnia kryteria stawiane sprawie 
o  prawa majątkowe, a więc czy dochodzone w sprawie roszczenia służą 
bezpośrednio realizacji interesów ekonomicznych podmiotu, który domaga się ich 
ochrony (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r., III CZP 
57/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 116). Problem ten był przedmiotem wypowiedzi 
Sądu Najwyższego w powołanym przez pozwaną postanowieniu z dnia 8 marca 
2007 r. (III CZ 12/07, OSNC 2008/2/26). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym 
w  uzasadnieniu powołanego orzeczenia, które podziela także Sąd w składzie 
rozpoznającym niniejszą sprawę, roszczenia określone w ustawie – Prawo 
własności przemysłowej, służące do ochrony majątkowych praw bezwzględnych 
(patentu, prawa ochronnego na znak towarowy) są bezpośrednio uwarunkowane 
interesami ekonomicznymi podmiotu uprawnionego, a zatem mają charakter 
majątkowy. Taka ich kwalifikacja harmonizuje z przepisami stanowiącymi 
o  przedawnieniu roszczeń z tytułu naruszenia patentu (art. 289 Pr.w.p.), mającymi 

 
4 
odpowiednie zastosowanie do roszczeń z tytułu naruszenia prawa ochronnego na 
wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa ochronnego na 
znak towarowy, prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne i prawa z rejestracji 
topografii, gdyż przedawniają się tylko roszczenia majątkowe (art. 117 § 1 k.c.).  
W konsekwencji wszystkie trzy roszczenia dochodzone obecnie przez 
powodów stanowią roszczenia majątkowe. Powodowie określili wartość przedmiotu 
zaskarżenia na poziomie, który wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi 
kasacyjnej od orzeczenia Sądu Apelacyjnego. W związku z tym ich skargę 
kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 
k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 39821 
k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. Wysokość zasądzonych 
kosztów zastępstwa procesowego znajduje uzasadnienie w postanowieniach § 2 
ust. 1 i 2, § 11 pkt 18 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 
z  dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz 
ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej 
z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 
 
 
 
 
 
 
md