V CSK 265/09

Sygn. akt V CSK 265/09 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 3 grudnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Wojciech Jan Katner 
 
 
 
 
w sprawie z powództwa S.Z. 
przeciwko "M." Sp. z o.o.  
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanego na rzecz 
powoda kwotę 3.600,- (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem 
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.  
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 lutego 2009 r. oddalona została 
apelacja pozwanego "M." Spółce z o.o. w sprawie o zapłatę z powództwa Syndyka 
masy upadłości Firmy K. Skarga kasacyjna pozwanego została oparta na obu 
podstawach kasacyjnych z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. W zakresie prawa 
materialnego zarzucono zaskarżanemu wyrokowi naruszenie art. 498, 504, 509 § 1, 
także art. 509 § 1 w zw. z art. 58 § 1, art. 510 § 1, 516 § 1, 697 i 876 k.c. oraz 
postanowień umowy o przystąpieniu do długu z dnia 2 września 2005 r., ogólnie 
przepisów Rozdziału I Działu VI k.c., art. 231 k.p., jak też art. 885 w zw. z art. 902 
k.p.c., powołując te przepisy w kwestii nieważności umów cesji. Naruszenie 
przepisów postępowania cywilnego dotyczy art. 47912 i art. 233 k.p.c. 
Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący sformułował cztery 
zagadnienia prawne do rozstrzygnięcia, odnoszące się do art. 47912 k.p.c., art. 885 
w zw. z art. 902 k.p.c., a także ogólnie do konsekwencji przelewu wierzytelności; 
odwołał się także do oczywistości skargi. Wniósł o uchylenie w całości 
zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości, ewentualnie przekazanie 
sprawy do ponownego rozpoznania. 
W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o jej odrzucenie 
z zasądzeniem kosztów. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarga podlega odrzuceniu, przede wszystkim ze względu na jej 
niedopuszczalność na podstawie art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. Sprawa w rzeczywistości 
dotyczy czynszu dzierżawnego, na co słusznie zwraca uwagę w odpowiedzi na 
skargę strona powodowa, a czemu niezasadnie przeczy w kolejnym piśmie 
pozwany. Zgodnie z przytoczonym przepisem procedury cywilnej, ta materia spraw 
jest wyłączona z prawa do kierowania skarg kasacyjnych. Zrozumiałe, że dotyczy to 
i dalszych zdarzeń prawnych, które mają źródło w tych, które są z postępowania 
kasacyjnego wyłączone. 

 
3 
Niezależnie od tego wskazać należy na oczywiste wady wniesionej skargi, również 
uzasadniających jej odrzucenie. Wprawdzie skarżący formułuje zagadnienia 
prawne, ale dotyczą one wyłącznie kwestionowania poprzednich rozstrzygnięć 
w sprawie. Nie mają więc ani ogólniejszego znaczenia dla wykładni prawa ani nie 
dotyczą wątpliwości rodzących się co do wykładni wskazanych przepisów. Ponadto, 
oczywistość skargi wiele razy już wyjaśniana w orzecznictwie Sądu Najwyższego 
nie została w ogóle uzasadniona, a tylko stwierdzona (z wielu zob. postanowienie 
SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531). Nie spełnia to więc 
wymagań ustawowych a art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., nawet gdyby skarga była 
dopuszczalna. Tak samo należy ocenić uzasadnienie skargi, odnoszące się do 
stanu faktycznego i ocen dokonanych przez Sąd II instancji, a to nie podlega 
badaniu przez Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. 
Z powyższych względów należało skargę odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 
k.p.c., rozstrzygając o kosztach na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 39821 
i 391 § 1 k.p.c.