II CSK 451/17

Sygn. akt II CSK 451/17
POSTANOWIENIE
Dnia 14 grudnia 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jan Górowski
w sprawie z wniosku Narodowego Banku Polskiego z siedzibą w W.
‎
przy uczestnictwie […] Banku […]
w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W.
‎
o zmianę wierzyciela hipotecznego w dziale IV ksiąg wieczystych […], [X], [Y],
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2017 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
‎
z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w  orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398
9
§ 1 k.p.c.).
Instytucja przedsądu, jak wynika  z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w  rozwój prawa.
Choć skarżący odwołał się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wskazał na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów to nie występują te przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c.).
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z  art. 398
9
§ 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów  prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w  dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z dnia 11 stycznia 2008r., I UK 283/07; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, niepubl.; z  dnia  8  lipca 2009 r., I CSK 11/09, niepubl.).
Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por.  postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, niepubl.). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o  możliwości rozbieżnych ocen prawnych
z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że ma ono ważne znaczenie dla rozpoznania lub  rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego    z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V  CSK 3/05,    z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I  CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP  2006, nr 15 - 16, poz. 243). Ponadto, prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w  nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z  dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.).
Skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego dopuszczalnego sposobu wpisywania przelewu wierzytelności bankowych zabezpieczonych hipoteką do księgi wieczystej oraz na  potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności dotyczące podstaw wpisywania cesji tych wierzytelności w księgach wieczystych w orzecznictwie sądów.
Artykuł 95 ustawy z 1997 r. - Prawo bankowe jest przepisem szczególnym w  stosunku do art. 31 ust. 1 u.k.w.h.
Pogląd judykatury, co do relacji pomiędzy wymienionymi przepisami jest jednolity (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20  czerwca 2007 r., III CZP 50/07, OSNC 2008, nr 7 - 8, poz. 83, wyroki z dnia 11  października 2007 r., IV CSK 209/07 i z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 20/10 - niepubl.).
Zgodnie z art. 95 ust. 5 ustępy 1 - 4 tego artykułu stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze wieczystej zmiany treści hipoteki i przeniesienia hipoteki w  związku ze zbyciem wierzytelności bankowej. Wykazanie przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego w postaci hipoteki bankowej może nastąpić na  podstawie dokumentu przewidzianego w art. 95 ust. 1 w zw. z art. 245
1
k.c. Dla  skuteczności przeniesienia potrzebne jest oświadczenie banku (uprawnionego z  hipoteki bankowej) w formie pisemnej po rygorem nieważności (art.  95 ust.  4 stosowany odpowiednio) i wpis hipoteki bankowej do księgi wieczystej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 r., V CSK 21/14, LEX  nr 1554594 oraz
z dnia 17  listopada 2011 r., IV CSK 74/11, niepubl.
).
Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do  rozpoznania (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
aj