II CSK 281/13

Powódka, Gmina D., wystąpiła z powództwem o ochronę dóbr osobistych przeciwko M. C., domagając się zaprzestania używania przez pozwaną nazwy "E." w tytule czasopisma, które pozwana zarejestrowała na siebie jako wydawcę. Sądy niższych instancji, w tym Sąd Okręgowy i Sąd Apelacyjny, przychyliły się do stanowiska powódki, uznając, że przysługuje jej prawo do tytułu czasopisma, które było wydawane przez gminę od lat 90. XX wieku. Ochrona została udzielona na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o ochronie dóbr osobistych (art. 23 i 24 k.c. w związku z art. 43 k.c.), opierając się na domniemaniu z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, które przyznaje producentowi lub wydawcy prawo do tytułu utworu zbiorowego. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną pozwanej, uznał jednak, że wykładnia przepisów dokonana przez sądy niższych instancji była błędna. Sąd Najwyższy stwierdził, że domniemanie z art. 11 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych dotyczy wyłącznie majątkowych praw do tytułu, a nie osobistych praw autorskich. Zgodnie z podstawową zasadą prawa autorskiego (art. 8 ust. 1 u.p.a.p.p.), autorskie prawa osobiste, jako niezbywalne i związane z twórcą jako osobą fizyczną, przysługują wyłącznie twórcy. W związku z tym, producent lub wydawca, który nie jest twórcą, nie może nabyć osobistych praw autorskich do tytułu. W konsekwencji, powódka nie mogła domagać się ochrony prawnej na podstawie przepisów o dobrach osobistych w zakresie tytułu czasopisma. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, wskazując jednocześnie, że gmina może dochodzić ochrony nazwy własnej jako dobra osobistego, jeśli zostanie ona bezprawnie naruszona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający