IV CSK 40/14
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że przepisy dotyczące zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu naruszenia więzi rodzinnej nie budzą wątpliwości ani rozbieżności w orzecznictwie.
Strona pozwana wniosła skargę kasacyjną, argumentując potrzebę wykładni przepisów art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. z powodu rzekomych rozbieżności w orzecznictwie. Sąd Najwyższy, powołując się na swoje wcześniejsze uchwały, stwierdził, że kwestie te zostały już wyjaśnione i orzecznictwo jest jednolite. W związku z tym odmówiono przyjęcia skargi do rozpoznania.
Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w przedmiocie zapłaty. Pozwany domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni przepisów art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. oraz na rzekome rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych w tym zakresie. Sąd Najwyższy, stosując art. 398^9 § 1 k.p.c., ocenił, czy wskazane przez skarżącego okoliczności uzasadniają przyjęcie skargi. Sąd stwierdził, że przepisy te, w zakresie objętym uzasadnieniem wniosku, nie budzą poważnych wątpliwości ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Powołano się na uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2010 r. (III CZP 76/10) i z dnia 13 lipca 2011 r. (III CZP 32/11), które wyjaśniły, że najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje zadośćuczynienie za krzywdę wynikającą z naruszenia więzi rodzinnej, nawet jeśli śmierć nastąpiła przed 3 sierpnia 2008 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że jego stanowisko jest ustabilizowane i przyjęte przez sądy powszechne, a jednostkowe odmienne orzeczenia nie świadczą o potrzebie kolejnej wypowiedzi. W związku z brakiem podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c. odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, w sprawie nie występuje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości ani wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że przepisy dotyczące zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu naruszenia więzi rodzinnej (art. 448 w zw. z art. 24 k.c.) zostały już jednoznacznie zinterpretowane w jego wcześniejszych uchwałach, a orzecznictwo jest w tym zakresie ustabilizowane.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
P. […] Spółka Akcyjna z siedzibą w W.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. L. | osoba_fizyczna | powód |
| P. […] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. | spółka | pozwany |
Przepisy (4)
Główne
k.c. art. 448
Kodeks cywilny
Przepis ten, w związku z art. 24 k.c., przyznaje zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, w tym więzi rodzinnej.
k.c. art. 24 § § 1
Kodeks cywilny
Przepis ten stanowi podstawę ochrony dóbr osobistych.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^9 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Określa skutek odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy dotyczące zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu naruszenia więzi rodzinnej nie budzą wątpliwości ani rozbieżności w orzecznictwie. Stanowisko Sądu Najwyższego w tej kwestii jest ustabilizowane.
Odrzucone argumenty
Potrzeba wykładni art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. z powodu rozbieżności w orzecznictwie.
Godne uwagi sformułowania
prawidłowe zastosowanie art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy, wymaga wykładni w/w przepisów prawnych wykładnia tych przepisów wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona nie budzą obecnie, w zakresie objętym tym uzasadnieniem, poważnych wątpliwości ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymagających kolejnej wypowiedzi Sąd Najwyższego Istniejące wcześniej wątpliwości zostały wyjaśnione w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego
Skład orzekający
Mirosława Wysocka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnych zagadnień prawnych lub rozbieżności w orzecznictwie, zwłaszcza w kontekście zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu naruszenia więzi rodzinnej."
Ograniczenia: Dotyczy głównie procedury kasacyjnej i potwierdza utrwalone stanowisko SN w kwestii zadośćuczynienia, nie wprowadzając nowych zasad.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z przyjęciem skargi kasacyjnej, a nie meritum sprawy. Choć porusza ważną materię zadośćuczynienia, jego wartość informacyjna dla szerszego grona odbiorców jest ograniczona.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt IV CSK 40/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa T. L. przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 11 września 2013 r. pozwany P. […] w W. na uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał potrzebę wykładni przepisów albowiem „prawidłowe zastosowanie art. 448 k.c. w związku z art. 24 k.c. w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy, wymaga wykładni w/w przepisów prawnych”; skarżący twierdził, że wykładnia tych przepisów wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych. Stosownie do art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez skarżącego okoliczności stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w powołanym przepisie. Wbrew twierdzeniu skarżącego, wymienione w uzasadnieniu wniosku przepisy nie budzą obecnie, w zakresie objętym tym uzasadnieniem, poważnych wątpliwości ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymagających kolejnej wypowiedzi Sąd Najwyższego. W uchwałach z dnia 22 października 2010 r., III CZP 76/10 (OSNC-ZD nr B, poz. 42) i z dnia 13 lipca 2011 r., III CZP 32/11 (OSNC 2012, nr 1, poz. 10) Sąd Najwyższy orzekł, że najbliższemu członkowi rodziny zmarłego przysługuje na podstawie art. 448 w zw. z art. 24 § 1 k.c. zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę spowodowaną naruszeniem dobra osobistego w postaci szczególnej więzi rodzinnej łączącej ją ze zmarłym, także wtedy, gdy śmierć wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła przed dniem 3 sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu uchwał Sąd Najwyższy dokonał wykładni wymienionych przepisów, odnosząc się także do kwestii podnoszonych obecnie przez skarżącego. Istniejące wcześniej wątpliwości zostały wyjaśnione w jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a stanowisko przyjęte w uchwałach zostało przyjęte jako miarodajne w dalszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, jak również zasadniczo w orzecznictwie sądów powszechnych. Wskazane przez skarżącego jednostkowe orzeczenia, w których sąd powszechny wyraził odmienny pogląd, nie świadczą o potrzebie kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego, którego stanowisko jest ustabilizowane. Dał temu też wyraz Sąd Najwyższy w postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2014 r., III CZP 2/14 (dotychczas niepublikowane), odmawiając podjęcia uchwały i udzielenia odpowiedzi na pytanie, z którym wystąpił Rzecznik Ubezpieczonych „czy osobie najbliższej przysługuje z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę wynikającą z naruszenia jej dobra osobistego w postaci szczególnej więzi emocjonalnej przed dniem 3 sierpnia 2008 r.”. Podstawę tego postanowienia stanowiło stwierdzenie braku rozbieżności w orzecznictwie i potrzeby rozstrzygania tych kwestii w kolejnym orzeczeniu Sądu Najwyższego. Z tych względów nie było podstaw do uznania, ze w sprawie zachodzi powołana przez skarżącego przyczyna kasacyjna, co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, stosownie do art. 398 9 § 2 k.p.c. [aw]
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI