II CSK 254/18

Sygn. akt II CSK 254/18
POSTANOWIENIE
Dnia 25 października 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa I. W., M. W. i A. G.
‎
przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.
‎
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – P. Spółki jawnej w T.
‎
o zapłatę,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 października 2018 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódek
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I ACa (…),
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) nie obciąża powódek kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 398
9
§ 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 398
4
§ 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398
4
§ 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Powódki A. G., M. W. oraz I. W. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 października 2017 r., oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 września 2016 r.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. Skarżące podniosły, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów postępowania tj. art. 236, 207 § 3, 386 § 4 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że powołanie się przez podmiot wnoszący skargę kasacyjną na przesłankę zawartą w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej
prima facie
, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, nie publ.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, nie publ.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, nie publ.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, nie publ.; z dnia z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, nie publ.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ.; z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, nie publ. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).
Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wskazuje, że nie zawiera ona argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności. W tej części skargi kasacyjnej, poza stwierdzeniem naruszeń przepisów postępowania, nie zostało wykazane, że doszło do kwalifikowanej, widocznej
prima facie,
postaci naruszenia jak też nie zostało wyjaśnione, jaki był wpływ tych naruszeń na wynik sprawy zwłaszcza, jeśli chodzi o wyjście poza granice toczącego się postępowania i naruszenie zasady kontradyktoryjności.
Ponieważ w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka opisana w art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania Sąd Najwyższy na podstawie art. 398
9
§ 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uwzględniając charakter sprawy oraz sytuację osobistą powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, 398
21
k.p.c. odstąpił od obciążenia powodów kosztami postępowania kasacyjnego.
aj