II CSK 209/10

Sprawa dotyczyła wniosku o wpis zastawu rejestrowego na zbiór żywego inwentarza (zwierząt futerkowych) i skór futerkowych, stanowiący całość gospodarczą o zmiennym składzie, położony w miejscowości B. Wnioskodawca dołączył umowę zastawniczą, w której przedmiot zastawu został określony jako wszystkie żywe zwierzęta i skóry będące własnością zastawcy w dowolnym czasie. Sąd Rejonowy oddalił wniosek, uznając umowę za wadliwą, ponieważ przedmiot zastawu nie stanowił zbioru rzeczy ruchomych stanowiącego całość gospodarczą, a jego skład nie był precyzyjnie określony (brak liczby zwierząt i skór, brak sposobu wyodrębnienia od innych rzeczy tego samego gatunku). Sąd Okręgowy podzielił to stanowisko, dodając, że zbiór musi posiadać cechę zorganizowania o charakterze gospodarczym, a poszczególne elementy muszą mieć wpływ na funkcjonalność całości. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd Najwyższy uznał, że sądy obu instancji błędnie przypisały ustawie wymóg, którego ona nie zawiera – mianowicie, że zastawem można obciążyć tylko taki zbiór, w którym poszczególne elementy mają wpływ na funkcjonowanie całości. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, zastawem rejestrowym można obciążyć zbiór rzeczy ruchomych lub praw stanowiący całość gospodarczą, choćby jego skład był zmienny. Sąd Najwyższy stwierdził, że zbiór zwierząt i skór na fermie futerkowej stanowi całość gospodarczą i może być przedmiotem zastawu rejestrowego. Wskazał, że w przypadku zbioru o zmiennym składzie, jakim jest ferma, nie można oczekiwać podania konkretnej liczby zastawionych zwierząt i skór, a określenie miejsca położenia zbioru (np. wskazanie miejscowości) może być wystarczające do identyfikacji, jeśli nie ma potrzeby wyodrębnienia go od innych zbiorów tego samego rodzaju. Omyłka w nazewnictwie stron umowy również nie powinna stanowić przeszkody do wpisu.

Zagadnienia prawne (3)