II CSK 193/08

Sygn. akt II CSK 193/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 września 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Marek Sychowicz 
 
w sprawie z powództwa P. A. 
przeciwko M. G. - Redaktorowi Naczelnemu G.(…) oraz M.(...) Spółce z ograniczoną 
odpowiedzialnością w W. [uprzednio S.(...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w 
S.] 
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2008 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej 
M.(...) Spółki 
z ograniczoną 
odpowiedzialnością w W. [uprzednio S.(…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w 
S.] 
od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt I ACa (…), 
 
odrzuca skargę kasacyjną; 
zasądza od M.(…) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz P. A. 
kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 
kasacyjnego. 
 
Uzasadnienie 
 
W sprawie powód domagał się ochrony jego dóbr osobistych przez zobowiązanie 
pozwanych do złożenia oświadczenia o jego przeproszeniu i zasądzenie na jego rzecz 
kwoty 12.000 zł z odsetkami tytułem zadośćuczynienia pieniężnego. Sąd pierwszej 
instancji oddalił powództwo w całości. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2007 
r. wyrok ten zmienił tylko w ten sposób, że zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz 
powoda kwotę 12.000 zł z odsetkami, a w pozostałej części oddalił apelację powoda. 

 
2 
Wyrok ten skargą kasacyjną z dnia 31 maja 2007 r. zaskarżył pozwany – „M.(...)” Spółka 
z o.o. w W. [dawniej – „S.(...)” Spółka z o.o. w S.]. Wprawdzie skarżący wskazał, że 
zaskarża wyrok „w całości”, ale z treści skargi kasacyjnej wynika, że zaskarżeniem 
objęto jedynie uwzględnienie powództwa, tj. zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego. 
Jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana została kwota 12.000 zł. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Naruszenie dóbr osobistych stanowi szkodę niemajątkową, wyrządza bowiem 
szkodę na osobie. Jej naprawienie może przybierać postać niemajątkową (art. 24 § 1 
zdanie drugie k.c.) lub majątkową (zdanie trzecie wymienionego przepisu w zw. z art. 
448 k.c.). W razie zgłoszenia roszczeń majątkowych i niemajątkowych wysokość 
spornego zadośćuczynienia pieniężnego nie może wpływać na ocenę dopuszczalności 
skargi kasacyjnej, ponieważ przepisy ograniczające tę dopuszczalność (art. 3982 k.p.c.) 
muszą być wykładane ściśle. Jeżeli jednak żądanie niemajątkowe przestało być 
przedmiotem procesu, sprawa nabrała charakteru wyłącznie majątkowego i jest sprawą 
o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. (powołane w odpowiedzi powoda 
na skargę kasacyjną postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., V 
CKN 1852/00, LEX nr 52402). Powoduje to, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie o 
prawa majątkowe, w której wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 50.000 zł jest 
z mocy art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalna. Skarga taka podlega zatem odrzuceniu 
(art. 3986 k.p.c.). 
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy postanowił na podstawie 
art. 108 § 1 zd. pierwsze w związku z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 109 § 2 k.p.c. w związku z 
§ 13 ust. 4 pkt 2 i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 
2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze 
zm.).