II CSK 180/12

Sygn. akt II CSK 180/12 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 września 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Barbara Myszka 
 
 
w sprawie z wniosku "T. - Stal" Spółki z o.o.  
oraz "T. - Inwest" Spółki z o.o.  
przy uczestnictwie Syndyka masy upadłości "T. Al" - Spółki z o.o.  
o wpis zmiany wierzyciela hipotecznego, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania  
oraz skargi kasacyjnej "V. – M." S.A.  
od postanowienia Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 28 grudnia 2009 r.,  
 
1. odrzuca skargę kasacyjną "V. – M." S.A. w M., 
2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej 
uczestnika postępowania, 
3. postanawia, że każdy z uczestników ponosi koszty 
postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem 
w sprawie. 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, jeżeli:  
1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 
2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 
3. zachodzi nieważność postępowania lub  
4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Przytoczony 
przepis 
pozwala 
Sądowi 
Najwyższemu 
na 
wstępną, 
merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej 
rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest 
środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który 
z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach 
najpoważniejszych i precedensowych. 
Uczestnik postępowania, Syndyk masy upadłości „T. Al” spółki z o.o. i „V.-
M.” S.A., jako interwenient uboczny po stronie uczestnika, złożyli skargi kasacyjne 
od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 28 grudnia 2009 r., oddalającego 
apelacje wniesione przez tegoż uczestnika i przez interwenienta ubocznego po jego 
stronie, od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2009 r., którym Sąd 
Rejonowy utrzymał w mocy dokonany w dniu 16 sierpnia 2007 r. przez 
referendarza sądowego tego Sądu wpis w dziale IV księgi wieczystej nr … hipotek 
kaucyjnych w kwocie po 275 000 zł na rzecz „T. Stal” spółki z o.o. i „T. Inwest” 
spółki z o.o. w miejsce poprzedniego wierzyciela ING Banku Śląskiego S.A., na 
rzecz którego wpisana była hipoteka kaucyjna w kwocie 550 000 zł. Powołując się 
na obie podstawy określone w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący wnieśli o „zmianę” 
zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosków „T. Stal” spółki z o.o. i „T. 
Inwest” spółki z o.o. o wpis zmiany wierzyciela hipotecznego ewentualnie 
o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
W ramach pierwszej podstawy wskazali na naruszenie: art. 32 zd. trzecie ustawy 
z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz.U. Nr 37, poz. 282 ze zm.), art. 5, 

 
3 
art. 2451, art. 509 i art. 518 k.c.,  art. 11, art. 31 ust. 1, art. 79, art. 94, art. 102 ust. 1 
i art. 108  ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece 
(jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) oraz art. 81 ust. 1 ustawy 
z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (jedn. tekst: Dz.U. 
z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.). W ramach drugiej postawy wskazali ogólnie 
na naruszenie 
przepisów 
postępowania, 
w 
szczególności 
w 
zakresie 
nierozpoznania przez sądy pierwszej i drugiej instancji wszystkich zarzutów 
zgłoszonych przez „V.-M.” S.A. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej 
do rozpoznania skarżący powołali się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 
4 k.p.c. Twierdzili, że w sprawie występują istotne zagadnienie prawne, 
sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii ujętych w pięciu pytaniach, a poza 
tym skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia przez 
sądy niższych instancji przepisów postępowania, w szczególności w zakresie 
nierozpoznania wszystkich zarzutów zgłoszonych przez interwenienta, które to 
naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i godziło w prawo skarżącego do 
rzetelnego i sprawiedliwego postępowania sądowego.  
Przystępując do wstępnej oceny wniesionych skarg kasacyjnych trzeba 
zauważyć, że, zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c., przepisy o procesie stosuje się do innych 
postępowań odpowiednio, czyli z uwzględnieniem specyfiki danego postępowania. 
Z tej przyczyny przepisy art. 75 – 83 k.p.c. o interwencji głównej i ubocznej, które są 
charakterystyczne dla procesu, nie mają zastosowania w postępowaniu 
nieprocesowym. Spółka „V.-M.” S.A. nie może zatem uzyskać w niniejszej sprawie, 
jako 
podlegającej 
rozpoznaniu 
w 
postępowaniu 
wieczystoksięgowym, 
uregulowanym w art. 6261 i nast. k.p.c., statusu interwenienta ubocznego. Nie może 
też uzyskać statusu uczestnika postępowania, gdyż w art. 6261 § 2 k.p.c. 
ustawodawca zawęził krąg uczestników postępowania wieczystoksięgowego do 
wnioskodawcy oraz osób, których prawa zostały wykreślone lub obciążone bądź na 
rzecz których wpis ma nastąpić (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 
czerwca 2004 r., I CZ 48/04, OSNC 2005, nr 6, poz. 108 i z dnia 9 stycznia 2008 r., 
II CZ 102/07, niepubl.). Spółka „V.-M.” S.A. nie należy do kręgu osób wymienionych 
w powołanym przepisie i nie jest też interwenientem ubocznym, wobec czego nie 
ma w  niniejszej sprawie legitymacji do zaskarżenia kasacyjnego. Konstatacja ta 

 
4 
musi skutkować odrzuceniem wniesionej przez tę spółkę skargi kasacyjnej jako 
niedopuszczalnej (art. 3986 § 3 k.p.c.). 
Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez uczestnika 
postępowania prowadzi natomiast do wniosku, że skarżący nie przytoczył 
przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie 
przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.  
W art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące 
poważną wątpliwość prawną i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, 
którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Wnosząc o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie 
istotne zagadnienie prawne, skarżący powinien więc wskazać na wyłaniające się 
poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do 
rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie 
miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia wniesionej 
skargi. Skarżący  nie uczynił zadość tym wymaganiom, ograniczył się bowiem do 
postawienia pytań, na które oczekuje odpowiedzi. Pominął przy tym całkowicie 
okoliczność, że Sąd Najwyższy rozpoznawał już skargę kasacyjną w sprawie 
z wniosku „T. Stal” spółki z o.o.   i „T. Inwest” spółki z o.o. przy uczestnictwie 
skarżącego o wpis zmiany wierzyciela hipotecznego z wpisanego dotąd ING Banku 
Śląskiego S.A. na rzecz wnioskodawczyń i w wydanym w tej sprawie postanowieniu 
z dnia 13 lutego 2009 r., II CSK 452/08 (niepubl.) rozważył kwestie, które skarżący 
ujął w przedstawionych pytaniach jako istotne zagadnienia prawne.  
Skarżący nie przytoczył też przekonujących argumentów świadczących 
o oczywistej zasadności wniesionej skargi. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, 
o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy 
dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy 
i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej 
podstawy zasługują na uwzględnienie. O tak rozumianej oczywistości nie może być 
mowy, skoro podstawa kasacyjna z art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c., która ma świadczyć 
o oczywistej zasadności wniesionej skargi nie została w ogóle prawidłowo 
wywiedziona. Uszło bowiem uwagi skarżącego, że strona powołująca się na 

 
5 
podstawę kasacyjną określoną w tym przepisie powinna wskazać przepisy 
postępowania, które miały doznać naruszenia oraz wyjaśnić, na czym to naruszenie 
polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (zob. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 10 lutego 1997 r., I CKN 57/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 82, 
z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 r. nr 8, poz. 114 i z dnia 
2 kwietnia 1997 r., II CKN 98/96, OSNC 1997, nr 10, poz. 144 oraz wyroki Sądu 
Najwyższego z dnia 29 listopada 1996 r., III CKN 14/96, OSP 1997, nr 3, poz. 65 
i z dnia 8 sierpnia 2008 r., V CSK 87/08, OSNC-ZD 2009, nr B, poz. 57). 
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez 
skarżącego uczestnika postępowania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani 
brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.  
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. 
skargę kasacyjną „V.-M.” S.A. odrzucił, a na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił 
przyjęcia skargi kasacyjnej uczestnika postępowania do rozpoznania i zgodnie z 
art. 520 § 1 w związku z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. postanowił, że każdy z 
uczestników ponosi koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem 
w sprawie. 
 
 
 
jw