II CO 6/08

Sygn. akt II CO 6/08 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 sierpnia 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący) 
SSN Gerard Bieniek 
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca) 
 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2008 r., 
skargi A. J. 
o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 
26 lutego 2003 r., sygn. akt II CK (…) wydanym w sprawie z wniosku D. R. 
przy uczestnictwie A. J., J. R., M. J. obecnie R. P., A. R. obecnie G., S. R., M. R. i M. R. 
o uznanie wyroku sądu zagranicznego, 
 
oddala skargę. 
 
Uzasadnienie 
 
Uczestniczka postępowania o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego A. J. 
złożyła 
skargę 
o 
wznowienie 
postępowania 
zakończonego 
prawomocnym 
postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2003 r., II CK 13/03, którym 
oddalono kasację D. R., wnioskodawczyni w tym samym postępowaniu, wniesionej od 
postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 21 kwietnia 1999 r. Tym ostatnim 
postanowieniem oddalona została apelacja wnioskodawczyni oraz uczestniczki 
postępowania M. R. od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w P. z dnia 16 lutego 1998 
r. oddalającego wniosek o uznanie pkt 12 orzeczenia Sądu Hrabstwa K. 
Jako podstawę skargi skarżąca wskazała pozbawienie jej możliwości udziału w 
postępowaniu o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego i tym samym możności obrony 
swoich praw prowadzące do nieważności postępowania. Wskazała, że pełnomocnictwo, 

 
2 
uznane przez Sąd Okręgowy, a następnie Apelacyjny oraz Sąd Najwyższy za 
pełnomocnictwo do doręczeń, w istocie takiego charakteru nie miało. Z jego treści 
wynika bowiem, że W. B., wuj skarżącej, został umocowany do załatwiania spraw 
spadkowych po zmarłych H. R. oraz B. R. i reprezentowania interesów spadkobierców 
wymienionych 
wyżej 
osób 
w 
zakresie 
kontroli 
wszystkich 
przedsięwzięć 
i przedsiębiorstw zmarłego. Doręczając zatem pisma procesowe W. B. Sądy pozbawiły 
skarżącą możliwości ochrony jej praw i doprowadziły do tego, że nie była świadoma, iż 
toczy się postępowanie o uznanie orzeczenia sądu zagranicznego. O fakcie tym, jak 
również o wyniku postępowania dowiedziała się z list siostry w styczniu 2008 r. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Rozstrzygnięcie dotyczące zasadności skargi o wznowienie postępowania 
zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2003 r., II CK (…) 
wymaga oceny pełnomocnictwa udzielonego m.in. przez A. J. W. B. w 1992 r. Z treści 
tego pełnomocnictwa wynika, że mocodawcy, z uwagi na zamieszkanie poza Polską, 
udzielili swojemu wujowi kompetencji do prowadzenia bieżących spraw związanych z 
toczącymi się przed polskimi sądami postępowaniami związanymi z dziedziczeniem po 
B. R. i H. R. Określenie „sprawa spadkowa" użyte w treści umocowania, biorąc pod 
uwagę dalszy ciąg zdania, nie może być ograniczone jedynie do toczących się przed 
sądami powszechnymi spraw dotyczących stwierdzenia nabycia spadku ewentualnie 
działu spadku. Wskazuje na to zakres umocowania: „...do działania, składania wszelkich 
oświadczeń i wniosków przed urzędami, sądami, osobami prawnymi i fizycznymi". 
Wskazana treść jednoznacznie wskazuje na szerokie kompetencje pełnomocnika. 
Trzeba dodać, że pełnomocnictwo obejmuje także „reprezentowanie interesów 
wszystkich spadkobierców B. R. w zakresie kontroli wszystkich przedsięwzięć i 
przedsiębiorstw zmarłego i składania informacji w tym zakresie” jednemu ze 
spadkobierców. Można więc uznać, że mamy do czynienia z pełnomocnictwem 
ogólnym. 
W takiej sytuacji Sądy orzekające miały prawo ograniczyć się do powiadamiania 
jedynie pełnomocnika o toczących się postępowaniach, gdyż pozostawało to w 
granicach umocowania tego ostatniego. Stąd chybione są rozważania skarżącej 
odnoszące się do obowiązku powiadomienia zainteresowanego o wszczęciu 
postępowania, jak również stwierdzenia dotyczące niemożliwości uznania skuteczności 
udzielonego pełnomocnictwa (gdyby założyć, że jest to jednak pełnomocnictwo dla 
doręczeń) w sytuacji, gdy postępowanie o uznane orzeczenia sądu zagranicznego, 

 
3 
jakkolwiek w konkretnych okolicznościach nie stanowi sprawy spadkowej w rozumieniu 
art. 1108 § 1 k.p.c., pozostaje w związku z faktem śmierci B. R. i dziedziczeniem po nim. 
Jest więc „sprawą spadkową" w rozumieniu pełnomocnictwa udzielonego W. B. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.