II CO 36/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy, wskazując na brak podstaw proceduralnych i jurysdykcyjnych.
Sąd Rejonowy w Ś. zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o zapłatę, wskazując, że pozwana zamieszkuje w Szwecji. Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu, stwierdzając, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych, a ponadto właściwość sądu należy rozpatrywać w kontekście przepisów unijnych, a nie art. 45 k.p.c.
Sąd Rejonowy w Ś. zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o zapłatę, wskazując, że pozwana zamieszkuje w Szwecji i nie jest przedsiębiorcą. Sąd Najwyższy odmówił jednak oznaczenia sądu. Uzasadnił to brakiem spełnienia wymogów formalnych przez wniosek sądu rejonowego, który nie został przedstawiony w formie postanowienia z uzasadnieniem. Ponadto, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że kwestia jurysdykcji w tej sprawie powinna być rozpatrywana w świetle rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012, które ma pierwszeństwo przed przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Stwierdzono, że okoliczności sprawy wskazują na brak jurysdykcji sądów krajowych, co skutkuje odrzuceniem pozwu, a nie wnioskiem do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, wniosek nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ powinien zostać przedstawiony w formie postanowienia z uzasadnieniem, a nie zarządzenia z prośbą o oznaczenie sądu.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wniosek o oznaczenie sądu właściwego musi mieć formę postanowienia z uzasadnieniem. Zarządzenie sądu rejonowego nie spełniało tych wymogów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa oznaczenia sądu
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| L. K. | osoba_fizyczna | powód |
| N. K. | osoba_fizyczna | pozwana |
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 45 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy przypadków, w których właściwości miejscowej nie da się ustalić na podstawie przepisów Kodeksu. Wniosek o oznaczenie sądu właściwego musi mieć formę postanowienia z uzasadnieniem.
Pomocnicze
k.p.c. art. 1099 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Stwierdzenie braku jurysdykcji krajowej przez sąd powszechny skutkuje odrzuceniem pozwu.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wniosek sądu rejonowego nie spełnia wymogów formalnych (brak postanowienia z uzasadnieniem). Jurysdykcję należy oceniać na podstawie rozporządzenia UE nr 1215/2012, które ma pierwszeństwo przed k.p.c. Okoliczności sprawy wskazują na brak jurysdykcji krajowej, co skutkuje odrzuceniem pozwu.
Godne uwagi sformułowania
Sąd uprawniony poprzestał na wydaniu zarządzenia o przekazaniu pozwu z pismem przewodnim zawierającym prośbę o oznaczenie sądu - instytucję nieznaną polskiemu systemowi prawa procesowego. Rozporządzenie to jako akt prawa wtórnego UE o bezpośrednim zastosowaniu ma pierwszeństwo przed postanowieniami Kodeksu postępowania cywilnego. Na mocy art. 1099 § 1 k.p.c. skutkiem stwierdzenia braku jurysdykcji krajowej przez sąd powszechny jest odrzucenie pozwu, a nie skierowanie wniosku do Sądu Najwyższego.
Skład orzekający
Anna Owczarek
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi wniosku o oznaczenie sądu właściwego oraz stosowanie rozporządzenia UE nr 1215/2012 w sprawach z elementem zagranicznym."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji proceduralnej i zastosowania prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje złożoność jurysdykcji w sprawach transgranicznych i znaczenie prawidłowego stosowania przepisów proceduralnych oraz prawa unijnego.
“Kiedy polski sąd nie jest właściwy? Sąd Najwyższy wyjaśnia zasady jurysdykcji w sprawach zagranicznych.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt II CO 36/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa L. K. przeciwko N. K. o zapłatę, sygn. akt I Nc […] na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2021 r., na skutek przedstawienia przez Sąd Rejonowy w Ś. wniosku o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy, odmawia oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo. UZASADNIENIE Pismem przewodnim z dnia 9 marca 2021 r. Sąd Rejonowy w Ś. zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie na podstawie art. 45 § 1 k.p.c. sądu właściwego do rozpoznania sprawy z powództwa L. K. przeciwko N. K. o zapłatę. Sąd wskazał, że z uzasadnienia pozwu wynika, że pozwana zamieszkuje w Szwecji i nie posiada statusu przedsiębiorcy. Sąd Najwyższy zważył: Przedstawienie okoliczności, które świadczą o wystąpieniu stanu rzeczy wypełniającego hipotezę normy wynikającej z art. 45 k.p.c., należy w obecnym stanie prawnym do sądu występującego z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego. Wystąpienie takie musi mieć właściwą formę procesową, tj. postanowienia z uzasadnieniem wskazującym jego motywy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 września 2020 r., IV CO 184/20, niepubl., z dnia 29 maja 2018 r., III CO 56/18, OSNC-ZD 2019/2/25; z dnia 1 czerwca 2015 r., III CO 37/15, OSNC 2015/12/150; z dnia 13 listopada 2007 r., III CO 17/07 nie publ.). Sąd uprawniony poprzestał na wydaniu zarządzenia o przekazaniu pozwu z pismem przewodnim zawierającym prośbę o oznaczenie sądu - instytucję nieznaną polskiemu systemowi prawa procesowego. Z tej przyczyny Sąd Najwyższy nie miał podstaw do wydania orzeczenia w trybie art. 45 k.p.c. Ubocznie należy zauważyć, że hipotezą art. 45 k.p.c. objęte zostały wyłącznie takie przypadki, w których właściwości miejscowej nie da się ustalić na podstawie przepisów Kodeksu. W niniejszej sprawie żaden element stanu faktycznego wymaganego do ustalenia właściwości sądów polskich bądź jej braku nie budzi wątpliwości, gdyż zarówno miejsce pobytu pozwanego, jak i miejsce wykonania zobowiązania znajdują się w Szwecji. Okoliczności te pozwalają określić jurysdykcję zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Rozporządzenie to jako akt prawa wtórnego UE o bezpośrednim zastosowaniu ma pierwszeństwo przed postanowieniami Kodeksu postępowania cywilnego. Na mocy art. 1099 § 1 k.p.c. skutkiem stwierdzenia braku jurysdykcji krajowej przez sąd powszechny jest odrzucenie pozwu, a nie skierowanie wniosku do Sądu Najwyższego. Należy odróżnić sytuację braku jurysdykcji sądów polskich od sytuacji, w której jurysdykcja ta co do zasady przysługuje, lecz okoliczności sprawy nie pozwalają wskazać właściwości miejscowej sądu, która daje podstawę do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 45 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił oznaczenia sądu, przed który należy wytoczyć powództwo. jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI