IV CNP 6/06

Sygn. akt IV CNP 6/06 
 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 2 marca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Mirosława Wysocka 
 
 
 
w sprawie ze skargi uczestnika postępowania  
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia  
Sądu Okręgowego w Ł. 
z dnia 23 czerwca 2005 r., w sprawie z wniosku M. B. 
przy uczestnictwie J. R. 
o stwierdzenie zasiedzenia, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 2 marca 2006 r., 
 
 
odrzuca skargę 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
J. R., uczestnik postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia, wniósł 
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu 
Okręgowego w Ł. z dnia 12 grudnia 2005 r., którym oddalono jego apelację od 
orzeczenia uwzględniającego wniosek M.  B. 
W skardze zawarte zostało stwierdzenie, że „w świetle art. 3982 k.p.c. nie jest 
możliwe wniesienie skargi kasacyjnej ze względu na wartość prawa majątkowego”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia 
przysługuje, stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c., od prawomocnego orzeczenia sądu 
drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie 
stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia 
w  drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. 
Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt 
5 k.p.c.). 
W świetle art. 4241 § 1 k.p.c. jest niewątpliwe, że skarga o stwierdzenie 
niezgodności z prawem nie przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji, które 
mogło być zaskarżone skargą kasacyjną. 
Ocena orzeczenia sądu drugiej instancji pod kątem dopuszczalności jego 
zaskarżenia skargą kasacyjną, dokonywana jest na podstawie przepisów 
dotyczących tej skargi, czyli art. 3981 § 1 i 3982 k.p.c. w postępowaniu procesowym 
oraz art. 5191 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym (ewentualnie przepisów 
szczególnych). 
Wskazany przez skarżącego przepis art. 3982 k.p.c. nie ma w sprawie niniejszej 
zastosowania, gdyż wprowadza on (w § 1) jako przesłankę dopuszczalności skargi 
kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach rozpoznawanych 
w  procesie. 

 
3 
Dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach nieprocesowych reguluje art. 5191 
k.p.c., który kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach z zakresu 
prawa rzeczowego wprowadza jedynie dla spraw o zniesienie współwłasności 
i  dział spadku (art. 5191 § 1 i 4 k.p.c.). Orzeczenie sądu drugiej instancji kończące 
postępowanie w sprawie o zasiedzenie jest orzeczeniem co do istoty w sprawie 
z  zakresu prawa rzeczowego, od którego skarga kasacyjna przysługuje na 
zasadzie ogólnej wyrażonej w art. 5191 § 1 k.p.c., niezależnie od wartości 
przedmiotu zaskarżenia. 
Okoliczność, że od postanowienia sądu drugiej instancji - Sądu Okręgowego w  Ł. z 
dnia 23 czerwca 2005 r. - przysługiwał środek prawny w postaci skargi kasacyjnej, 
oznacza tym samym, że nie przysługuje stronie skarga o stwierdzenie niezgodności 
tego orzeczenia z prawem, ze względu na wyłączenie przewidziane w   art. 4241 § 1 
k.p.c., wynikające zresztą z istoty tego szczególnego środka. 
W tym stanie rzeczy skarga, jako niedopuszczalna,  podlegała odrzuceniu 
przez Sąd Najwyższy, na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.  
 
 
 
 
 
 
db