II CNP 8/15

Sygn. akt II CNP 8/15
POSTANOWIENIE
Dnia 6 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 sierpnia 2015r.,
skargi Uniwersytetu Łódzkiego z siedzibą w Łodzi
‎
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 30 października 2014r., sygn. akt III Ca 1478/14 wydanego
w sprawie z wniosku Uniwersytetu Łódzkiego z siedzibą w Łodzi
‎
przy uczestnictwie Spółdzielni Inwalidów "N." z siedzibą w K.
oraz I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.
‎
o złożenie świadczenia do depozytu sądowego,
1. odrzuca skargę
2. zasądza od skarżącego Uniwersytetu Łódzkiego na rzecz uczestników postępowania kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Skarga wnioskodawcy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sąd Okręgowego w Łodzi z dnia 30 października 2014 r., III Ca 1478/14 została oparta na podstawie naruszenia art. 693
1
k.p.c.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z punktu widzenia jej wymogów powinna odpowiadać ogólnym wymogom pisma procesowego oraz szczególnym wymogom przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 424
5
§ 1 k.p.c.
Art. 424
5
§ 1 k.p.c. określa wymogi skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego przeczenia o charakterze konstrukcyjnym, niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 424
2
§ 1 k.p.c. Niespełnienie przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 424
5
§ 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 424
8
§ 1 k.p.c.). Należy do nich między i innymi wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarga wnioskodawcy nie spełnienia tych wymogów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało utrwalone stanowisko, że np. samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna lub skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogowi wykazania, że  wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków  prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie  poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Podobnie obowiązek uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia niezgodnego z prawem nie może ograniczać się do wskazania potencjalnego źródła szkody. Natomiast obowiązek wskazania przepisu prawa, z  którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest wymogiem odrębnym od  powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia zatem jednocześnie wymogu określonego w art. 424
5
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 424
8
§ 1 k.p.c.