II CNP 7/16

E. E. S. (dawniej T.) wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 20 sierpnia 2015 r. Postanowienie to oddalało zażalenie na wcześniejsze postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 22 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy sprostował w nakazie zapłaty z dnia 29 stycznia 2014 r. oznaczenie imienia pozwanej E. T., wpisując jako pierwsze imię „E." i pozostawiając jako drugie „E1.". Skarżąca podnosiła, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem, wskazując na naruszenie art. 350 § 1 k.p.c., art. 126 § 1 pkt 1 k.p.c., art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 78 Konstytucji RP oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd Najwyższy rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym i stwierdził, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, służącym uzyskaniu prejudykatu do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 424^1 § 1 k.p.c. i art. 519^2 § 1 k.p.c., skarga taka przysługuje co do zasady od orzeczeń sądu drugiej instancji kończących merytorycznie sprawę. Od innych prawomocnych orzeczeń, w szczególności postanowień formalnych i wpadkowych, skarga nie przysługuje. Dotyczy to również postanowień w przedmiocie sprostowania orzeczenia, które nie kończą sprawy w sposób merytoryczny. W związku z tym Sąd Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 424^8 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający