II CNP 29/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi na postanowienie o ustanowieniu kuratora dla spółki, uznając ją za oczywiście bezzasadną i wnoszoną po raz trzeci.
Spółka D. z o.o. wniosła trzecią skargę na prawomocne postanowienie o ustanowieniu dla niej kuratora. Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania, powołując się na przepis ograniczający możliwość wnoszenia takich skarg do jednej oraz na brak kwalifikowanej niezgodności orzeczenia z prawem. Zasądzono również koszty postępowania.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 14 lutego 2014 r., które ustanowiło kuratora dla tej spółki na podstawie art. 42 k.c. Skarga ta była trzecią z kolei wniesioną przez spółkę w oparciu o art. 519[2] k.p.c. Dwie poprzednie skargi zostały odrzucone przez Sąd Najwyższy. Sąd Najwyższy, odmawiając przyjęcia kolejnej skargi do rozpoznania, wskazał na przepis art. 424[3] w związku z art. 13 § 2 k.p.c., który stanowi, że od tego samego prawomocnego postanowienia można wnieść tylko jedną skargę. Ponadto, sąd podkreślił, że niezgodność prawomocnego orzeczenia z prawem, uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą, musi mieć charakter kwalifikowany (rażąca wykładnia lub zastosowanie prawa). W ocenie Sądu Najwyższego, twierdzenia zawarte w skardze nie wykazywały takiej kwalifikowanej sprzeczności z prawem. W związku z tym, skarga została uznana za oczywiście bezzasadną i nieprzyjęta do rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów k.p.c. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, zgodnie z art. 424[3] w związku z art. 13 § 2 k.p.c., od tego samego prawomocnego postanowienia można wnieść tylko jedną skargę.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że przepis art. 424[3] k.p.c. ma zastosowanie również do skarg wnoszonych na podstawie art. 519[2] k.p.c., nawet jeśli poprzednie skargi zostały odrzucone, ponieważ odrzucenie nie jest równoznaczne z wniesieniem skargi skutecznie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi do rozpoznania
Strona wygrywająca
Sąd Najwyższy
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. | spółka | skarżący |
| P. P. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| J. S. | osoba_fizyczna | uczestnik |
Przepisy (17)
Główne
k.c. art. 42
Kodeks cywilny
k.p.c. art. 519 § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 424 § 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 424 § 9
Kodeks postępowania cywilnego
Pomocnicze
k.s.h. art. 227 § § 1
Kodeks spółek handlowych
k.s.h. art. 249
Kodeks spółek handlowych
k.p.c. art. 365 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Konstytucja art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
k.s.h. art. 151
Kodeks spółek handlowych
k.s.h. art. 227
Kodeks spółek handlowych
k.p.c. art. 13 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 98
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 398 § 21
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 424 § 12
Kodeks postępowania cywilnego
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie art. 8 § § 1 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie art. 10 § § 5 pkt 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Trzecia skarga wnoszona od tego samego postanowienia narusza przepis art. 424[3] k.p.c. Brak kwalifikowanej niezgodności orzeczenia z prawem. Skarga jest oczywiście bezzasadna.
Godne uwagi sformułowania
niezgodność prawomocnego orzeczenia z prawem uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą ma charakter kwalifikowany nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona
Skład orzekający
Kazimierz Zawada
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem, w szczególności ograniczeń w ich wnoszeniu oraz wymogów kwalifikowanej niezgodności z prawem."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem i nie ma bezpośredniego zastosowania do innych środków prawnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z nadużywaniem prawa procesowego poprzez wielokrotne wnoszenie skarg, co jest interesujące dla prawników praktyków, ale niekoniecznie dla szerszej publiczności.
“Trzecia skarga odrzucona: Sąd Najwyższy przypomina o granicach prawa procesowego.”
Dane finansowe
zwrot kosztów postępowania: 240 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II CNP 29/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2016 r. skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt XIII Ga (…) wydanego w sprawie z urzędu przy uczestnictwie D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B., P. P. i J. S. o ustanowienie w trybie art. 42 k.c. kuratora dla spółki D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) zasądza od D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na rzecz uczestnika P. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi. UZASADNIENIE D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w skardze z dnia 12 lutego 2016 r. zarzuciła prawomocnemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2014 r. naruszenie art. 42 k.c. w związku z art. 227 § 1 i art. 249 k.s.h., naruszenie art. 42 k.c. w związku z art. 365 § 1 k.p.c. oraz naruszenie art. 42 k.c. w związku z art. 64 Konstytucji i art. 151 oraz 227 k.s.h. Skarga z dnia 12 lutego 2016 r. jest trzecią z kolei skargą spółki D. na prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2014 r. wniesioną z powołaniem się na art. 519 2 k.p.c. Dwie pierwsze skargi wniesione przez D. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z powołaniem się na art. 519 2 k.p.c. zostały odrzucone przez Sąd Najwyższy; pierwsza postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r., a druga postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 424 3 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. od tego samego prawomocnego postanowienia co do istoty dany uczestnik postępowania nieprocesowego może wnieść tylko jedną skargę, o której mowa w art. 519 2 k.p.c. Wbrew poglądowi wyrażonemu w odpowiedzi P. P. na skargę spółki D. uregulowanie zawarte w art. 424 3 k.p.c. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy tylko skargi wniesionej skutecznie, lecz nieprzyjętej do rozpoznania lub oddalonej, a dwie wcześniejsze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie zostały wniesione skutecznie, doszło bowiem do ich odrzucenia. 2. Zarówno w piśmiennictwie, jak orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2008 r., I CNP 27/08, LEX nr 457829), przyjmuje się, że niezgodność prawomocnego orzeczenia z prawem uzasadniająca odpowiedzialność odszkodowawczą ma charakter kwalifikowany i zachodzi tylko wtedy, gdy orzeczenie zostało wydane na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. z uchybieniami odnoszącymi się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez sąd za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa. Przeciwny pogląd zagrażałby takim wartościom, jak: stabilność obrotu prawnego, swoboda sądu w ocenie materiału dowodowego i stosowaniu prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., III CNP 42/08, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2009 r., I CNP 121/08). Według art. 424 9 k.p.c. mającego na podstawie odesłania zawartego w art. 13 § 2 k.p.c. zastosowanie także do skarg, o których mowa w art. 519 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, jeżeli jest ona oczywiście bezzasadna. Skargę uważa się za oczywiście bezzasadną, gdy z jej treści, bez głębszej analizy wynika, że nie może być uwzględniona. Zawarte w skardze spółki D. z dnia 12 lutego 2016 r. twierdzenia nie zawierają argumentów, które pozwalałyby - wstępnie oceniając - zasadnie wnioskować, iż postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2014 r. oddalające apelację spółki D. od postanowienia ustanawiającego dla niej kuratora na podstawie art. 42 k.c. jest dotknięte kwalifikowaną sprzecznością z prawem w przedstawionym wyżej znaczeniu. Mając to na względzie Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi spółki D. z dnia 12 lutego 2016 r., a o kosztach postępowania wywołanych wniesieniem tej skargi rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1, art. 398 21 i art. 424 12 k.p.c. oraz § 8 ust. 1 pkt 3 w związku z § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015. 1800). aj
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI