II CA 939/24

Sygn. akt II Ca 939/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Poznań, 5 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Ryszard Małecki Protokolant: prot. sąd. Maria Ciesielska po rozpoznaniu 5 czerwca 2025 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. przeciwko R. H. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt I C 1055/23 1. oddala apelację; 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia o kosztach procesu do dnia zapłaty. Ryszard Małecki UZASADNIENIE Apelacja pozwanego okazała się bezzasadna. Sąd I instancji dokonał oceny materiału dowodowego w granicach swobody przyznanej mu przez ustawodawcę w art. 233 § 1 kpc ., nie wykraczając poza jej granice. W szczególności, kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił jako wewnętrznie niespójne stanowisko prezentowane przez pozwanego przed procesem i w jego toku, co rzutowało na ocenę całokształtu okoliczności sprawy. Treść pism pozwanego z dnia 4 lipca 2022 r. i 11 sierpnia 2022 r. przeczy tezie forsowanej w toku procesu o oczywistej omyłce pozwanego w wypełnieniu wniosku. W konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i na jego podstawie poczynił rozważania zasługujące na aprobatę – z uwzględnieniem poniższych uwag. Przede wszystkim analiza wniosku pozwanego i załączonych do wniosku dokumentów wskazuje, że rozbieżność między treścią wniosku i załącznikami nie była dostrzegalna w tak oczywisty sposób, jak to pozwany obecnie przedstawia. Niemniej jednak, Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że weryfikacja wniosku przez powoda nie miała mieć wyłącznie charakteru formalnego – winna to być analiza merytoryczna treści wniosku i załączników. Niezależnie jednak od powyższej kwestii pozwany w toku kontroli przeprowadzonej przez powoda konsekwentnie powoływał się na złożenie wniosku o dofinansowanie wynagrodzeń w związku z wprowadzeniem przestoju ekonomicznego i merytorycznie ustosunkowywał się do zastrzeżeń powoda w tym zakresie. Trudno przyjąć, by pozwany dwukrotnie popełnił pomyłkę w kwalifikacji swojego własnego wniosku. Nie tylko więc treść wniosku, ale i korespondencja pozwanego w toku kontroli wskazuje raczej na jego intencję wnioskowania o dofinansowanie z tytułu przestoju ekonomicznego. Niewątpliwie przy tym pozwany nie wykorzystał środków w sposób zgodny z takim ich wnioskowanym przeznaczeniem. Nawet jednak, gdyby przyjąć, że intencja pozwanego był odmienna i w rzeczywistości wnioskował o dofinansowanie z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy, pozwany nie sprostał rozliczeniu się z otrzymanego wsparcia finansowego, uniemożliwiając powodowi weryfikację prawidłowości wykorzystania środków zgodnie z ich przeznaczeniem. Sąd zdaje sobie sprawę z sytuacji, jaka istniała w okresie pierwszego paraliżu funkcjonowania społeczeństwa z powodu pandemii Covid-19 i uwarunkowań, z którymi mierzyć musieli się wszyscy, w tym przedsiębiorcy-pracodawcy oraz instytucje państwowe odpowiedzialne za udzielanie wsparcia finansowego. O ile zatem można by było usprawiedliwić zarówno omyłki wnioskodawców w wypełnianiu wniosków o dofinansowanie, jak omyłki instytucji rozporządzającej środkami publicznymi w weryfikacji wniosków, o tyle w każdym wypadku najistotniejsze było wykorzystanie otrzymanych środków publicznych zgodnie z ich przeznaczeniem – dla wyrównania uszczerbku związanego z przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Jak wspomniano, gdyby intencją pozwanego było uzyskanie dofinansowania z tytułu przestoju ekonomicznego, środki nie zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem (z uwagi na niekwestionowane przez pozwanego przebywanie pracowników na urlopie wypoczynkowym). Z kolei w drugim przypadku (obniżonego wymiaru czasu pracy) pozwany uniemożliwił powodowi kontrolę ich wykorzystania zgodnie z ich przeznaczeniem, nie przedstawiając ewidencji czasu pracy, do czego był zobowiązany, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy. Nie ma przy tym żadnego usprawiedliwienia dla tego uchybienia pozwanego. W szczególności, pozwany mógł prowadzić ewidencję czasu pracy w jakikolwiek obiektywnie weryfikowalny sposób, nie tylko z wykorzystaniem czytników. Nawet zatem przy pracy zdalnej możliwe było prowadzenie takiej ewidencji. Ubocznie trzeba jednak zaznaczyć, że także w zakresie funkcjonowania pracy zdalnej u pozwanego stanowisko pozwanego nie jest wewnętrznie spójne – z jednej strony twierdzi on, że nie prowadził ewidencji, bo pracownicy pracowali w trybie zdalnym, z drugiej w pisemnym stanowisku wyjaśniał, że wprowadzenie pracy zdalnej było u niego możliwe dopiero od października 2020 r. W konsekwencji w obu wypadkach pozwany nie rozliczył się z wykorzystania środków zgodnie z ich przeznaczeniem. Powołanie się przez pozwanego na naruszenie przez powoda zasad współżycia społecznego nie wymaga nazwania tych zasad, konieczne jest jedynie takie ich opisanie, by z przytoczonych okoliczności wynikało, że doszło do naruszenia szeroko pojętych zasad słuszności. Sąd Okręgowy takiego naruszenia po stronie powoda nie dostrzega. Uwzględniając możliwość omyłki po stronie pozwanego, powód prowadził czynności wyjaśniające alternatywnie w kierunku wykorzystania otrzymanych środków na wynagrodzenia w związku z obniżonym wymiarem czasu pracy. To pozwany, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa pracy, nie prowadził ewidencji czasu pracy i uniemożliwił powodowi weryfikację prawidłowości wykorzystania środków. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 385 kpc . oddalić apelację. Koszty procesu w instancji odwoławczej obciążały pozwanego na podstawie art. 98 § 1 kpc . Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda została ustalona na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Ryszard Małecki