II Ca 792/13

Sygn. akt II Ca 792/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędziowie SSO Stanisław Łęgosz SSO Dariusz Mizera (spr.) SSR del. Lucyna Szafrańska Protokolant sekr. sądowy Anna Owczarska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z powództwa D. B. przeciwko K. J. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 5 lipca 2013 roku, sygn. akt I C 700/12 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądzoną w nim od pozwanej K. J. na rzecz powoda D. B. kwotę 12.057,72zł obniża do kwoty 8.907,72 zł (osiem tysięcy dziewięćset siedem, 72/100) złotych oraz zasądzoną tytułem kosztów procesu kwotę 2.700 zł obniża do kwoty 1.998 (jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt osiem) złotych i oddala powództwo w pozostałym zakresie; 2. oddala apelację w pozostałej części; 3. zasądza od pozwanej K. J. na rzez powoda D. B. kwotę 810 (osiemset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Na oryginale właściwe podpisy Sygn. akt II Ca 792/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lipca 2013 r., w sprawie I C 700/12, Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim zasądził od pozwanej K. J. na rzecz powoda D. B. kwotę 12.057,72 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2010 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 2.700,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Podstawę powyższego wyroku stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego: D. B. na podstawie umowy darowizny z dnia 10 kwietnia 2009 roku stał się właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej w T. (...) . przy ul. (...) . Dla nieruchomości tej prowadzona jest księga wieczysta nr (...) . W dniu 1 października 2009 roku działający w imieniu D. B. jego ojciec S. B. zawarł z pozwaną K. S. /obecnie J. / umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 70 m2 na nieruchomości przy ul. (...) . Umowa zawarta została na czas nieokreślony, zaś czynsz określono na kwotę 3.843 złotych /w tym podatek VAT/. Ustalono w umowie, że najemca wpłaci do dnia 30 października 2009 roku kaucję w wysokości 3.150 złotych, która będzie rozliczona w chwili zakończenia umowy najmu. Strony przewidziały w tej umowie termin wypowiedzenia trzy miesięczny /w sytuacjach zwykłych/. W dniu 10 kwietnia 2009 roku D. B. udzielił pełnomocnictwa swojemu ojcu S. B. do zarządu i administrowania całym jego majątkiem, a w szczególności nieruchomością położoną w T. (...) ., przy ul. (...) . Pismem z dnia 31 maja 2010 roku pozwana wypowiedziała umowę najmu lokalu użytkowego, proponując wydanie lokalu z dniem 31 sierpnia 2010 roku. Pismem z tej samej daty pozwana zwróciła się do powoda o potwierdzenie zawartej umowy najmu lokalu użytkowego, zagrażając odmową opłacania opłat wynikających z treści umowy za czas jej wypowiedzenia. Pismem z dnia 27 września 2010 roku działający z upoważnienia właściciela nieruchomości S. B. wezwał pozwaną do zapłaty faktur z tytułu najmu lokalu w kwotach ; 528,72 złotych / (...) /, 3.843 złotych / (...) /, 3.843 złotych / (...) /, 3.843 złotych / (...) / - w terminie do dnia 1 października 2010 roku. Mając takie ustalenia Sąd Rejonowy zważył, iż powództwo zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy wynika z treści dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy. Z dokumentów tych wynika fakt zawarcia przez strony umowy najmu lokalu użytkowego, przy czym powód był reprezentowany przez swojego ojca S. B. , któremu udzielił pełnomocnictwa w formie notarialnej do zarządu i administrowania jego majątkiem. Pozwana w miesiącu maju wypowiedziała umowę najmu /za 3 miesięcznym wypowiedzeniem/ i jednocześnie wezwała powoda do potwierdzenia umocowania udzielonego pełnomocnikowi. Wobec braku potwierdzenia zaprzestała dokonywania opłat wynikających z treści umowy najmu lokalu użytkowego, za okres wypowiedzenia. Wysokość tych należności wynika z zestawienia faktur . Kaucja wpłacona przez pozwaną uległa potrąceniu /zarachowaniu/ do wysokości należności pozwanej. Sąd przy tym powołał się na oświadczenie pełnomocnika powoda /k-69/. Argumentacja pozwanej nie znajduje w ocenie Sądu I instancji racjonalnego uzasadnienia . Skoro bowiem nie budziło wątpliwości pozwanej występowanie innej osoby niż właściciel /wynajmujący/ przy zawieraniu umowy najmu lokalu użytkowego, to tym bardziej nie powinna mieć takich wątpliwości przy wypowiedzeniu umowy najmu. Poza tym występujący w imieniu powoda jego ojciec, w rzeczywistości posiadał wszelkie umocowania /zarówno pod względem prawnym jak i formalnym/ do występowania w imieniu wynajmującego. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony w umowie, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz / art. 659 § 21 k.c. /. Obowiązek zapłaty umówionego czynszu oraz innych świadczeń określonych w umowie najmu dotyczy również okresu wypowiedzenia umowy, aż do chwili faktycznego wydania lokalu wynajmującemu. Ponieważ pozwana powyższych obowiązków nie wykonała / art. 471 k.c. / należało żądanie pozwu uwzględnić jako dostatecznie udowodnione. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. przyjmując zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy. Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana. Zaskarżyła go w całości. Zarzuciła brak prawidłowej interpretacji zgłoszonych faktów i przez to błędne ustalenie stanu faktycznego. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja w części jest zasadna. Stan faktyczny w sprawie jest w zasadzie bezsporny poza faktem , iż powód rozliczył kaucję z pozwaną bowiem takiego ustalenia Sąd dokonał jedynie na podstawie gołosłownego twierdzenia pełnomocnika powoda . Bezspornym jest , że pozwana nie zapłaciła kwoty czynszu dochodzonej pozwem za okres wypowiedzenia bowiem w istocie od samego początku co do zasady tej okoliczności nie kwestionowała zasłaniając się jedynie faktem , iż nie wiedziała komu ma płacić i czy rzeczywiście osoba z którą zawarła umowę jest osobą upoważnioną do występowania w imieniu właściciela. Powołując się na te wątpliwości wskazała , iż w związku z tym nie ma obowiązku płacić zaległej należności . Innych zarzutów w toku procesu nie formułowała. Nie zmieniła jednak swojego stanowiska nawet wtedy gdy w toku procesu strona powodowa przedłożyła sądowi pełnomocnictwo udzielone przez właściciela w formie aktu notarialnego jeszcze przed zawarciem umowy które rozwiewało wszelkie wątpliwości. Dlatego też co do zasady słusznie Sąd Rejonowy przyjął , iż powód wykazał , że pozwana zalega mu z kwotą dochodzoną pozwem niemniej jednak zarówno w toku postępowania jak i w apelacji strona pozwana podnosiła dodatkową okoliczność, a mianowicie nierozliczenia się przez powoda z wpłaconej kaucji której fakt wpłacenia potwierdził pełnomocnik zarówno przed I instancją jak i na rozprawie odwoławczej . Twierdzenie pozwanej sprowadzające się do uwzględnienia tej okoliczności przy orzekaniu należy potraktować jako zgłoszenie przez pozwaną zarzutu potrącenia. Nie ulega wątpliwości , iż pozwana jest jednocześnie wierzycielką dla powoda w związku z obowiązkiem zwrotu przez powoda po ustaniu najmu wpłaconej kaucji w kwocie 3.150 zł . W takiej sytuacji zgłaszając zarzut potrącenia pozwana wykazała , iż posiada w stosunku do powoda wierzytelność w kwocie 3.150 zł , natomiast na powodzie w takiej sytuacji zgodnie z regułą zawartą w art. 6 k.c. spoczywa obowiązek przedstawienia takiego rozliczenia poszczególnych wpłat czynszu z którego wynikałoby , iż kaucja ta - jak twierdzi pełnomocnik powoda - została już rozliczona. Powód jednak nie sprostał temu obowiązkowi , a Sąd uwzględniając ten fakt oparł się na gołosłownym twierdzeniu pełnomocnika o rozliczeniu kaucji . W tej sytuacji należy stwierdzić , iż z jednej strony pozwana nie udowodniła , iż zapłaciła dochodzone przez powoda należności czynszowe, a z drugiej strony powód nie udowodnił , iż rozliczył się z pobranej przy zawarciu umowy kaucji . Zgodnie z art. 498§ 1 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Z kolei § 2 w/w przepisu stanowi , iż wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Mając na uwadze treść tego przepisu i stanowisko pozwanej należałoby uznać , iż doszło do potrącenia wierzytelności w wyniku czego wierzytelności zostały umorzone do wysokości wierzytelności niższej w związku z czym do zasądzenia na rzecz powoda pozostaje kwota 8.907,72 zł i do takiej też kwoty Sąd dokonał obniżenia zasądzonej w wyroku Sądu I instancji kwoty 12.057,72 zł . Konsekwencją zmiany wyroku Sądu Rejonowego w tym zakresie była zmiana rozstrzygnięcia o kosztach postępowania poprzez ich obniżenie do kwoty 1.998 zł . Dlatego też na podstawie art. 386§ 1 k.p.c. należało zmienić zaskarżony wyrok jak w pkt 1 wyroku . W pozostałej części apelacja pozwanej była bezzasadna i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. Mając na uwadze , iż pozwana w części wygrała apelację ,a powód w toku postępowania apelacyjnego korzystał z pomocy pełnomocnika w osobie adwokata należało rozstrzygnąć o kosztach postępowania apelacyjnego . Pozwana poniosła koszty w kwocie 300 zł tytułem opłaty od apelacji natomiast powód koszty pełnomocnika w osobie adwokata w kwocie 1200 zł , ogółem zatem koszty postępowania apelacyjnego zamykają się kwotą 1500 zł . Powód wygrał apelacje w 74% a zatem pozwana winna ponieść 74% powstałych kosztów procesu . Pozwaną zatem obciąża 74% z kwoty 1500 zł tj. kwota 1110 zł . Pozwana poniosła kwotę 300 zł ,a zatem do zasądzenia na rzecz powoda pozostaje kwota 810 zł i taką też kwotę Sąd zasądził na rzecz powoda, a to na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108§ 1 k.p.c. orzekając jak w pkt 3 wyroku. Na oryginale właściwe podpisy