II CA 751/15

Sygn. akt II Ca 751/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2015r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia SO Beata Stachowiak Sędziowie: Sędzia SO Patrycja Gruszczyńska-Michurska Sędzia SO Piotr Jarmundowicz (spr.) Protokolant: Elżbieta Biała po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. we W. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2015r. sygn. akt XIV C 333/13 I. oddala apelację; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 300 zł kosztów postępowania apelacyjnego. SSO Piotr Jarmundowicz SSO Beata Stachowiak SSO Patrycja Gruszczyńska-Michurska Sygn. akt II C a 751/15 /15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu zasądził od strony pozwanej (...) SA w W. na rzecz strony powodowej (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. kwotę 7.910,02 zł netto wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 16 kwietnia 2011 r. (punkt I), zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 2.067,80 zł zwrotu kosztów postępowania w tym kwotę 1200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt II) oraz w punkcie III nakazał stronie pozwanej (...) S.A. w W. aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu) 99,00 zł brakujących kosztów postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie swoje Sąd I instancji wydał w oparciu o następujące ustalenia faktyczne : w dniu 14 marca 2011 r. pojazd D. M. został uszkodzony w wyniku kolizji. Pojazd był marki H. (...) o nr rej (...) . Pozwana ma możliwość odliczenia podatku od towarów i usług. Sprawca kolizji był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej. Samochód został naprawiony przez M. A. samodzielnie, części kupił przez internet i wymienił błotnik i drzwi. Samochód był naprawiany na bieżąco bądź to przez M. A. samodzielnie lub w warsztatach, gdzie dokonano wymiany oleju i wymiany rozrządu. Koszt naprawy pojazdu wyliczony przy użyciu oryginalnych części producenta samochodu i przy zastosowaniu średnich stawek stosowanych w warsztatach blacharsko - lakierniczych na terenie miejsca zamieszkania właściciela pojazdu wynosi kwotę 17.786,42 zł netto (21.877,30 brutto). W dniu 13 czerwca 2011 r strona pozwana wypłaciła na rzecz poszkodowanej D. M. kwotę 9.876,40 zł netto tytułem odszkodowania. W dniu 2 maja 2012 r. strona powodowa (...) Sp. z o. o. we W. zawarła z D. M. umowę przelewu wierzytelności z tytułu zaistniałej szkody o (...) z dnia 14 marca 2011 r. W dniu 22 czerwca 2012 r. strona powodowa wezwała strony pozwaną do likwidacji szkody i wypłacenia odszkodowania w kwocie 5.931,67 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 16 kwietnia 2011 r. Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sad Rejonowy uznał za zasadne powództwo w całości. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 436 k.c. w zw. z art. 822 k.c. Sąd Rejonowy zauważył, że w przypadku szkody w pojeździe należne świadczenie odszkodowawcze powinno co do zasady odpowiadać kosztom naprawy tego pojazdu. Pozwany zakład ubezpieczeń obowiązany jest, zdaniem Sąd I instancji, do wypłaty powodowi świadczenia odszkodowawczego odpowiadającego kosztom naprawy pojazdu obejmującym także równowartość nowych oryginalnych części zamiennych, których zastosowanie w pełny sposób gwarantuje przywrócenie samochodu do dawnej sprawności przed jego uszkodzeniem. Sąd zważył, że pozwane towarzystwo ubezpieczeń sposób całkowicie dowolny, nieuprawniony określiło wysokość koniecznych wydatków na części zamienne pozwalające na przywrócenie poprzedniego stanu uszkodzonego pojazdu, zaniżając wartość części zamiennych, co nie może zasługiwać na uwzględnienie. Powodowi bowiem przysługuje prawo do zastosowania nowych, oryginalnych części w celu naprawy uszkodzonego samochodu, a wydatki poniesione na takie elementy służące przywróceniu poprzedniej używalności pojazdu są celowe, słuszne i uzasadnione. Sąd Rejonowy wskazał, że określił wysokość szkody w samochodzie w oparciu o ustalenia opinii biegłego sądowego. Zgodnie z treścią opinii rzeczywiste i uzasadnione koszty naprawy samochodu powoda wynoszą 17.786,42 zł netto. Strona pozwana wypłaciła kwotę 9.876,40 zł netto, natomiast koszt naprawy samochodu biegły wyliczył na kwotę 17.786,42 zł netto. Dlatego też, w ocenie Sądu Rejonowego, strona pozwana była zobowiązana wypłacić powodowi dodatkowe odszkodowanie za koszt naprawy samochodu w wysokości 7.910,02 zł netto. Orzeczenie o odsetkach Sąd Rejonowy oparł o art. 481 § 1 i 2 k.c. W ocenie Sądu, odsetki od kwoty zasądzonej należą się od dnia 16 kwietnia 2011 r , gdyż w tej dacie strona pozwana winna zlikwidować szkodę w myśl art. 817kc. Sąd Rejonowy odnosząc się do zarzutu przedawnienia co do kwoty 1 978,35 zł uznał, że nie mógł zostać uwzględniony, gdyż zdarzenie wywołujące szkodę miało miejsce w dniu 14 marca 2011 r. zaś w toku postępowania strona nie wystąpiła z nowym roszczeniem a jedynie je sprecyzowała. Innymi słowy strona powodowa swoje żądanie opiera na zdarzeniu z dnia 14 marca 2011 r. i dopiero po wydaniu opinii w sprawie mogła określić rzeczywistą jej wysokość. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd I instancji oprał na art. 98 k.p.c. Sąd zważył, że wobec faktu, iż strona powodowa wygrała sprawę w całości, strona pozwana winna zwrócić koszty postępowania w łącznej wysokości 2 067,80 zł. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiodła strona pozwana zaskarżając wyrok w punkcie I w części zasądzającej na rzecz strony powodowej kwotę ponad 5 931,67 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty oraz punkt II oraz III, wnosząc o zmianę wyroku i oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz rozdzielenie stosunkowo kosztów procesu. W apelacji strona pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie to jest niezastosowanie przepisu art. 442 1 § 1 zdanie pierwsze k.c. wyrażające się w pominięciu, iż w dacie wniesienia roszczenie było przedawnione. W uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego apelująca wskazała, że roszczenie o naprawienie szkody uległo przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie zobowiązanej do jej naprawienia. W przedmiotowej sprawie powód zgłosił szkodę w dniu 15 marcu 2011 r. Strona pozwana wskazała, iż przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło jedynie co do kwoty 5 931,67 zł objętej pierwotnym żądaniem pozwu. W ocenie pozwanej termin przedawnienia pozostałych roszczeń nastąpił w dniu 13 kwietnia 2014 r. Nie bez znaczenia w ocenie apelującej jest fakt, iż wytaczając powództwo powód opierał swoje roszczenia na sporządzonej przez rzeczoznawcę szkody, a żądanie było wystarczająco sprecyzowane. Zdaniem strony pozwanej przerwanie biegu przedawnienia roszczenia nastąpiło wyłącznie w zakresie pierwotnie dochodzonej kwoty. W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie jej w całości oraz zasądzenie od pozwanej zwrot kosztów postępowania apelacyjnego. Strona powodowa pokreśliła, iż wniesione powództwo stanowiło czynność bezpośrednio zmierzającą do dochodzenia roszczenia, a przedstawiona opinia prywatna stanowiła jedynie uprawdopodobnienie roszczenia. Opinia biegłego sądowego wskazała rozmiar szkody i stanowiła podstawę zmodyfikowania roszczenia. Sąd Okręgowy, zważył co następuje: Apelacja strony pozwanej jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd Okręgowy nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych ani nie zmienił ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy. Zgodnie z art. 387 § 2 1 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego ani nie zmienił ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, a w apelacji nie zgłoszono zarzutów dotyczących tych ustaleń, uzasadnienie wyroku może zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe, uzasadnienie Sądu Okręgowego ogranicza się do wskazania podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Odnosząc się do zarzutu apelacji strony pozwanej, który sprowadzał się do wskazania, że kwota odszkodowania w zakresie rozszerzenia żądania powództwa tj. 1 978,35 zł, przedstawiona w piśmie procesowym strony powodowej w dniu 15 października 2014 r., jest przedawniona, należy wskazać, iż jest on nieuzasadniony. Nie ulega wątpliwości, że kwestię przedawnienia roszczeń reguluje art. 442 1 § 1 k.c. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Szkoda w pojeździe mechanicznym samochodzie osobowym marki H. (...) o nr rej (...) nastąpiła w dniu 14 marca 2011 r. Z kolei przedmiotowe powództwo zostało wytoczone w dniu 18 września 2012 r. pierwotnie obejmując kwotę 5 931, 67 zł, która ostatecznie nie jest kwestionowana przez stronę pozwaną. Sąd Okręgowy zważył, że strona powodowa od początku domagała się naprawienia szkody w pojeździe wywołaną kolizją drogową z dnia 14 marca 2011 r. Wskazać należy, że rozszerzając powództwo strona powodowa nie zmieniła podstawy prawnej roszczenia ani jej okoliczności faktycznych, a jednie doprecyzowała wysokość żądania. Zauważyć należy, iż od początku likwidacji szkody oraz niniejszego postępowania, strona powodowa dążyła do zasądzenia kwoty stanowiącej równowartość rzeczywistej szkody powstałej w pojeździe. Z tego względu rozszerzenie powództwa pozostawało w ścisłym związku z opinią biegłego sądowego. Dopiero po otrzymaniu opinii biegłego sądowego strona powodowa uświadomiła sobie, iż wysokość szkody przewyższa kwotę przedstawioną w pozwie, w związku z czym zmodyfikowała wysokość żądania. Nie sposób przyznać racji apelującej, iż w dacie wytoczenia powództwa strona powodowa mogła mieć świadomość, że wysokość szkody będzie wyższa, albowiem do oceny wysokości szkody niezbędną są kwalifikacje umożliwiające jej szacowanie. Podkreślić należy, że jak wynika z opinii, ustalając zakres szkody biegły bazował na danych zawartych w aktach sprawy, w tym na prywatnej wycenie powoda oraz stanowiska w tym zakresie ubezpieczyciela. Biegły nie rozszerzył zakresu szkody o nowe elementy. Jak wynika z opinii zmiana wysokości szkody wynikała wyłącznie z dodania do wymiany i naprawy niektórych części pominiętych w prywatnej wycenie, a zakwalifikowanych przez samego ubezpieczyciela. Z tego względu należy przyjąć, ze pod sporządzeniu opinii przez biegłego doszło do doprecyzowania żądania pozwu. Modyfikacja żądania pozwu dokonana pismem procesowym z dnia 15 października 2014 r. nie stanowiła w istocie zmianą powództwa wywierającą wskazane przez skarżącego skutki w zakresie przedawnienia. Z tego względu zdaniem Sądu Odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie, podniesiony w apelacji strony pozwanej zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 442 1 § 1 k.c. W konsekwencji apelacja strony pozwanej podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. , o czym Sąd Odwoławczy orzekł w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , mając na względzie zasadę odpowiedzialność stron za wynik procesu. Na zasądzoną kwotę złożyły się koszty zastępstwa procesowego ustalone w wysokości 300,00 zł na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). SSO/-/ P. Jarmundowicz SSO/-/ B. Stachowiak SSO/-/ P. Gruszczyńska - Michurska