II Ca 697/14

Wnioskodawczyni J. L. złożyła wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty 29.666,29 zł, która stanowiła świadczenie z tytułu zobowiązań powstałych w wyniku nabycia spadku po D. L. Wnioskodawczyni wskazała jako uczestników postępowania potencjalnych wierzycieli, w tym G. L. oraz różne spółki akcyjne i banki. Sąd Rejonowy w Inowrocławiu oddalił wniosek, argumentując, że wierzyciele są dokładnie określeni, a ich należności znane, co wyklucza zastosowanie art. 467 k.c. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że dłużnik może złożyć świadczenie do depozytu, gdy nie wie, kto jest wierzycielem, lub gdy wierzyciel odmawia przyjęcia świadczenia, a nie w sytuacji, gdy wierzyciele są znani. Wnioskodawczyni wniosła apelację, zarzucając naruszenie art. 467 k.c. i przepisów KPC, podnosząc, że nie zna aktualnego stanu zobowiązań i mogą pojawić się nowi wierzyciele. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił apelację, uznając ją za niezasadną. Sąd drugiej instancji potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, wskazując, że instytucja depozytu sądowego stanowi wyjątek od zasady spełniania świadczenia do rąk wierzyciela i jest uzasadniona jedynie w ściśle określonych okolicznościach, takich jak brak wiedzy o wierzycielu lub spór o jego tożsamość. Sąd podkreślił, że wnioskodawczyni znała wierzycieli i wysokość ich należności, a hipotetyczne założenie o pojawieniu się nowych wierzycieli nie stanowi podstawy do złożenia wniosku. Wobec braku przesłanek z art. 467 k.c., apelacja została oddalona na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający