II Ca 684/12

Sygn. akt II Ca 684/12 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2013 roku Sąd Okręgowy w Legnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Krystyna Zawada Sędziowie: SO Mirosława Molenda - Migdalewicz SO Sabina Ziser (spraw.) Protokolant: st. sekr. sąd. Klaudia Pasieczny po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z wniosku M. Ś. (1) , L. Ś. i Z. M. z udziałem uczestników postępowania G. Ł. , Ł. Z. , P. Z. , T. Ł. , K. Ł. , H. Ł. i M. Z. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 30.04.1992r. sygn. akt I Ns 779/91 na skutek apelacji wnioskodawczynie L. Ś. i Z. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 6 czerwca 2012 roku, sygn. akt I Ns 349/04 p o s t a n a w i a: oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 684/12 UZASADNIENIE Z. Ś. domagał się wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Lubinie z dnia 30 kwietnia 1992r., sygn. I Ns 779/91. W sprawie tej Sąd stwierdził, że G. i E. Ł. nabyli z mocy prawa na prawach wspólności ustawowej nieodpłatnie własność nieruchomości stanowiącej działkę siedliskową oznaczoną numerem 58, o powierzchni 0,49 ha położoną w P. , dla której Sąd Rejonowy w Lubinie prowadzi księgę wieczystą kw nr (...) . Postanowieniem z dnia 06 czerwca 2012r. Sąd Rejonowy w Lubinie oddalił skargę o wznowienie postępowania. Sąd wskazał, że zeznania wnioskodawców i uczestników postępowania dają podstawy do przyjęcia, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nabycia własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie. G. i E. Ł. objęli bowiem przedmiotową nieruchomość w samoistne posiadanie w latach 50-tych po wyprowadzce do W. rodziców G. Ł. . Od tego czasu prowadzili tam samodzielnie gospodarstwo rolne. Biorąc pod uwagę upływ czasu wymagany dla stwierdzenia zasiedzenia, który nastąpił przed nowelizacją kodeksu cywilnego , która weszła w życie dnia 01 października 1990r., a zatem przy uwzględnieniu 20-letniego terminu, nastąpiło to nie później niż w 1976r. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 412 par. 2 kpc . Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodziły się wnioskodawczynie (następcy prawni Z. Ś. ) Z. M. i L. Ś. , które wniosły apelację zarzucając naruszenie: - art. 233 par. 1 kpc przez poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie oraz nierozpoznanie jej istoty, prowadzące w konsekwencji do naruszenia przepisu art. 172 kc , - art. 609 par. 2 kpc poprzez nieustalenie następców prawnych po zmarłym w trakcie niniejszego wznowionego postępowania E. Ł. . Wskazując na powyższe zarzuty skarżące domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubinie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy, zważył co następuje: Apelacja jest nieuzasadniona. W błędzie jest apelujący zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego wymienionych w apelacji. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy wynikają z prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i swobodnej jego oceny. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że zebrany materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że wydane przez Sąd Rejonowy w Lubinie postanowienie z dnia 30 kwietnia 1992r. odpowiada prawu i brak jest podstaw do jego zmiany. Z zeznań wnioskodawców i uczestników postępowania wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że od chwili opuszczenia nieruchomości przez rodziców G. Ł. , tj. B. i M. Ś. (2) w latach 50-tych i ich przeprowadzce do W. , na nieruchomości gospodarowali samodzielnie G. i E. Ł. . Sąd w oparciu o te zeznania uznał, że posiadanie przez nich nieruchomości miało charakter samoistny i takie stwierdzenie wynika wprost z treści pisemnego uzasadnienia orzeczenia. Ponadto skarżący zapominają o treści art. 339 kc , który wprowadza domniemanie posiadania samoistnego. Obowiązek jego obalenia spoczywał w mniejszej sprawie właśnie na wnioskodawcach. Tymczasem nie przedstawili oni żadnych dowodów, z których by wynikało, że posiadanie gospodarstwa przez G. i E. Ł. nie miało charakteru samoistnego. Posiadanie miało to również charakter nieprzerwany co wynika z zeznań uczestników postępowania. W tych okolicznościach uznać należy, że spełnione zostały wszystkie przesłanki nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, a skoro G. i E. Ł. byli posiadaczami w złej wierze, to nastąpiło to po upływie 20 lat od objęcia rzeczy w posiadanie, nie później zatem niż w 1976r. Nieuzasadniony był również zarzut naruszenia art. 609 par. 2 kpc albowiem uczestnikami w sprawie o zasiedzenie nieruchomości nie musieli być wszyscy spadkobiercy E. Ł. a jedynie osoby, które są w chwili obecnej właścicielami przedmiotowej nieruchomości albowiem to oni są zainteresowanymi w sprawie. Jak wynika z akt księgi wieczystej kw nr (...) spadkobiercami po E. Ł. była jego żona G. Ł. oraz zstępni E. R. , T. M. , M. W. , J. Ł. , T. Ł. , K. Ł. i M. Ł. . Następnie na mocy kilku umów darowizny zawieranych pomiędzy nimi tymi własność nieruchomości przeszła na rzecz T. Ł. i jego żony H. Ł. , którzy byli uczestnikami niniejszego postępowania. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił apelację podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 13 par. 2 kpc . jako pozbawioną uzasadnionych postaw prawnych.