II Ca 586/23

Sąd Okręgowy w Poznaniu, rozpoznając apelację pozwanego ubezpieczyciela w sprawie o zapłatę odszkodowania, oddalił ją, uznając za niezasadną. Sąd odwoławczy podzielił ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego, podkreślając, że w przypadku obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego stosuje się zasadę pełnego odszkodowania (art. 361 § 2 kc). Szkoda powstaje w momencie zdarzenia i jest niezależna od dalszych losów jej likwidacji przez poszkodowanego. Wysokość odszkodowania określa się hipotetycznie, nawet jeśli pojazd został zbyty lub naprawiony we własnym zakresie, chyba że naprawa przywróciła pojazd do stanu poprzedniego. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2022 r. (II CSKP 726/22), powołując się na utrwalone orzecznictwo. Podkreślono obowiązek minimalizacji szkody przez poszkodowanego (art. 362 kc, art. 826 § 1 kc), który polega na zapobieganiu zwiększeniu szkody, a nie na narzucaniu sposobu jej likwidacji. Poszkodowany ma prawo wyboru warsztatu naprawczego, a ubezpieczyciel nie może wymagać skorzystania z usług warsztatu współpracującego ani ograniczać odszkodowania do ceny preferencyjnej części, jeśli jego oferta nie została przedstawiona w sposób jasny i zrozumiały. Sąd uznał, że oferta pozwanego nie spełniała tych wymogów, a pojazd nie został naprawiony w sposób przywracający stan poprzedni. Ciężar dowodu w zakresie przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego spoczywał na pozwanym, który nie wykazał podstaw do odstąpienia od wyliczenia odszkodowania metodą kosztorysową. W związku z tym, poszkodowany dysponował niezaspokojoną wierzytelnością, którą mógł zbyć na rzecz powoda. Apelacja została oddalona, a pozwany obciążony kosztami postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający