V SA/Wa 2291/11

V SA/Wa 2291/11 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-05-31
Data wpływu
2011-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Stopczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
Odrzucono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 87 § 1, art. 88, art. 141 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: odrzucić wniosek.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2011 r.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. stwierdzono, że wyrok jest prawomocny od dnia 14 kwietnia 2012 r.
W dniu 18 maja 2012 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego z dnia 15 maja 2012 r., nadane przesyłką pocztową w tym samym dniu, w którym opisał swoją sytuację życiową i zdrowotną oraz zwrócił się o przywrócenie możliwości wniesienia skargi-apelacji. Wyjaśnił, iż nie mógł stawić się na rozprawie, bowiem przebywał w szpitalu, z którego został wypisany w dniu 14 marca 2012 r. Następnie przebywał w domu, zaś z uwagi na ciężki stan spowodowany schorzeniem, nie był w stanie myśleć o sprawie sądowej. Ponownie został przyjęty do szpitala w dniu 24 kwietnia 2012 r. i wypisany w dniu 1 maja 2012 r. Skarżący oświadczył, iż o uprawomocnieniu wyroku dowiedział się w dniu 11 maja 2012 r., kiedy otrzymał pismo od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.
Do pisma załączono kserokopie dokumentów, m. in. skierowanie do szpitala z dnia 14 marca 2012 r. oraz dwóch kart informacyjnych leczenia szpitalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Na wstępie wskazać należy, iż warunkiem wystąpienia ze skargą kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego skargę jest wcześniejsze sporządzenie jego uzasadnienia. Termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wynosi 7 dni i biegnie od dnia jego ogłoszenia (art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270), dalej: p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie wyrok został ogłoszony w dniu 14 marca 2012 r., zatem stronie przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o uzasadnienie do dnia 21 marca 2012 r.
Mając na uwadze powyższe, pismo skarżącego z dnia 15 maja 2012 r. należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 14 marca 2012 r.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie, zgodnie z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 15 maja 2012 r., zatem zbadać w pierwszej kolejności należało, czy wnioskodawca dokonał tej czynności w ustawowym terminie 7 dni, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Podniesienia wymaga, iż termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym (por. komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Zakamycze 2005, s. 217). Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt. II GZ 186/07.
Wniosek skarżącego uznać należy za spóźniony, bowiem jego wniesienie do Sądu nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu, określonego w omawianym art. 87 § 1 p.p.s.a.
Wskazać należy, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczyna swój bieg dnia następnego po dniu w którym ustała przyczyna uchybienia. Zatem ustalenia wymaga, kiedy w warunkach niniejszej sprawy ustała przyczyna uchybienia terminu. Bezspornym jest, że przyczyną tą był pobyt wnioskodawcy w szpitalu oraz problemy zdrowotne z tym związane. Z załączonych kart informacyjnych wynika, iż skarżący przebywał dwukrotnie w szpitalu: po raz pierwszy w dniach od 12 do 14 marca 2012 r. oraz po raz drugi w dniach od 24 kwietnia do 1 maja 2012 r.
Przyjąć zatem należało, iż nawet gdyby uznać, że przyczyna uchybienia terminu utrzymywała się pomiędzy jednym a drugim pobytem wnioskodawcy w szpitalu – ze względu na opisany stan zdrowia – to ustała ona najpóźniej w dniu 2 maja 2012 r., tj. dnia następnego po dniu wypisania wnioskodawcy ze szpitala. W karcie informacyjnej z dnia 1 maja 2012 r. wpisano, iż chory zostaje wypisany do domu w stanie ogólnym dobrym.
W tym stanie rzeczy, termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg w dniu 2 maja 2012 r. i upłynął w dniu 8 maja 2012 r. W konsekwencji, wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu zawarty w piśmie nadanym w dniu 15 maja 2012 r. – uznać należy za spóźniony i jako taki podlegający odrzuceniu.
Niezależnie od powyższego, zauważyć na marginesie trzeba, iż skarżący w okresie leczenia znajdował się pod opieką żony, co wynika z przedstawionych kart informacyjnych leczenia szpitalnego. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności zalicza się nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 139/04). Skoro zatem wnioskodawca znajdował się pod opieką żony, to mógł dokonać czynności procesowej za jej pośrednictwem, czyniąc w ten sposób zadość należytej staranności w dbałości o własne sprawy.
W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącej jako spóźniony podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sentencji postanowienia.