II Ca 460/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Kaliszu oddalił apelację powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jarocinie, uznając, że zasądzenie części roszczenia o zapłatę było zasadne, a oddalenie w pozostałej części nie naruszało przepisów o klauzulach niedozwolonych.
Powód złożył apelację od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jarocinie, który zasądził część dochodzonej kwoty, a w pozostałej części oddalił powództwo o zapłatę. Apelujący zarzucił naruszenie przepisów o klauzulach niedozwolonych (art. 385(1) KC) oraz błędy w ocenie dowodów. Sąd Okręgowy w Kaliszu oddalił apelację, podzielając ustalenia i argumentację Sądu Rejonowego, uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego.
Sąd Okręgowy w Kaliszu rozpoznał apelację powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jarocinie, który częściowo uwzględnił powództwo o zapłatę. Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej jego roszczenie, zarzucając naruszenie art. 385(1) Kodeksu cywilnego dotyczącego klauzul niedozwolonych, a także błędy w ocenie dowodów i nierozpoznanie istoty sprawy. Sąd Okręgowy oddalił apelację, stwierdzając, że ustalenia i wywody Sądu Rejonowego są prawidłowe. Sąd podkreślił, że ocena dowodów została dokonana zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., a zastosowanie prawa materialnego, w tym art. 385(1) KC, było właściwe. Sąd uznał, że Sąd Rejonowy zasadnie zasądził część pożyczki, a oddalił żądanie dotyczące opłaty wstępnej i opłaty za obsługę pożyczki, uznając te postanowienia za niezgodne z dobrymi obyczajami i naruszające interes konsumenta.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, w tym konkretnym przypadku Sąd uznał, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował prawo materialne i nie naruszył art. 385(1) KC, oddalając powództwo w tej części.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że postanowienia umowy dotyczące opłat wstępnych i obsługi pożyczki, które były wyższe niż w umowach bankowych, nie usprawiedliwiały się interesem gospodarczym pożyczkodawcy ani możliwością wyboru przez konsumenta miejsca zawarcia umowy. Oba argumenty powinny uwzględniać proporcję interesu prawnego i ekonomicznego obu stron, a prawa i obowiązki konsumenta muszą być zgodne z dobrymi obyczajami, czego w zakwestionowanych postanowieniach nie dostrzeżono.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie apelacji
Strona wygrywająca
A. S.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| (...) SP. z o.o. | spółka | powód |
| A. S. | osoba_fizyczna | pozwany |
Przepisy (4)
Główne
KC art. 385¹ § § 1
Kodeks cywilny
Sąd ocenił, czy postanowienia umowy dotyczące opłat wstępnych i obsługi pożyczki były zgodne z dobrymi obyczajami i czy rażąco nie naruszały interesów konsumenta.
Pomocnicze
k.p.c. art. 233 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
k.p.c. art. 339 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
KC art. 385
Kodeks cywilny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustalenia i wywody Sądu Rejonowego są prawidłowe. Nie doszło do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zakresie oceny dowodów. Zastosowanie art. 385(1) KC przez Sąd Rejonowy było właściwe. Wyższe koszty pożyczki nie usprawiedliwiają się interesem gospodarczym pożyczkodawcy ani możliwością wyboru miejsca zawarcia umowy, jeśli naruszają dobre obyczaje i interes konsumenta.
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 385(1) KC przez Sąd Rejonowy. Zarzut niewłaściwej oceny dowodów. Zarzut nierozpoznania istoty sprawy. Zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Okręgowy podziela ustalenia i wywody Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy w całości akceptuje ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego i uznaje je za własne. Tego zaś nie można dostrzec w zakwestionowanych postanowieniach zawartej przez strony umowy.
Skład orzekający
Janusz Roszewski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 385(1) KC w kontekście opłat za pożyczki konsumenckie, ocena dowodów w postępowaniu cywilnym, zasady wyrokowania w sprawach o zapłatę."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i specyficznych opłat pożyczkowych. Sąd Okręgowy jedynie potwierdził stanowisko Sądu Rejonowego, nie wprowadzając nowych, przełomowych interpretacji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu klauzul niedozwolonych w umowach pożyczkowych, co jest istotne dla konsumentów i prawników zajmujących się prawem konsumenckim. Pokazuje praktyczne zastosowanie przepisów o ochronie konsumenta.
“Czy wysokie opłaty za pożyczkę to zawsze klauzula niedozwolona? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 949,77 PLN
zapłata: 459,26 PLN
Sektor
finanse
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II Ca 460/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 25 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) SP. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko A. S. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I C 177/17 upr. oddala apelację. SSO Janusz Roszewski Sygn. akt II Ca 460/17 UZASADNIENIE Wyrokiem zaocznym z dnia 12 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Jarocinie – w sprawie z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko pozwanemu A. S. o zapłatę – zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 459,26 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, od dnia 4 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty (pkt1. wyroku), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2. wyroku) oraz rozstrzygnął o kosztach procesu (pkt 3. wyroku) i o rygorze natychmiastowej wykonalności (pkt 4. wyroku). Wyrok ten – apelacją z dnia 12 czerwca 2017 r. – powód zaskarżył w części, tj. w punkcie 2-gim oddalającym powództwo co do kwoty 490,21 zł. Apelujący zarzucił naruszenie art. 385 1 §1 KC a ponadto niewłaściwą ocenę dowodów, nierozpoznanie istoty sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i sprzeczność istotnych ustaleń Sadu z treścią zebranego w sprawie materiału. Wniósł on o zmianę zaskarżonego przez siebie wyroku i „przyznanie powództwa” w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu, według norm przepisanych za obie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postepowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Sąd Okręgowy podziela ustalenia i wywody Sądu Rejonowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w apelacji, a mianowicie zarzut naruszenia art. 339 § 2 k.p.c. oraz naruszenia art. 233 §1 k.p.c. , którego dotyczą zarzuty związane z zasadami gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Sąd Okręgowy w całości akceptuje ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego i uznaje je za własne. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Dodać jedynie należy, że ustalenia te zostały poczynione przy uwzględnieniu wiarygodności całości zaoferowanych przez powoda dowodów, co czyni zarzut wadliwej ich oceny całkowicie chybionym. Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił a ich treść jest zgodna z tymi dowodami. Z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy zasadnie zasądził od pozwanego niespłaconą część pożyczki w kwocie 459,26 zł i oddalił powództwo w części obejmującej żądanie zapłaty opłaty wstępnej w kwocie 243,50 zł i opłaty za obsługę pożyczki w wysokości 230,51zł. Dokonując subsumcji ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie Sąd Rejonowy nie naruszył normy wyrażonej w art. 385 1 KC , a tym samym właściwie zastosował prawo materialne. Akceptując stanowisko Sadu meritii szczegółowo zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, należy jedynie dodać, iż nie ma racji apelujący twierdząc, że większe niż w umowach z bankiem koszty pożyczki usprawiedliwia interes gospodarczy pożyczkodawcy, jak i możliwość wyboru przez konsumenta miejsca zawarcia umowy. Oba argumenty powinny także uwzględniać proporcję interesu prawnego i ekonomicznego obu stron umowy, z tym zastrzeżeniem, że wynikające z jego realizacji prawa i obowiązki konsumenta w umowach z przedsiębiorcą muszą być kształtowane w sposób zgodny z dobrymi obyczajami. Tego zaś nie można dostrzec w zakwestionowanych postanowieniach zawartej przez strony umowy. W tej sytuacji apelacja podlega oddaleniu ( art. 385 k.p.c. ). SSO Janusz Roszewski
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI