II Ca 451/14

Sygn. akt II Ca 451/14 WYROK uzupełniający W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 marca 2015r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Irena Dobosiewicz Sędziowie SO Aurelia Pietrzak (spr.) SR del. Joanna Cyganek Protokolant sekr. sądowy Tomasz Rapacewicz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. w Bydgoszczy na rozprawie sprawy z powództwa W. K. przeciwko P. S. , R. S. i V. S. o eksmisję na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2014r. sygn. akt. I C 1239/13 uzupełnia wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2014 roku, sygn.akt. II Ca 451/14 w ten sposób, że ustala, iż pozwanym P. S. i R. S. przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego oraz wstrzymuje wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w punkcie I (pierwszym) podpunkcie 1 (pierwszym) do czasu przedstawienia wymienionym powyżej pozwanym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przez Miasto B. ; ustala, że pozwanej V. S. nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego. Sygn. akt: II Ca 451/14 UZASADNIENIE Po rozpoznaniu sprawy z powództwa W. K. przeciwko P. S. , V. S. i R. S. o eksmisję, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 20 lutego 2014 r., Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r. zmienił to orzeczenie w ten sposób, że w punkcie 1 nakazał pozwanym, aby opróżnili, opuścili i wydali powodowi lokal mieszkalny nr (...) położony w B. przy ul. (...) , zaś w punkcie 2 w ten sposób, że zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 120 zł tytułem kosztów procesu, a nadto orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego. Pozwani P. S. i R. S. – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – wnieśli o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie o uprawnieniu wszystkich pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego oraz o wstrzymaniu wykonania wyroku w części nakazującej opróżnienie lokalu, do czasu złożenia przez pozwanym przez Gminę (...) oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. W uzasadnieniu wskazali, że Sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu ma bezwzględny obowiązek orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia. Obowiązku tego nie wyłącza art. 14 ust. 7 ustawy o ochronie lokatorów. Ponadto przepis ten w obecnym brzmieniu, obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., nie ma zastosowania do umów o używanie lokali mieszkalnych zawartych przed tą datą. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że użyczenie lokalu pozwanym nastąpiło przed 2005 r. Analogiczny wniosek o uzupełnienie wyroku złożyła także pozwana V. S. powołując te same argumenty, co pozostali pozwani w złożonym przez siebie wniosku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wnioski o uzupełnienie wyroku są co do zasady uzasadnione, jednakże nie mogły one w całości skutkować orzeczeniem zgodnym z wywiedzionymi żądaniami. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, zgodzić się należy z twierdzeniami pozwanych, że art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity – Dz. U. 2014 r., poz. 150 dalej: „ ustawa o ochronie praw lokatorów ”), który stanowi, że przepisu ust. 4 tego artykułu, w którym wskazano w jakich sytuacjach sąd nie może orzec o braku uprawnienia do lokalu socjalnego, nie stosuje się do osób, które utraciły tytuł prawny do zajmowania lokalu niewchodzącego do skład publicznego zasobu mieszkaniowego i uprawienie do zajmowania tego lokalu nie wynikało ze stosunku prawnego łączącego ze spółdzielnią mieszkaniową lub z towarzystwem budownictwa społecznego, nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania. Przepis ten bowiem został dodany do art. 14 omawianego aktu prawnego ustawą zmieniającą tę ustawę z dnia 17 grudnia 2004 r. (Dz. U. 2004 r Nr 281, poz. 2783), która weszła w życie 1 stycznia 2005 r. i zgodnie z art. 4 tej ustawy przepisu art. 14 ust. 7 nie stosuje się do umów o używanie lokali mieszkalnych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. W sprawie natomiast nie budzi wątpliwości fakt, że stosunek użyczenia pomiędzy powodem a pozwanym P. S. został nawiązany znaczenie przed 2005 r., wobec tego wyłączone było orzekanie w sprawie przy uwzględnieniu art. 14 ust. 7 ustawy o ochronie praw lokatorów . Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że pozwani mają rację gdy podnoszą, że art. 14 ust 7 przedmiotowej ustawy nie wyłącza w ogóle obowiązku orzekania o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, czy też o braku takiego uprawnienia. Pozwala jedynie na to, aby sąd przy podejmowaniu decyzji w tej kwestii nie brał pod uwagę ust. 4 tego artykułu, w którym wskazano w stosunku do jakich osób nie można nie orzec o tym uprawnieniu. Natomiast zastosowanie w pełni zachowuje art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów . Wobec powyższego Sąd Okręgowy wskazuje, że w sprawie, z uwagi na uwzględnienie powództwa o eksmisję, konieczne jest wydanie orzeczenia w przedmiocie uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów . Z racji tego, iż Sąd Okręgowy nie zawarł orzeczenia w tej kwestii w wyroku z dnia 16 grudnia 2014 r., zaistniała potrzeba uzupełnienia tego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie na podstawie art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Przy czym istotne jest stwierdzenie, że orzekając o uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego znajdzie zastosowanie również art. 14 ust. 4 ustawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że pozwany P. S. jest osobą poważnie chorą. Z tytułu niezdolności do pracy pobiera rentę. Pozwany R. S. jest natomiast studentem studiów dziennych i z racji tej okoliczności nie uzyskuje żadnego dochodu, który pozwoliłby mu na samodzielne utrzymanie. Tym samym stwierdzić należy, że wobec wskazanych pozwanych zaistniały przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego. W stosunku do pozwanego P. S. zaistniała bowiem okoliczność, o której mowa w art. 14 ust. 4 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów , natomiast wobec pozwanego R. S. za przyznaniem mu lokalu socjalnego przesądził fakt jego szczególnej sytuacji materialnej przejawiającej się brakiem dochodów z racji kontynuowania nauki. Konsekwencją poczynienia takiego ustalenia jest wstrzymanie wykonanie wyroku eksmisyjnego wobec tych pozwanych do czasu złożenia im przez gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego (art. 14 ust. 6 ustawy). Nie było natomiast podstaw do orzeczenia uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec V. S. , albowiem w stosunku do tej pozwanej nie zachodzą żadne okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 4 omawianej ustawy, a nadto pozwana ta pracuje i uzyskuje stały miesięczny dochód. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 351 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 14 ust. 1, 3, 4 ustawy o ochronie praw lokatorów uzupełnił wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2014 r. w ten sposób, że ustalił, iż pozwanym P. S. i R. S. przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego oraz wstrzymał wykonanie tego wyroku w punkcie 1 do czasu przedstawienia wymienionym powyżej pozwanym oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przez Miasto B. , a nadto ustalił, że pozwanej V. S. nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego.