II CA 41/16

Sygn. akt II Ca 41/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K. , dnia 21 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Henryk Haak SSO Marian Raszewski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa W. S. , S. S. (1) , D. S. , A. S. , M. S. (1) , M. S. (2) przeciwko (...) S.A. w W. o odszkodowanie z tytułu wypadków komunikacyjnych na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Krotoszynie z dnia 19 listopada 2015r. sygn. akt I C 94/15 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz: ⚫ powódki W. S. kwotę 1200 zł, ⚫ powoda S. S. (1) kwotę 1200 zł, ⚫ powódki D. S. 300 zł, ⚫ powódki A. S. kwotę 300 zł, ⚫ powoda M. S. (1) 600 zł, ⚫ powoda M. S. (2) kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu odwoławczym. SSO Henryk Haak SSO Wojciech Vogt SSO Marian Raszewski Dnia 28 kwietnia 2016 roku II Ca 41/16 UZASADNIENIE Powodowie W. S. , S. S. (1) , D. S. , A. S. , M. S. (1) i M. S. (2) reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpili do Sądu Rejonowego w Krotoszynie przeciwko (...) Zakładowi (...) w W. z pozwem o zapłatę odpowiednio kwoty 50.000,00 zł , 50.000,00 zł 10.000,00 zł, 10.000,00 zł, 20.000,00 zł i 20.000, 00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, której doznali w wyniku śmierci syna i brata wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów. Sąd Rejonowy w Krotoszynie wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. zasądził od pozwanego (...) S.A. w W. : ⚫ na rzecz powódki W. S. kwotę 50.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r., ⚫ na rzecz powoda S. S. (1) kwotę 50.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r., ⚫ na rzecz D. S. kwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r., ⚫ na rzecz A. S. kwotę 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r., ⚫ na rzecz M. S. (1) kwotę 20.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r. , ⚫ na rzecz M. S. (2) kwotę 20.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2012 r. i orzekł o kosztach postepowania. Apelację do tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części zasądzającej odsetki od wszystkich powodów za okres od dnia 22 listopada 2012 r. do dnia 19 listopada 2015 r., a stanowiące wartość 54.952,23 zł. Zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 363, 6, 481 k.c. i naruszenie prawa materialnego – art. 316 k.p.c. przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że odsetki należą się od innej daty niż data wyrokowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05). Skarżący podnosi, że odsetki powinny być zasądzone od chwili wyrokowania. Z art. 481 k.c. wyraźnie wynika, że odsetki należą się za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Nie ulega wątpliwości, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie jest wyrokiem deklaratoryjnym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego II CSK 595/13, Lex 1504837). W wyroku z dnia 18 września 1970 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy , ze swojej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika (II PR 257/70, OSN C 1971, z.6, poz. 103). Jest to moment wymagalności świadczenia, które zresztą powstało wcześniej, bo w momencie wyrządzenia szkody. Zobowiązany niespełniając świadczenia w tym terminie dopuszcza się opóźnienia, za które należą się odsetki ustawowe. Sąd Okręgowy nie podziela poglądu, że w takiej sytuacji odsetki należą się od chwili wyrokowania. Obowiązek zapłaty zadośćuczynienia powstał w chwili wyrządzenia szkody, a opóźnienie w spełnieniu świadczenia od momentu wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia. W literaturze broniony jest pogląd mocniejszy, mówi się mianowicie że w wypadku czynu niedozwolonego zobowiązanie dłużnika powinno być spełnione niezwłocznie, a wynika to z właściwości zobowiązania ( por. Marcin Lemkowski, Odsetki cywilnoprawne , Warszawa 2007.s, 271 – wówczas odsetki byłyby liczona od dnia szkody). Także ustalenie wartości szkody według cen z chwili wyrokowania nie uzasadnia zasądzenia odsetek od dnia wyrokowania. Takie podejście pomija zupełnie fakt, że przez pewien czas osoba odpowiedzialna już opóźniała się ze spełnieniem świadczenia odszkodowawczego, być może w innej wysokości – ustalonej według daty wyrządzenia szkody. W niniejszej sprawie nie zostało wykazane aby zadośćuczynienie należne powódce w chwili wyrządzenia szkody miało być niższe niż w chwili wyrokowania. Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. , orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Henryk Haak Wojciech Vogt Marian Raszewski