II CA 392/16

Sygn. akt II Ca 392/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2016 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Zbigniew Ciechanowicz Sędziowie: SO Małgorzata Grzesik SR del. Małgorzata Woźniak (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Gregorczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2016 roku w S. sprawy z powództwa Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko R. D. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin P. i Zachód w S. z dnia 22 grudnia 2015 roku, sygn. akt III C 230/15 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) w punkcie I. zasądza od pozwanego R. D. na rzecz powoda Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 11.205 (jedenaście tysięcy dwieście pięć) złotych i 1 (jeden) grosz wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 27 grudnia 2013 roku; b) w punkcie II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.961 (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem kosztów procesu 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.961 (dwa tysiące dziewięćset sześćdziesiąt jeden) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. SSO Małgorzata Grzesik SSO Zbigniew Ciechanowicz SSR del. Małgorzata Woźniak Sygn. akt II Ca 392/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w punkcie I oddalił powództwo, w punkcie II zasądził od powoda Towarzystwa (...) SA w W. na rzecz pozwanego R. D. o kwotę 2417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Wyrok zapadł w sprawie, w której powód Towarzystwo (...) SA w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego R. D. na swoją rzecz kwoty 11.205,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Powód w uzasadnieniu podał, że pozwany 20 kwietnia 2012 r. kierował samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) . Tego dnia uderzył w pojazd B. W. , po czym pozwany oddalił się z miejsca zdarzenia. R. D. objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powódki. W wyniku przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego ustalono szkodę na łączną kwotę 11.205,01 zł. Powódka wskazała art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm., dalej określana jako „ustawa o ubezpieczeniach”), jako podstawę dochodzonego roszczenia. Powódka wskazała ponadto, że w dniu 28 grudnia 2012 r. nastąpiło połączenie spółek (...) spółki akcyjnej z siedziba w W. oraz (...) spółka akcyjna z siedzibą w W. , wobec czego (...) spółka akcyjna , jako spółka przejmująca, w myśl art. 494 § 1 ksh , wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt III Nc 1633/14, uwzględnił w całości powództwo. Pozwany R. D. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty z dnia 12 maja 2014r., zaskarżając go w całości, wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany zaprzeczył, aby zbiegł z miejsca zdarzenia oraz zakwestionował wysokość szkody. Pozwany na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. wskazał, że nie kwestionuje wysokości szkody w związku z czym przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest bezprzedmiotowy. Ponadto stwierdził, że powódka nie przedstawiła polisy, nie wykazała również kto był ubezpieczonym oraz na jakiej podstawie pozwany używał pojazd. W toku procesu strony podtrzymały dotychczasowe twierdzenia. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym i rozważaniach. W dniu 20 kwietnia 2012 r. około godz. 8:50 w S. pozwany na drodze publicznej ul. (...) , kierował samochodem marki F. (...) o nr rej. (...) . Nie zachował szczególnej ostrożności podczas manewru cofania, w wyniku czego uderzył w stojący samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...) . W tym samym miejscu i czasie odjechał z miejsca zdarzenia nie podając swoich danych personalnych oraz danych dotyczących zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta była umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Samochód F. (...) po uderzeniu w F. (...) , odjechał 10-20 metrów, po czym z pojazdu wysiadł pasażer, który obejrzał uszkodzony pojazd. Następnie wrócił do F. (...) , który odjechał z miejsca zdarzenia. Kierujący F. (...) nie wysiadł z samochodu, nie pozostawił żadnej informacji o danych kontaktowych na uszkodzonym pojeździe. Poszkodowany zgłosił roszczenie o naprawienie szkody w powodowym towarzystwie ubezpieczeń. Wskazał, ze uszkodzeniu uległ prawy tył pojazdu, w tym zderzak i nadkole. W wyniku postępowania likwidacyjnego przeprowadzonego przez powódkę, na podstawie faktur VAT nr (...) z tytułu naprawy pojazdu i (...) z tytułu najmu pojazdu zastępczego, ustalono wysokość szkody odpowiednio na 8.307,14 zł oraz 2.897,87 zł. Powyższe kwoty zostały wypłacone przez powódkę na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. oraz S. (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. , które zawarły ze współwłaścicielami uszkodzonego pojazdu umowy przelewu wierzytelności, jakie przysługiwały poszkodowanemu z tytułu naprawy szkody spowodowanej przez kierującego pojazdem F. (...) . Przeciwko R. D. prowadzone było postępowanie o wykroczenia z art. 86 § 1 kw oraz art. 97 kw. Oskarżyciel publiczny, za zgodą obwinionego, przesłuchanego uprzednio w toku czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 6 kpów, umieścił we wniosku o ukaranie wniosek o skazanie obwinionego za zarzucane mu czyny bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu kary grzywny w wysokości 300 zł. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt V W 1485/12, uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za te czyny na podstawie art. 86 § 1 k.w., przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 zł. Sąd I instancji wskazał, iż bezsporne w niniejszym postępowaniu były: kolizja z dnia 20 kwietnia 2012 r., zakres i wysokość szkody B. W. . Sporne było ustalenie, czy pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia. Właśnie to zachowanie pozwanego spowodowało, że powód dochodzi od ozwanego zwrotu należności, które zapłacił na rzecz poszkodowanego w kolizji. Powódka, jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia wskazała art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach. W myśl tego przepisu, zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, m. in. jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia. Sformułowanie "zbiegł z miejsca zdarzenia" użyte w art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach nie może być utożsamiane z pojęciem "zbiegnięcia z miejsca zdarzenia" funkcjonującym na gruncie prawa karnego materialnego ( art. 178 kk ). Zastosowanie dyspozycji art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach wymaga ustalenia, że sprawca kolizji drogowej opuścił miejsce zdarzenia świadomie, bez spełnienia ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 16 ustawy o ubezpieczeniach, w celu uniknięcia odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę (wina umyślna lub rażące niedbalstwo). W ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej tylko zupełnie wyjątkowo, w celu represji lub prewencji, przyznaje się ubezpieczycielowi roszczenie regresowe wobec ubezpieczającego lub ubezpieczonego. Zdaniem Sądu Rejonowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności zeznania świadków wskazują na to, że pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia. Powódka uiściła odszkodowanie należne poszkodowanemu B. W. , o czym świadczą m. in. przedłożone przez powódkę dowody dokonania operacji w systemie bankowości internetowej (k. 40, 41). Uiszczone przez powódkę odszkodowanie odpowiada kwocie dochodzonej pozwem. Zdaniem Sądu Rejonowego powód powinien był wykazać stosunek prawny ubezpieczenia, jaki łączył ją z pozwanym. Powód nie wykazał aby powódka udzieliła ochrony ubezpieczeniowej posiadaczowi pojazdu F. (...) o nr rej. (...) . Nie przedstawił chociażby polisy ubezpieczeniowej. Wyrazem tego jest oddalenie powództwa. O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł zgodnie z ogólną regułą, wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. , odpowiedzialności za wynik postępowania. Stroną przegrywającą jest powód i to na niego nałożono obowiązek zwrotu kosztów procesu. Zgodnie z przywołanym przepisem, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty procesu złożyły się kwoty: 2.400 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, które ustalono na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Apelację od powyższego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości. Wniósł o dopuszczenie na zasadzie art. 368 par 1 punkt 4 k.p.c. dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej apelacji w postaci pisma pozwanego z dnia 9 września 013 roku oraz wydruku z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego na okoliczność posiadania przez pozwanego ochrony ubezpieczeniowej w powodowym towarzystwie ubezpieczeń, zmianę zaskarżanego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty zgodnej z żądaniem pozwu wraz z odsetkami i kosztami procesu, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancję. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego: art. 233 kpc poprzez brak wszechstronnego rozważanie zgromadzonego sprawie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcia treści pisma z Komisariatu Policji S. D. z dnia 26 czerwca 2012 roku (k. 15) oraz bledną ocenę zeznań pozwanego wskazującego, iż nie posiadał on ochrony ubezpieczeniowej w (...) SA w W. w sytuacji kiedy jednoznacznie wynika to z akt, art. 530 k.p.c. poprzez uwzględnienie twierdzeń pozwanego zgłoszonych na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku, w sytuacja kiedy nie zostały one podniesione w sprzeciwie od nakazu zapłaty, a zatem od początku nie było sporu miedzy stronami natomiast w toku postępowania nie zaistniały żadne wyjątkowe okoliczności, art. 229 k.p.c. poprzez uwzględnię zarzutów pozwanego zgłoszonych na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku w sytuacji gdy pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wyraźnie przyznał, że w dniu zadaszenie posiadał ochronę ubezpieczenia w (...) SA , art. 212 k.p.c. poprzez uniemożliwię stronie powodowej wypowiedzenie się do twierdzeń pozwanego, a w konsekwencji brak dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy, art. 3 k.p.c. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach zgłoszonych dopiero na końcowym etapie w sytuacji gdy takie zachowanie pozwanego było sprzeczne z dobrymi obyczajami. Strona pozwana złożyła odpowiedź na apelację, w której wniosła o oddalanie apelacji, pominięcie wniosków dowodowych i twierdzeń strony pozwanej zawartych w apelacji jako spóźnionych, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zdaniem powoda apelacja powoda nie zasługuję na uwzględnię. Sąd z urzędu bada legitymację procesową strony orzekając co do istoty sprawy. Argumentacja wyrażona przez pozwanego n rozprawie była jedynie potwierdzeniem istniejącego stanu rzeczy a nie zarzutem. W sprzeciwie pozwany podniósł zarzut bezzasadności roszczenia. Nadto żadna ze stron nie naprowadziła żadnych środków dowodowych mających na celu wykazanie zawarcia umowy ubezpieczenia. Nie sposób uznać także, iż doszło do uniemożliwienia stronie powodowej wypowiedzenia się do twierdzeń pozwanego nie tylko z uwagi na powyższe ale również z uwagi na fakt, iż strona powodowa została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy, nie składa wniosku o odroczenie rozprawy. Wnioski dowodowe złożone wraz z ablacją winny zostać pominięte. Strona powodowa nie wykazała, że nie miała możliwości na etapie I instancji naprowadzić dowodów potwierdzających jej legitymację procesową czynną. Nie sposób również stwierdzić, że treść wyroku i jego uzasadnienie były okolicznościami stwarzającymi potrzebę powołania się na nie dopiero w środku odwoławczym. Sąd Okręgowy zważył, co następuję. Apelacja powoda doprowadziła do zmiany zaskarżonego przez niego wyroku. Sprawa w postępowaniu apelacyjnym rozpoznawana jest po raz wtóry, sąd apelacyjny jest sądem merytorycznym, samodzielnie ustalającym stan faktyczny i dokonującym jego oceny na podstawie prawa materialnego. Sąd Odwoławczy przyjmuje ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny za własne ustalenia, z tym, że należy go uzupełnić. W ramach uzupełnienia stanu faktycznego należy wskazać, iż powoda z pozwanym łączyła umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ruchem pojazdu marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) . Tym samym powód udzielił ochrony ubezpieczeniowej w dniu kolizji tj., 20 kwietnia 2012 roku jej sprawcy. Wynika to jednoznacznie z informacji uzyskanych z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 24 lutego 2016 roku, a która została dołączona do apelacji. Potwierdzenie to wskazuje, iż pojazd marki F. o numerze rejestracyjnym (...) posiada ubezpieczenie w ruchu krajowym na dzień 20 kwietnia 2012 roku nr (...) w Towarzystwie (...) SA . Sam pozwany wskazał w piśmie z dnia 9 marca 2013 roku kierowanym do powoda, że był ubezpieczony u poprzednika prawnego (...) . W piśmie tym zapytuje dlaczego szkoda odszkodowania w wysokości 11.205,01 zł nie została ściągnięta z jego ubezpieczenia. Poza tym z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a które zostały dołączone do pozwu a następnie doręczone pozwanemu, tj., wniosku o ukaranie (karta 35 akt) jako poszkodowany wpisany został (...) Asekuracja, w piśmie K. Powiatowej Policji z dnia 26 czerwca 2012 roku (k. 36 akt) wskazano, że F. o numerze rejestracyjnym posiadał polisę nr (...) w (...) Asekuracja. Na numer tej polisy powołał się pozwany w piśmie kierowanym do ubezpieczyciela z dnia 9 marca 2013 rok, a które zostało dołączone do apelacji. W raporcie zgłoszenia szkody również widnieje zapis nr policy i osoby ubezpieczającej K. D. . Poza tym należy zwrócić uwagę, że na stronie 3 sprzeciwu złożonego przez pozwanego od nakazu zapłaty powód zamieścił zdanie następującej treści: „ Ponadto pragnę zwrócić uwagę, iż mając świadomość, iż jestem posiadaczem ubezpieczenia OC w powodowym towarzystwie ubezpieczeń, nielogiczna z mojej strony byłaby ucieczka z miejsca zdarzenia celem uniknięcia odpowiedzialności. Przecież i tak faktycznie nie byłbym zobowiązany do wypłaty należności za spowodowanie szkody, a towarzystwo ubezpieczeń w którym wykupiłem ubezpieczenie OC. Będąc posiadaczem ubezpieczenia OC, niemiałbym żadnego celu w tym, aby uciekać z miejsca stłuczki” (k. 62-63 akt). Dla przytoczenia potwierdzenia, iż pozwany korzystał z ochrony ubezpieczenia powoda są również w sprawie zeznania świadka B. W. (k.153), który zeznali, że likwidacja szkody przedłużała się w związku z trudnością skontaktowania się z pozwanym. Tym samym można wnioskować, że pozwany wiedział, że poszkodowany dochodzi odszkodowania z polisy samochodu, którym spowodował kolizję. Poza tym pozwany przesłuchiwany w dniu 21 maja 2012 roku na komisariacie policji wskazał, że ma zawartą umowę obowiązkowego ubezpieczenia. W toku postępowania pozwany przyznał sam, korzystał z ochrony ubezpieczenia u powoda ta okoliczność została przyznana, tym samym należy uznać, że była ona bezsporna. Zasianie wątpliwości w tej kwestii przez stronę pozwaną przed zamknięciem rozprawy przy nieobecności pełnomocnika drugiej strony należy uznać za wycofanie się z dotychczasowego stanowiska bez uzasadnienia i bez możliwości ustosunkowania się do tych twierdzeń stronie przeciwnej. Ocena materiału dowodowego należy bowiem do orzekającego w danej sprawie sądu, który dokonuje jej w granicach określonych w art. 233 kpc , a nie do stron postępowania. Stąd też jedynie zaprzeczenie, czy to faktycznej, czy to prawnej podstawy powództwa wywołuje takie skutki, że zaprzeczone fakty stają się sporne i muszą być udowodnione. Natomiast w razie ich niezaprzeczenia, a jedynie ograniczenia się do twierdzeń o ich nieudowodnieniu jak w tej sprawie, sąd winien uznać je za niewymagające dowodzenia z uwagi na fakt ich przyznania przez stronę przeciwną – art. 230 kpc . Jeżeli zatem w niniejszej sprawie pozwany nie zaprzeczył podanym przez powoda okolicznościom, i to w wyżej opisany sposób, nie sposób było przyjąć że powyższe okoliczności były pomiędzy stronami sporne oraz, że jako takie wymagały dalszego dowodzenia. Strona pozwana na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 roku wskazał, że powód nie przedstawił polisy, nie wykazał kto był ubezpieczony i na jakiej podstawie pozwany użytkował pojazd. Wskazał, że powód nie wykazała pewnych okoliczności ale nie zaprzeczył aby pozwany nie korzystał w momencie zdarzenia z ochrony ubezpieczenia. Mając na uwadze okoliczności sprawy nie było podstaw aby Sąd z urzędu uznał, że powodowi nie przysługuje legitymacja czynna w sprawie. Tym samym Sąd Okręgowy ustalił, że pozwany miał zapewnioną ochronę ubezpieczenia OC przez stronę powodową w dniu kolizji i z polisy ubezpieczonego pojazdu marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) zostało wypłacone odszkodowanie poszkodowanemu. Tym należy przyjąć, iż powód posiada legitymację czynną do wystąpienia z roszczeniem objętym pozwem. Zgodnie z przepisem art. 43 pkt 4 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, m. in. jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia. Mając na uwadze, że powód spełnił swoje zobowiązanie zgodnie z art. 822 §1k .c. w zw. z art. 34 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych to ma roszczenie regresowe względem pozwanego, z którego w tym postępowaniu skorzystał. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1a. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.205 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej z tytułu opóźnienia w płatności poczynając od dnia 27 grudnia 2013 roku. W dniu 13 grudnia 2013 roku pozwany odebrał wezwanie do zapłaty skierowane do niego przez powoda. Powód wyznaczył pozwanemu termin zapłaty do dnia 24 gruda 2013 roku. Tym samym domaganie się odsetek od dnia 27 grudnia od dnia pierwszego po dniach świątecznych jest uzasadnione. Wysokość odsetek została określona w oparciu o przepisy art. 481 § 1 i 2 k.c. Sąd Okręgowy w punkcie 1b. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2961 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. O kosztach postępowania przed Sądem Rejonowym orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Na koszty procesu przed Sądem Rejonowym składa się opłata od pozwu w kwocie 561 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda w wysokości 2400 zł. Wynagrodzenie to zostało określone na podstawie § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.). Pozwany przegrała sprawę w postępowaniu apelacyjnym w całości, zgodnie z art. 98 k.p.c. zobowiązana jest do zwrotu powodowi celowych kosztów procesu, wynagrodzenia adwokata ustalonego na podstawie § 2 pkt 5 i § 10 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz.1064 z 2015 roku) oraz opłaty od apelacji w kwocie 561 złotych. SSO Małgorzata Grzesik SSO Zbigniew Ciechanowicz SSR del.Małgorzata Woźniak