II CA 1599/15

Sąd Okręgowy we Wrocławiu, rozpoznając apelację strony powodowej od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej, oddalił tę apelację. Sąd Rejonowy oddalił powództwo o zapłatę, a strona powodowa zaskarżyła ten wyrok, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 129 § 2 kpc, art. 227 i art. 233 kpc, poprzez brak wszechstronnego rozważenia twierdzeń powoda. Sąd Okręgowy przyjął ustalenia faktyczne Sądu I instancji za własne, uznając je za prawidłowe. Podkreślono, że Sąd Rejonowy prawidłowo wydał wyrok zaoczny na podstawie art. 339 § 1 i 340 k.p.c. z uwagi na bierne zachowanie pozwanego. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia art. 339 § 2 k.p.c., wskazując, że sąd nie musi przyjmować twierdzeń powoda za prawdziwe, jeśli budzą one uzasadnione wątpliwości lub zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Ocena ta opiera się na materiale procesowym. Głównym argumentem za oddaleniem powództwa było niewykazanie przez powoda następstwa prawnego w wyniku umowy przelewu wierzytelności z dnia 8 października 2013 r. Powód wykazał zawarcie umowy, ale nie udowodnił, że objęła ona wierzytelność wobec pozwanego w dochodzonej wysokości. Przedłożony wydruk z komputera nie mógł stanowić dowodu, gdyż nie był podpisany ani opatrzony pieczęcią, a jego odpis nie mógł być potwierdzony za zgodność przez radcę prawnego w sposób nadający mu walor dokumentu. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na powodzie (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.). Sąd Okręgowy uznał, że powód nie wykazał nabycia wierzytelności ani legitymacji czynnej. Dodatkowo wskazano, że powodowi nie przysługiwało prawo powoływania się na uchybienia procesowe, gdyż nie stawił się na rozprawę i nie złożył zastrzeżeń do protokołu. Dowody przedstawione w apelacji uznano za spóźnione. W konsekwencji apelacja została oddalona na podstawie art. 385 k.p.c.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający