II CA 1783/15

Sygn. akt II Ca 1783/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 27 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Małgorzata Dasiewicz - Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. we Wrocławiu na posiedzeniu niejawnym sprawy w postępowaniu uproszczonym z powództwa (...) z siedzibą w G. przeciwko T. K. o zapłatę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt I C 251/15 oddala apelację. II Ca 1783/15 UZASADNIENIE Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku ograniczył do wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy akceptuje i przyjmuje za własne, z ustaleń tych wyciągnął poprawne wnioski i dokonał ich trafnej oceny, brak było zatem podstaw do podważenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. (...) z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego T. K. 8.221,46 zł z odsetkami umownymi w wysokości 4-krotności stopy kredytu lombardowego od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że pozwany zawarł z (...) Bankiem S.A. umowę pożyczki. Wobec braku spłaty zadłużenia wierzytelność została sprzedana stronie powodowej na podstawie umowy z dnia 30 listopada 2012. Wskazano również, że na dochodzoną kwotę, składa się należność główna w wysokości 4.571,46 zł, kwota 2.611,93 zł tytułem odsetek umownych, naliczonych przez bank, kwota 558,39 tytułem kosztów poniesionych przez bank w związku w uruchomieniem oraz bieżącą obsługą kredytu ( prowizje, ubezpieczenia i inne opłaty) monitoring płatności i innych działań windykacyjnych. Sąd Rejonowy zasadnie uznał, iż strona powodowa nie wykazała, że dochodzona pozwem należność jej przysługuje Za chybiony uznać więc należało przede wszystkim zarzut błędnej oceny dowodów i nie rozważenia całego zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd Rejonowy przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe i w sposób zgodny z zasadą wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c. , ocenił je według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Za niewystarczające dla odniesienia oczekiwanego skutku, uznać należy oparcie zarzutów apelacji na własnym przekonaniu strony o innej, niż przyjął sąd wadze, doniosłości poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 6. 11.1998r., II CKN 4/98, niepubl.). Ocena mocy i wiarygodności dowodów mogłaby być skutecznie podważona w postępowaniu odwoławczym tylko wówczas, gdyby wykazano, że zawiera ona błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności. Uchybień takich w dokonanej przez Sąd Rejonowy ocenie dowodów nie sposób się dopatrzeć. W świetle przytoczonych przez Sąd I instancji, motywów zaskarżonego wyroku, nie ma uzasadnionych powodów by - w myśl zarzutów strony skarżącej - zakwestionować istnienie logicznego związku między treścią zaoferowanych przez stronę powodową dowodów a opartym na ich podstawie wnioskowaniem Sądu. Sąd Rejonowy odniósł się do żądania pozwu przy uwzględnieniu przedłożonych przez stronę powodową dowodów jak i mając na względzie obowiązującą w polskim procesie cywilnym zasadę kontradyktoryjności. Za niezasadny uznać należało przede wszystkim zarzut, iż Sąd poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów uznał niezasadnie, iż strona powodowa nie wykazała swej legitymacji w niniejszej sprawie skoro właściwych dowodów dla przyjęcia stanowiska odmiennego nie przedstawiono. Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach ( art. 232 k.p.c. , art. 3 k.p.c. , art. 6 k.c. ). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Legitymacja procesowa stanowi przesłankę materialnoprawną, dlatego Sąd z urzędu dokonuje oceny w zakresie jej istnienia w chwili orzekania, co do istoty sprawy. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej prowadzi do wydania negatywnego orzeczenia. Strona powodowa wywodząc swoje roszczenie w uzasadnieniu pozwu wskazała, iż nabyła wierzytelność dochodzoną pozwem na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 listopada 2012r., której kserokopię poświadczoną za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika przedłożyła. Nie budziło zatem wątpliwości Sądu Okręgowego, iż w istocie do zawarcia wskazanej wyżej umowy doszło. Istotnym jest jednak, iż z treści samej umowy nie wynika, iż strona powodowa nabyła wierzytelność względem pozwanego. Zgodnie z §1 i §2 umowy jej przedmiotem było przeniesienie na nabywcę wierzytelności określonych w załączniku nr 1 do umowy. Strona apelująca, jak prawidłowo przyjął Sąd Rejonowy, takiego dokumentu nie przedłożyła. Bezsprzecznie celu tego nie realizuje wyciąg z załącznika do umowy cesji wierzytelności, który składa się z dwóch kart w żaden sposób ze sobą niepołączonych z których nie wynika, iż stanowią jedną całość, także w świetle opisu znajdującego się jedynie nad jedną tabelką. Jak słusznie przyjął Sąd Rejonowy jest to fragment tabeli nazwanego wyciągiem z załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 30.11.2012 r. Nie wynika jednak z niego, iż dotyczy on umowy przelewu zawartej z (...) Bankiem S.A. we W. , nie zawiera ponadto podpisów stron umowy. Wyciąg został sporządzony najprawdopodobniej przez pracownika strony powodowej, który opatrzył go swoim podpisem, a zatem został wygenerowany przez samą stronę powodową. Dokument ten w świetle jego treści nie realizuje zatem wymogu art. 511 kc stwierdzenia przelewu pismem. To samo odnieść należy do pisma strony powodowej skierowanego do pozwanego z dnia 25 kwietnia 2013r. Stwierdzenie przelewu wierzytelności pismem oznacza, iż istnieje pismo stwierdzające przelew co oczywista w stosunku do konkretnego dłużnika. Złożona zatem umowa przelewu wierzytelności, do której Sąd zastrzeżeń nie miał wraz z połączeniem z właściwym załącznikiem taki skutek by rodziła, ewentualnie inny dokument sporządzony przez obie strony umowy, w którym zawarte byłoby oświadczenie o zawarciu umowy przelewu wierzytelności w tym wierzytelności względem pozwanego. Taki dokument jednak przez stronę powodową nie został przedłożony. Nie można więc było podzielić stanowiska strony apelującej, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 511 kc. Stwierdzenie przelewu konkretnej wierzytelności pismem oznacza, że ma wynikać to z jednego dokutemu, czy też dokumentów połączonych, stanowiących integralną całość jak umowa wraz z załącznikiem. Sąd Okręgowy nie podzielił także zarzutu strony apelującej uchybienia przez Sąd Rejonowy regulacji art. 194 ustawy z 2004 roku o funduszach inwestycyjnych. ( zwanej w dalszej części uzasadnienia u.f.i. ). W kontekście art. 194 u.f.i. wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 11 lipca 2011 r., P. 1/2010, LexPolonica nr 2557883 (LexisNexis nr 2557883), wywiódł, iż przepis ten w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 20 Konstytucji . Na mocy nowelizacji ustawy o funduszach inwestycyjnych wprowadzonej ustawą z 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz ustawy o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 777), która weszła w życie 20 lipca 2013 r., dotychczasową treść komentowanego artykułu oznaczono jako ust. 1 i dodano ust. 2, przesądzający ostatecznie o braku mocy prawnej dokumentów urzędowych w odniesieniu do ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i wyciągów z tych ksiąg wyłącznie w zakresie postępowania cywilnego. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego stanowi zatem jedynie dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c. , który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 2004 roku o funduszach inwestycyjnych wprost już zatem pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Omawiany tu dowód oczywiście może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, ale jego materialna moc zależy od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ). Co za tym idzie, Sąd mógłby przyjąć na jego podstawie, iż wykazano fakt przelewu wierzytelności względem pozwanego, w sytuacji jednak gdyby pozwany zastrzeżeń w tym zakresie nie zgłaszał. Mając jednaka na uwadze, iż pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty zakwestionował zasadność skierowanego względem niego żądania w całości, domagając się przedstawienia wszelkich dowodów potwierdzających istniejące zobowiązanie względem strony powodowej, rzeczą strony powodowej było zgodnie z art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc wykazanie tej okoliczności innymi dowodami, czemu strona powodowa zaniechała. Sąd Okręgowy nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 328 kpc . Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych na podstawie zaoferowanych przez stronę powodową dowodów. Natomiast przyczyny dla których uznał żądanie strony powodowej za bezzasadne, pomimo przedstawionych dowodów, Sąd I instancji wskazał, dokonując wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, gdzie przytoczył przepisy prawa i wyjaśnił dlaczego w konkretnej sytuacji mają zastosowanie i w jaki sposób wpływają na rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zatem Sądu Rejonowego zawiera wszystkie przewidziane przepisem art. 328 § 2 kpc części uzasadnienia, poddaje się kontroli instancyjnej i daje możliwość zweryfikowania przez Sąd Okręgowy oceny żądania strony powodowej. Odnosząc się do przedłożonego wraz z apelacją dowodu mającego stanowić fragment załącznika do umowy przelewu wierzytelności to dowód ten należało ocenić jako spóźnion ( art. 381 kpc ). Na marginesie wskazuje Sąd Okręgowy, iż w świetle treści tego dowodu nie mógłby on stanowić podstawy odmiennej oceny żądania w niniejszej sprawie, zważywszy, iż nie wynika z niego, iż jest to załącznik nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z 30 listopada 2012r., a także z uwagi, iż dokument ten jest zupełnie nieczytelny. Brak wykazania przez stronę powodową, iż nabyła wierzytelność względem pozwanego, skutkował niewykazaniem jej legitymacji czynnej w niniejszej sprawie, która to okoliczność skutkować musiała oddaleniem powództwa, bez konieczności badania i oceny samej zasadności żądania pozwu, co do zasady jak i wysokości. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc orzekł jak w sentencji.