II Ca 155/17
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy oddalił apelację wnioskodawcy, uznając, że brak reakcji wierzyciela na korespondencję nie uzasadnia złożenia świadczenia do depozytu sądowego bez dalszych prób ustalenia jego miejsca pobytu.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim rozpoznał apelację wnioskodawcy (...) S.A. od postanowienia Sądu Rejonowego w Bełchatowie, który oddalił wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty 23244,95 zł tytułem wykupu akcji. Sąd Okręgowy uznał apelację za nieuzasadnioną, stwierdzając, że niemożność doręczenia korespondencji wierzycielowi nie stanowi wystarczającej podstawy do złożenia świadczenia do depozytu, jeśli nie podjęto dalszych prób ustalenia jego miejsca pobytu.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim rozpoznał apelację wnioskodawcy (...) S.A. z siedzibą w B. od postanowienia Sądu Rejonowego w Bełchatowie, które oddaliło wniosek o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego kwoty 23244,95 zł. Kwota ta miała stanowić zapłatę za wykup akcji zwykłych należnych A. J., jako spadkobiercy zmarłego akcjonariusza L. J. Sąd Rejonowy uznał, że złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu nie jest prawnie uzasadnione, ponieważ wnioskodawca ustalił wierzyciela i jego adres, a nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 467 §1 pkt. 4 Kodeksu cywilnego. Wnioskodawca zaskarżył to postanowienie, zarzucając naruszenie art. 467 §1 pkt. 4 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że brak reakcji wierzyciela na korespondencję nie stanowi innej okoliczności po stronie wierzyciela, uniemożliwiającej spełnienie świadczenia. Sąd Okręgowy oddalił apelację, stwierdzając, że niemożność doręczenia korespondencji nie jest wystarczającą podstawą do złożenia depozytu bez podjęcia dalszych prób ustalenia miejsca pobytu wierzyciela, w tym sprawdzenia obowiązku meldunkowego i nieskuteczności prób ustalenia adresu. Sąd Okręgowy orzekł o oddaleniu apelacji na podstawie art. 385 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, niemożność doręczenia korespondencji wierzycielowi nie stanowi wystarczającej podstawy do złożenia świadczenia do depozytu sądowego, jeśli dłużnik nie podjął dalszych prób ustalenia miejsca pobytu wierzyciela i nie wykazał, że wierzyciel nie dopełnił obowiązku meldunkowego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że przepis art. 467 §1 pkt. 4 k.c. wymaga od dłużnika podjęcia wszelkich możliwych kroków w celu spełnienia świadczenia, w tym ustalenia aktualnego miejsca pobytu wierzyciela, a nie tylko stwierdzenia braku możliwości doręczenia korespondencji pod znanym adresem.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalić apelację
Strona wygrywająca
wnioskodawca przegrał apelację
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| (...) S.A. | spółka | wnioskodawca |
| P. J. | osoba_fizyczna | uczestnik |
| A. J. | osoba_fizyczna | wierzyciel (spadkobierca) |
| L. J. | osoba_fizyczna | zmarły akcjonariusz (spadkodawca) |
Przepisy (2)
Główne
k.c. art. 467 § § 1
Kodeks cywilny
Przepis ten obejmuje wypadki, gdy dłużnik, z przyczyn dotyczących wierzyciela, nie może spełnić świadczenia. Wymaga jednak od dłużnika podjęcia wszelkich możliwych prób ustalenia miejsca pobytu wierzyciela i spełnienia świadczenia, a nie tylko stwierdzenia braku możliwości doręczenia korespondencji.
Pomocnicze
k.p.c. art. 385
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Zarzut naruszenia art. 467 §1 pkt. 4 k.c. poprzez błędne przyjęcie, że brak reakcji wierzyciela na korespondencję nie stanowi przesłanki do złożenia świadczenia do depozytu sądowego.
Godne uwagi sformułowania
niemożność doręczenia nie stanowi jeszcze dostatecznych podstaw do złożenia depozytu, bez dokonania dalszych prób poszukiwania możliwości zaspokojenia wierzyciela.
Skład orzekający
Paweł Hochman
przewodniczący
Arkadiusz Lisiecki
sprawozdawca
Grzegorz Ślęzak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek złożenia świadczenia do depozytu sądowego w sytuacji braku kontaktu z wierzycielem."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku możliwości doręczenia korespondencji, przy jednoczesnym ustaleniu tożsamości i adresu wierzyciela.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje praktyczne problemy związane z doręczaniem pism i złożeniem świadczenia do depozytu sądowego, co jest istotne dla praktyków prawa cywilnego.
“Czy brak odpowiedzi od wierzyciela pozwala na złożenie pieniędzy do depozytu sądowego? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II Ca 155/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Paweł Hochman Sędziowie SSA w SO Arkadiusz Lisiecki (spr.) SSA w SO Grzegorz Ślęzak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) S.A. z siedzibą w B. z udziałem P. J. o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I Ns 66/16 postanawia : oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 155/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Bełchatowie oddalił wniosek (...) S.A. w B. o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego pieniędzy w kwocie 23244,95 zł tytułem zapłaty wykupu akcji zwykłych należnych A. J. , jako spadkobiercy zmarłego akcjonariusza L. J. . Sąd zważył co następuje: W ocenie Sądu Rejonowego w okolicznościach podanych przez wnioskodawcę złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego nie jest prawnie uzasadnione. Wnioskodawca bowiem ustalił, kto jest wierzycielem i jaki jest jego adres. Z udzielonych przez niego informacji nie wynika, aby były spełnione przesłanki do złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego, stąd orzeczono o oddaleniu wniosku. Wnioskodawca zaskarżył w/w postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 467 §1 pkt. 4 kc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że okoliczności wskazane przez Wnioskodawcę nie mieszczą się w przesłance z art. 467 pkt 4 kc. tj. innych okoliczności po stronie wierzyciela, których wystąpienie sprawia, że świadczenie nie może być spełnione. Wskazując na powyższy zarzut wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku w całości; ewentualnie .o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Bełchatowie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie jest uzasadniona. Przedstawione okoliczności jednoznacznie świadczą o braku przesłanki z art. 467 pkt. 4 Kodeksu cywilnego . Przepis ten przewiduje, że poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego, jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione. Przepis ten stanowi materialną podstawę do złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego i obejmuje te wszystkie wypadki, gdy dłużnik, z przyczyn dotyczących wierzyciela, nie może spełnić świadczenia. W niniejszej sprawie taka właśnie przyczyna nie zachodzi. Jak zauważa wnioskodawca w uzasadnieniu apelacji uczestnik postępowania będący wierzycielem nie reaguje na kierowaną do niego korespondencję. Z tego to powodu zdaniem wnioskodawcy, który jest dłużnikiem zachodzi wypadek uzasadniający złożenie wierzytelności do depozytu sadowego. W ocenie Sądu Okręgowego tak uzasadniony zarzut apelacji nie może odnieść zamierzonego skutku. Dzieje się tak dlatego, że niemożność doręczenia nie stanowi jeszcze dostatecznych podstaw do złożenia depozytu, bez dokonania dalszych prób poszukiwania możliwości zaspokojenia wierzyciela. Wnioskodawca w niniejszym postępowaniu nie wykazał by wierzyciel zmienił miejsce zamieszkania i nie pozostawił żadnej wskazówki umożliwiającej nawiązanie z nim kontaktu. Wreszcie wnioskodawca nie wykazałby, by wierzyciel nie uczynił zadość obowiązkowi meldunkowemu, a prowadzone próby ustalenia jego adresu lub miejsca pobytu okazały się nieskuteczne. W świetle powyższego zarzut apelacji nie jest uzasadniony i dlatego na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI