II CA 1273/21

Sygn. akt II Ca 1273/21 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 września 2021r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. przeciwko P. (...) o zapłatę 3215,67 zł oraz orzekł o kosztach procesu. W apelacji od powyższego wyroku strona powodowa zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 w zw. z art. 299 kpc , - naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 327 1 § 1 pkt 1 kpc . Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację zważył co następuje. Apelacja strony powodowej jest prawie w całości uzasadniona. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, jak i strony pozwanej, zebrane w sprawie dowody w postaci zaświadczenia K. (...) we W. z 13 lutego 2019r., mapy sieci dróg P. (...) , materiału fotograficznego ( (...) ) jak i wezwań do zapłaty i uznania szkody oraz korespondencji stron, a także powoda i ubezpieczyciela pozwanej (k. (...) ), dawały wystraczające podstawy do przyjęcia, że szkoda powódki powstała w okolicznościach przez nią wskazywanych, zważywszy w szczególności, na rodzaj i zakres zarzutów podniesionych przez stronę pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Pozwana bowiem nie zanegowała w rzeczowy i konkretny sposób dowodów przedstawionych przez powódkę, a nie jest takim zarzucanie braku zaoferowania dowodów z zeznań świadków zdarzenia, skoro ich nie było, czy braku notatki policyjnej sporządzonej na miejscu zdarzenia, skoro z informacji policji wynikało, że nie było podstaw do podejmowania interwencji na miejscu zdarzenia i że było to niecelowe (k. (...) ). W procesie kontradyktoryjnym, w którym strony przytaczają twierdzenia, zarzuty oraz dowody na ich poparcie, Sąd dokonuje oceny twierdzeń powoda i przedstawionego przez niego materiału dowodowego również przez pryzmat rodzaju i treści zarzutów podniesionych przez stronę przeciwną, w tym wskazanego wyżej stopnia ich rzeczowości i skonkretyzowania. W rozpoznawanej sprawie, zarzuty pozwanej, mając na względzie powyższe kryteria, nie podważyły skutecznie twierdzeń i dowodów na ich poparcie przestawionych przez powódkę, co czyniło już zbędnym dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań osoby wchodzącej w skład organu uprawnionego do jej reprezentowania (a którym był uczestnik zdarzenia T. O. ), o co wnosiła skarżąca w apelacji, a wcześniej w pozwie, a co Sąd Rejonowy całkowicie pominął, w rozważaniach uzasadnienia (k. (...) ) z niezrozumiałych względów wskazując, że wniosek o przesłuchanie stron nie został przez powódkę zgłoszony. Dodatkowo już tylko zauważyć należy, że zupełnie nieracjonalnym byłoby założenie, że zeznania osoby wchodzącej w skład organu uprawnionego do reprezentowania strony pozwanej, byłyby odmienne od treści twierdzeń powódki co do okoliczności zaszłego zdarzenia. Z tych zatem przyczyn zebrany dotychczas materiał dawał, w ocenie Sądu Okręgowego, podstawy do przyjęcia, że zdarzenie wyrządzające szkodę miało miejsce w okolicznościach przedstawianych przez powódkę, a tym samym rodziło odpowiedzialność strony pozwanej. W sytuacji zaś gdy strona pozwana, reprezentowana przez pełnomocnika, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego (k. (...) ), w piśmie z dnia 11 kwietnia 2022r. jednoznacznie wskazała (k. (...) ), że neguje roszczenie powódki jedynie co do zasady, a nie kwestionuje wysokości dochodzonej w sprawie kwoty, to zbędne było prowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego w tym zakresie. Gdy zaś kwota ta, jak wynika ze szczegółowej specyfikacji kosztów materiałowych i robocizny, przedstawianych przez powódkę wynosiła 3214,22 zł. (m. in. k. (...) , to taka też suma, nieznacznie niższa od objętej żądaniem pozwu, podlegała zasądzeniu na jej rzecz od strony pozwanej. Skoro zaś pismem z 3 lipca 2019r. powódka wzywała m. in. pozwaną do zapłaty kwoty 3214,22 zł., w terminie do 11 lipca 2019r., do żądanie zasądzenia odsetek od 12 lipca 2019r. było uzasadnione. Sąd Okręgowy ponadto zauważa, że prawidłowo natomiast Sąd Rejonowy stanął na stanowisku, iż roszczenie powódki w niniejszej sprawie nie uległo przedawnieniu. Zdarzenie, z którego powódka wywodzi swoje roszczenie miało bowiem miejsce 20 sierpnia 2017r., a zatem upływ terminu przedawnienia, zgodnie z art. 442 ( 1) § 1 kc , w myśl którego roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, nastąpiłby dopiero z dniem 31 grudnia 2020r. W myśl art.118 zdanie drugie kc koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. W myśl zaś art. 5 ust. 1 ustawy z 13 kwietnia 2018r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wbrew przy tym stanowisku strony pozwanej, Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażany w piśmiennictwie prawniczym, że według zdania drugiego , dodanego do art. 118 na podstawie powołanej wyżej nowelizacji kodeksu cywilnego , koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż 2 lata i norma ta ma zastosowanie zarówno do terminów określonych w art. 118 , jak i do terminów oznaczonych w przepisach szczególnych. W przeciwnym wypadku przewidziane w niej zastrzeżenie dotyczące terminów krótszych niż 2 lata byłoby pozbawione normatywnego znaczenia. Sformułowanie, zgodnie z którym „koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego”, należy rozumieć jako przesunięcie w czasie każdego terminu przedawnienia, którego koniec przypada w dniu innym niż 31 grudnia. Przesunięte w ten sposób terminy ulegają przedłużeniu (zob. Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny . Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 2 ( art. 56–125 ). Strona powodowa pierwotnie wniosła pozew obejmujący roszczenie obecnie dochodzone w niniejszej sprawie, w dniu 3 stycznia 2020r., w sprawie I C 114/20, następnie rozszerzone w tejże sprawie pismem złożonym 7 października 2020r., a zatem przed wyżej wskazywanym upływem terminu przedawnienia z dniem 31 grudnia 2020r. Przy czym nie niweczyło skutków tego wniesienia pozwu w powyższej sprawie I C 114/20 umorzenie postępowania postanowieniem z 8 stycznia 2021r., na podstawie art. 355 w zw. z art. 505 ( 4) kpc (które zostało wydane bez podstaw prawnych, jednak jest prawomocne), gdyż przepisy nie wiążą z umorzeniem postępowania na tejże podstawie zniweczenia skutków, jakie ustawa wiąże z dochodzeniem roszczenia przed sądem, czyli m.in. przerwania biegu przedawnienia roszczenia na postawie art. 123 § 1 pkt 1 kc. (zob. m. in. Wiśniewski Tadeusz (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, Manowska Małgorzata (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Art. 1-477(16), wyd. IV). Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 386 § 1 kpc , zmienił zaskarżony wyrok (pkt I), zasądzając na rzecz strony powodowej koszty procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika, opłata od pełnomocnictwa i opłata od pozwu. Dalej idąca apelacja (pkt II), podlegała oddaleniu, gdyż żądanie ponad zasądzoną kwotę nie wynikało z dokumentacji przedstawianej przez samą stronę powodową. O kosztach postępowania apelacyjnego (pkt III) orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 kpc , zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 450 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z wnioskiem zagłoszonym w apelacji, który obejmował wyłącznie te koszty (k. 70). Uzasadnienie wyroku sporządzono w myśl dyspozycji przepisu art. 505 13 § 2 kpc , zgodnie z którym jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. (...) ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...)