II CA 1056/22

Sygn. akt II Ca 1056/22 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 12 września 2022r. Sąd Rejonowy w pkt I zasądził od pozwanej – powoda wzajemnego S. (...) Spółka Komandytowa z siedzibą w S. na rzecz powoda – pozwanego wzajemnego B. G. kwotę 14.970,43 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2.356,44 zł od dnia 29 kwietnia 2020 roku do dnia zapłaty i od kwoty 12.613,99 zł od dnia 29 lipca 2020 roku do dnia zapłaty, w pkt II oddalił powództwo wzajemne w całości oraz w pkt III zasądził od pozwanej – powoda wzajemnego na rzecz powoda – pozwanego wzajemnego koszty procesu. Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne (k. (...) ), które Sąd Okręgowy przyjął za własne ( art. 387 § 2 ( 1 ) pkt 1 kpc ). Sąd Okręgowy również za własne przyjął oceny Sądu pierwszej instancji (k. (...) 498, art. 387 § 2 1 pkt 2 kpc ). Apelację od powyższego wyroku co do pkt II i III wniosła strona pozwana, zarzucając: - naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 327 1 § 1 kpc , - naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 233 § 1 kpc , - naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 235 2 § 1 pkt 2,3 i 5 kpc w zw. z art. 232 i w zw. z art. 227 kpc , - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 65 kc w zw. z §1 ust. 3 i 4 umowy z 23 stycznia 2019r., - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 700 kc , - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 664 § 1 kc w zw. z art. 694 kc. Wskazując na powyższe zarzuty strona pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy, ewentualnie o zmianę wyroku i oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego i zważył co następuje. Apelacja strony pozwanej (która nawet nie złożyła wniosku o uzasadnienie wydanego przez Sąd Odwoławczy wyroku, oddalającego jej apelację), nie jest uzasadniona. Sąd Okręgowy podziela bowiem prawidłowo, wbrew stanowisku skarżącej, dokonaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę dowodów jak i rozważania prawne, których zarzuty apelacji i wywody jej uzasadnienia w żaden sposób nie podważają, stanowiąc jedynie pozbawioną podstaw polemikę ze stanowiskiem Sądu Rejonowego i jego argumentacją. Dokonując oceny stanowiska Sądu pierwszej instancji i wyprowadzonych wniosków, w pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowiących ich podstawę ustaleń faktycznych, będących wynikiem prawidłowej oceny dowodów, a odmienne stanowisko skarżącej, wyrażające się w podniesieniu zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 nie ma żadnych uzasadnionych podstaw. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów jest bowiem w zupełności poprawna i dokonana, wbrew stanowisku skarżącej, bez naruszenia wymogów przewidzianych w przepisie art. 233 § 1 kpc . Za trafny uznać należy bowiem pogląd wyrażany tak w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i sądów powszechnych, że jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (zob. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002r., II CKN 817/00 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2012 r. I ACa 1482/11). Takiego zarzutu nie można zaś skutecznie postawić dokonanej prawidłowo przez Sąd Rejonowy ocenie dowodów, przede wszystkim z dokumentów, zeznań świadków oraz stron postępowania. Zatem wbrew tezie tego zarzutu, w zupełności zasadnie Sąd Rejonowy ustalił w uzasadnieniu (k. (...) odwr.), na podstawie zeznań, jako przedstawiciela pozwanej, prezesa Spółki S. H. ( k. k. (...) ), że otrzymała ona pomoc publiczną wynoszącą ponad 8.000.000 zł. Wbrew zarzutom skarżącej naruszenia art. 327 1 § 1 kpc i art. art. 65 kc w zw. z §1 ust. 3 i 4 umowy z 23 stycznia 2019r., także trafnie Sąd pierwszej instancji zakwalifikował, w okolicznościach sprawy, zawartą między stronami umowę z 23 stycznia 2019r., jako umowę najmu lokalu i Sąd Okręgowy w całości to stanowisko podziela. Skarżąca nie chce bowiem dostrzec, że jako profesjonalista, w relacji z konsumentem, sama narzuciła wzorzec umowy, z którego jednoznacznie wynikało, że zawarty kontrakt jest umową najmu, a w jej treści była też mowa o możliwości podnajmu. Zatem zupełnie nie przekonuje obecna próba pozwanej kwalifikowania umowy, wbrew jej jednoznacznej treści, jako umowy dzierżawy i dokonywana jest ona, w ocenie Sądu, jedynie w celu realizacji przyjętej strategii procesowej. Ponadto wbrew stanowisku apelującej najemca miał jedynie uprawnienie (z którego mógł a nie musiał skorzystać) do podnajmu lokalu, jak również umowa przewidywała pobyty właścicielskie w lokalu, co również wykluczało, co najmniej przez ich czas, uzyskiwanie pożytków, będących elementem umowy dzierżawy. Chybione są również zarzuty skarżącego naruszenia art. 327 ( 1) § 1 kpc oraz art. 664 § 1 kc w zw. z art. 694 kc. Nie ma bowiem żadnego jurydycznego uzasadnienia wiązanie przez skarżącą czasowego zakazu najmu (podnajmu) lokalu w okresie pandemii, wynikającego z ogólnieobowiązujących przepisów publicznoprawnych dotyczących całej działalności na obszarze Polski, z istnieniem wady prawnej lokalu. Ponadto jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy obowiązujące od marca 2020r. obostrzenia trwały przez krótki okres, tylko do 3 maja 2020r., kiedy to zostały ograniczone, umożliwiając prowadzenie usług hotelarskich. Nie można także wykluczyć, że trudności pozwanej z podnajęciem lokalu mogły też być skutkiem negatywnych opinii klientów, co wynikało z przedłożonych wydruków internetowych (k. (...) ). Nadto obiekt, w którym znajduje się lokal jest położony przy stoku, a zatem jest nastwiony głównie na narciarzy, zaś okres braku płatności powodowi przez pozwaną czynszu dotyczył okresu (marzec - czerwiec (...) .), który nie stanowił wysokiego sezonu narciarskiego, co również wiązało się z ograniczeniem potencjalnych dochodów pozwanej. Zauważyć też należy, że w materiałach dotyczących sprzedaży lokali, nabywcy w prezentowanych materiałach byli zapewniani, że brak możliwości wynajmu lokalu nie wpływał na sytuację inwestora, który miał otrzymywać stałą kwotę (k. (...) ). Z tych wszystkich zatem względów omawiany zarzut apelacji nie miał żadnych uzasadnionych podstaw. Nie ma również podstaw zarzut apelacji naruszenia przepisów art. 235 2 § 1 pkt 2,3 i 5 kpc w zw. z art. 232 i w zw. z art. 227 kpc . Zasadnie bowiem Sąd Rejonowy pominął dowód z zeznań świadków, gdyż niewątpliwie skutkiem wprowadzenia obostrzeń były ograniczenia w możliwości wynajmu lokalu, jednak jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, Spółka, mimo pandemii, w 2020r. uzyskała dochody, jednak podjęła uchwałę o ich przeznaczeniu na pokrycie strat w 2019r. Nietrafny był również zarzut apelacji naruszenie art. 700 kc , gdyż już z przyczyn wyżej wskazanych brak było podstaw zakwalifikowania umowy stron jako umowy dzierżawy. Ponadto, co należy wskazać już tylko dodatkowo, brak podstaw do przyjęcia zmniejszenia przychodu pozwanej w rozumieniu powołanego przepisu również wynikał z okoliczności i przyczyn wyżej wskazanych, w tym również z uzyskania pomocy publicznej, o której także wcześniej mowa. Z powyższych zatem względów, gdy zarzuty apelacji strony pozwanej nie podważyły trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego i uzasadniającej je argumentacji jak i mając na uwadze powyższą argumentację, apelacja, ta nie mogła podlegać uwzględnieniu. Z powyższych przyczyn Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc , oddalił apelację ( pkt I ), a o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł w myśl art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 kpc ( pkt II ). (...) Ś. , (...) ZARZĄDZENIE (...) (...)