II Ca 1051/13

Sygn. akt II Ca 1051/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Barbara Nowicka SO Alicja Chrzan Sędziowie: SR Radosław Florek (del.) Protokolant: Bogusława Mierzwa po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2014 r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z wniosku D. K. przy udziale H. K. o podział majątku wspólnego na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt I Ns 756/12 p o s t a n a w i a: I. oddalić apelację; II. zasądzić od wnioskodawczyni D. K. na rzecz uczestniczki postępowania H. K. kwotę 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt II Ca 1051/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 roku w sprawie sygn. akt I Ns 756/112 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu oddalił wniosek D. K. przy udziale H. K. o podział majątku wspólnego. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: D. K. i J. K. zawarli związek małżeński 24 grudnia 1974 r. Małżeństwo to zostało rozwiązane przez rozwód 4 kwietnia 1989 r. Od stycznia 1976 r. J. K. rozpoczął pracę w (...) Przedsiębiorstwie (...) , gdzie pracował do sierpnia 1992 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Po rozpoczęciu pracy J. K. otrzymał mieszkanie zakładowe. Początkowo było to mieszkanie znajdujące się na parterze budynku przy ul. (...) , następnie D. K. doprowadziła do zamiany tego mieszkania, na mieszkanie pod nr (...) , które było większe od pierwotnie przydzielonego. W 1992 r. J. K. podpisał z Zarządcą (...) (...) Przedsiębiorstwa (...) umowę najmu lokalu zakładowego. Jako osoby uprawnione do zajmowania lokalu zostały wymienione dzieci D. i J. K. oraz D. K. Po rozwodzie D. K. nadal mieszkała z J. K. i dziećmi w przedmiotowym mieszkaniu. Wyprowadziła się stamtąd ostatecznie w 1994 r. do lokalu socjalnego przyznanego jej przez Gminę W. , przebywała jednak jeszcze czasami w mieszkaniu przy ul. (...) . Swoje rzeczy, wraz meblami, D. K. zabrała w 1998 r. Od tego czasu J. K. zaczął się spotykać z H. K. , która przeprowadziła się do niego dopiero w maju 2005 r., kiedy J. K. poważnie zachorował. Wcześniej po wyprowadzeniu się z mieszkania byłej żony J. K. mieszkał przez pewien czas z synem – S. K. , który jednak wyprowadził się od ojca zanim wprowadziła się do niego H. K. . We wrześniu 1997 r. J. K. wykupił mieszkanie przy ul. (...) w W. . Po wprowadzeniu się do mieszkania H. K. , z którą zawarł związek małżeński w marcu 2006 r., małżeństwo spłaciło zadłużenie lokalu i wykonało jego gruntowny remont, zakupując stopniowo jego wyposażenie. D. K. nie była informowana prze (...) o możliwości wykupu przedmiotowego lokalu. J. K. kupił mieszkanie po zastosowaniu (...) zniżki z tytułu stażu pracy. Zarówno D. K. jak i H. K. oceniły, iż wartość lokalu w chwili zamknięcia przewodu sądowego wynosi 90 000 zł. Sąd Rejonowy wydając powyższe postanowienie wskazał na treść art. 210 k.c. , art. 46 k.r. i o., 684k.p.c. w zw. z art. 46 k.r. i o., art. 688 k.p.c. , art. 56 i art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku prawa lokalowego . Wnioskodawczyni zaskarżając w całości powyższe postanowienie apelacją zarzuciła naruszenie przez Sąd Rejonowy art. 233 w zw. z art. 253 zdanie drugie k.p.c. i art. 520 par. 2 k.p.c. i wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i „orzeczenie co do istoty sprawy” lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawczyni zwrotu wpisu od wniosku i od apelacji. Sąd Okręgowy przyjmując ustalenia Sądu Rejonowego za własne, zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna Zgodnie z art. 387 § 1 k.p.c. sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Redakcja powyższego przepisu powoduje, że sąd odwoławczy jest związany zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, a zatem nie może oceniać prawidłowości postępowania sądu I instancji w zakresie, w jakim nie jest ono kwestionowane przez skarżącego (wyjąwszy przypadki, gdy wadliwość tego postępowania prowadzi do jego nieważności ). Sąd odwoławczy jest natomiast zawsze - bez względu na treść zarzutów - zobowiązany do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem materialnym ( vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. akt III CZP 49/07, LEX Nr 341125 ). Sąd Rejonowy nie dokonał trafnej wykładni prawa, a w szczególności art. 10 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 3 prawa lokalowego . Wskazać należy, że w dacie otrzymania przez J. K. przedmiotowego lokalu, to jest po rozpoczęciu przez niego w roku 1976 pracy w (...) , zgodnie z treścią art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku prawo lokalowe , według tekstu zawartego w Dz.U.1974.14.84 obowiązującego od dnia 1 sierpnia 1974 roku małżonkowie wspólnie zajmujący lokal mieszkalny są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich lub przydział lokalu pozostającego w dyspozycji terenowego organu administracji państwowej nastąpił na rzecz jednego z małżonków. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, wnioskodawczyni z mocy prawa od 1978 roku była najemcą lokalu zakładowego, który otrzymał –według zeznań wnioskodawczyni - od (...) w 1978 roku jej były małżonek J. K. i zachowała ona status najemcy tego lokalu także wówczas, gdy J. K. podpisał w 1992 roku z (...) (...) Przedsiębiorstwa (...) umowę najmu lokalu zakładowego , bowiem mimo rozwiązania przez rozwód 4 kwietnia 1989 roku małżeństwa stron, nie dokonały one podziału majątku. Wnioskodawczyni utraciła prawo najmu do przedmiotowego lokalu poprzez jego wygaśnięcie z chwilą otrzymania od terenowego organu administracji państwowej w roku 1994 lokalu socjalnego , bowiem zgodnie z treścią art. 21 prawa lokalowego w miejscowościach, w których obowiązuje najem lokali na podstawie decyzji o przydziale jedna osoba nie może zajmować dwóch lub więcej lokali mieszkalnych, także wówczas, gdy przynajmniej jeden z lokali znajduje się w budynku stanowiącym własność jednostki gospodarki uspołecznionej lub pozostającym w jej zarządzie. Zatem w chwili nabywania na własność przedmiotowego lokalu przez J. K. we wrześniu 1997 roku , wnioskodawczyni nie była już najemcą przedmiotowego lokalu. Oznacza to, że wnioskodawczyni nie jest współwłaścicielem przedmiotowego lokalu zakupionego z majątku odrębnego J. K. . Ponieważ przy tak dokonanej wykładni prawa materialnego rozpoznanie zarzutów apelacji dotyczących naruszenia art. 233 k.p.c. w zw. z art. 253 zdanie drugie k.p.c. nie może decydować o treści rozstrzygnięcia, to analizowanie ich staje się zbędne ( wyrok SN z dnia 15 października 2009 roku, I CSK 94/09 ). Nie jest zasadny zarzut apelacji naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 520 par. 2 k.p.c. , z tej przyczyny, że sprawy tzw. działowe nie spełniają przesłanki wskazanej w tym przepisie, bowiem w niniejszej sprawie zaistniała wyraźna sprzeczność interesów uczestników postępowania w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie posiadając tytułu do przedmiotowej nieruchomości, domagała się podziału majątku wspólnego. W świetle powyższego przyjąć należy, że wyrok Sądu Rejonowego jest trafny, mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Zatem Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 par. 2 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. Sąd Okręgowy o kosztach postępowania apelacyjnego orzekł na podstawie art. 520 par. 2 k.p.c.