II C 864/17

Sygn. akt II C 864/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 stycznia 2018 roku Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie II Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodnicząca: SSO Hanna Wawrzyniak Protokolant: Justyna Kowalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 roku w Warszawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego (...) z siedzibą w W. przeciwko A. D. o zapłatę I. zasądza od pozwanego A. D. na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego (...) z siedzibą w W. kwotę 89 885,19 zł (osiemdziesiąt dziewięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć złotych dziewiętnaście groszy) z odsetkami ustawowymi od dnia 23 marca 2016 roku do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego A. D. na rzecz powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego (...) z siedzibą w W. kwotę 6524 zł (sześć tysięcy pięćset dwadzieścia cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1124 zł (tysiąc sto dwadzieścia cztery złote) tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt II C 864/17 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 23 marca 2016 roku (data wniesienia do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie, VI Wydziału Cywilnego) (...) Fundusz Inwestycyjny (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od A. D. kwoty 89.885,19 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przysługuje mu wobec pozwanego wymagalna wierzytelność ww. wysokości, nabyta od (...) Bank (...) S.A. , z którym pozwany zawarł umowę o kredyt o numerze (...) w dniu 15 maja 2009 roku (pozew - k. 2-7). W dniu 25 kwietnia 2016 roku Referendarz sądowy wydał nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym (nakaz zapłaty - k. 8). Na skutek wniesienia sprzeciwu przez pozwanego, ww. nakaz zapłaty utracił moc w całości. Pozwany A. D. domagał się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. Pozwany z ostrożności procesowej zaprzeczył wszystkim twierdzeniom powoda i podniósł zarzut przedawnienia (sprzeciw - k. 16-21). Postanowieniem z dnia 09 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, VI Wydział Cywilny przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie (postanowienie - k. 22-25). Zarządzeniem z dnia 13 września 2016 roku Przewodniczący I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie wezwał pełnomocnika powoda do uzupełnienia braków formalnych pozwu poprzez wykazanie umocowania i pełnomocnictw, w terminie dwutygodniowym, pod rygorem umorzenia postępowania ( wezwanie - k. 26) . Pismem procesowym z dnia 27 października 2016 roku (data stempla poczty) pełnomocnik powoda uzupełnił braki formalne pozwu w terminie (zpo - k. 27). Postanowieniem z dnia 01 grudnia 2016 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa – Praga w Warszawie z uwagi na wartość przedmiotu sporu (postanowienie - k. 69). Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie przedstawił akta Sądowi Rejon0wemu Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydziału Cywilnego z prośbą rozważenia reasumpcji postanowienia z dnia 09 czerwca 2016 roku (zarządzenie - k. 76) . Postanowieniem z dnia 08 maj 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny uchylił postanowienie z dnia 06 września 2016 roku o przekazaniu sprawy do sądu właściwości ogólnej pozwanego w całości (postanowienie - k. 78v). Postanowieniem z dnia 08 maja 2017 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny przekazał sprawę do Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie (postanowienie - k. 79-81v). Na termin rozprawy wyznaczony na dzień 18 stycznia 2018 roku nikt się nie stawił (protokół - k. 96). Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 15 maja 2009 roku pomiędzy (...) Bank (...) S.A. w W. a A. D. została zawarta umowa kredytowa nr (...) . (...) Bank (...) S.A. w W. udzielił tym samym A. D. kredytu. Pozwany A. D. nie wywiązał się przyjętego na siebie zobowiązania, nie regulując na rzecz banku (...) S.A. w W. płatności w sposób ustalony w umowie kredytowej. W związku z naruszeniem przez pozwanego postanowień umowy kredytowej, ww. bank wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i w dniu 22 lutego 2015 roku wypowiedział pozwanemu umowę kredytu. Na skutek złożonego przez bank pozwanemu oświadczenia o wypowiedzeniu, umowa kredytowa uległa rozwiązaniu co doprowadziło do powstania wymagalności całej kwoty niespłaconego przez pozwanego kapitału wraz z kwotą odsetek umownych stanowiących część odsetkową raty kapitałowo-odsetkowej za okres obowiązywania umowy oraz odsetek karnych za opóźnienie naliczonych od zadłużenia przeterminowanego. W dniu 26 lutego 2015 roku (...) Bank (...) S.A. w W. wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr (...) , stwierdzając, iż A. D. jest zobowiązany do zapłaty na rzecz banku z tytułu umowy o kredyt bezpieczny kwoty 81.936,82 zł z tytułu niespłaconego kapitału kredytu wraz z odsetkami umownymi za okres od dnia 09 września 2014 roku do dnia 22 lutego 2015 roku, kwoty 167,17 zł z tytułu opłat naliczonych zgodnie z regulaminem banku oraz kwoty 80,76 zł z tytułu odsetek ustawowych w wysokości 8,00% w skali roku, naliczonych od kwoty kapitału kredytu od dnia 23 lutego 2015 roku do dnia 26 lutego 2015 roku (bankowy tytuł egzekucyjny – k. 63). Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 roku referendarz Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie nadał ww. tytułowi egzekucyjnemu klauzulę wykonalności (postanowienie – k. 64-67). Dnia 21 września 2015 roku (...) Bank (...) S.A. w W. jako komandytariusz wniósł aportem do (...) sp. z o.o. sp.k. wkład niepieniężny – wymagalne wierzytelności z tytułu udzielonych kredytów, a wynikające z zawartych przez (...) Bank (...) S.A. w W. umów kredytowych, obejmujące roszczenia o spłatę kapitałów tych kredytów oraz roszczenia o wszelkie świadczenia uboczne związane z tymi kredytami. Wniesienie aportem wierzytelności odbyło się przez zmianę umowy spółki w formie aktu notarialnego sporządzonego przez notariusza M. W. (Rep. (...) ). Następnie, w dniu 21 września 2015 roku (...) Bank (...) S.A. w W. oraz (...) sp. o.o. sp.k. zawarły umowę sprzedaży udziałów (...) sp. z o.o. oraz umowę przeniesienia ogółu praw i obowiązków komandytariusza (...) sp. z o.o. sp.k. Na mocy ostatniej umowy (...) sp. z o.o. s.k.a. stała się komandytariuszem spółki (...) sp. z o.o. sp.k. Uchwałą z dnia 24 września 2015 roku wspólnicy (...) sp. z o.o. sp.k. wyrazili zgodę na wycofanie przez (...) sp. z o.o. s.k.a., komandytariusza, wkładu niepieniężnego w postaci pakietu wymagalnych wierzytelności, wynikających z czynności bankowych, których stroną był (...) Bank (...) S.A. Tym samym (...) sp. z o.o. s.k.a. weszła w miejsce banku (...) S.A. jako wierzyciela (umowa sprzedaży udziałów – k. 45-49; umowa przeniesienia praw i obowiązków komandytariusza – k. 50-53; akty notarialne – k. 57-60). Dnia 25 września 2015 roku (...) Bank (...) S.A. w W. na podstawie umowy przeniesienia portfela zbył przysługującą mu względem pozwanego A. D. wymagalną wierzytelność na rzecz powoda (...) Fundusz Inwestycyjny (...) z siedzibą w W. zarządzany przez (...) S.A. z siedzibą w W. , a reprezentowanym przez osoby działające w mieniu (...) S.A. z siedzibą we W. (umowa przeniesienia portfela – k. 54-56). W dniu 09 października 2015 roku (...) S.A. z siedzibą we W. , w imieniu powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego (...) z siedzibą w W. , zawiadomił pozwanego A. D. o cesji wierzytelności pieniężnych z tytułu umowy kredytu nr (...) przysługującej bankowi (...) S.A. w W. i jednocześnie wezwał do natychmiastowej spłaty przedmiotowego zadłużenia (zawiadomienie – k. 62). Na dzień 23 marca 2016 roku zadłużenie pozwanego A. D. wobec powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego (...) z siedzibą w W. z tytułu umowy o kredyt nr (...) wynosiło 89.885,19 zł, w tym 75.590,11 zł tytułem niespłaconego kapitału kredytu, 14.295,087 zł tytułem odsetek (wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wraz z pełnomocnictwem – k. 30-31). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów oraz niekwestionowanych twierdzeń stron. Sąd dał wiarę dokumentom prywatnym na okoliczność określoną dyspozycją art. 245 k.p.c. , przy czym żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości i autentyczności, ani nie wzbudziły one wątpliwości Sądu co do czasu i miejsca ich powstania. Podkreślić przy tym należy, iż stan faktyczny nie był sporny między stronami. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Powództwo jest zasadne i zasługiwało na uwzględnienie w całości. W przedmiotowej sprawie umowa kredytu ani wymagalność długu nie były kwestionowane przez pozwanego. Zawarta umowa o kredyt gotówkowy była zgodna z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego. Jednocześnie pozwany nie wywiązał się z jej postanowień, zalegając ze spłatą rat. W konsekwencji umowa została skutecznie wypowiedziana przez bank, a po stronie pozwanego powstał obowiązek spłaty całej kwoty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami umownymi i dalszymi odsetkami ustawowymi. Przy bezspornym stanie faktycznym pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Niezasadny był zgłoszony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia wynikającego z umowy zawartej w dniu 15 maja 2009 roku, zważywszy na przerwanie biegu przedawnienia przez podjęcie czynności zmierzających bezpośrednio do dochodzenia i zaspokojenia roszczenia. Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 i 2 k.c. , bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia jak również przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Czynność powodująca przerwanie biegu przedawnienia musi być skuteczna. Powód wykazał w toku procesu, że do przerwania biegu przedawnienia roszczenia doszło kilkakrotnie w związku ze złożeniem przez poprzednika prawnego powoda, (...) Bank (...) S.A. w W. wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (...) . W dniu 26 lutego 2015 roku bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Sąd Rejonowy dla warszawy Pragi – Południe w Warszawie postanowieniem z dnia 25 maja 2015 roku (sygn. akt I Co 1699/15) nadał klauzulę wykonalności. Termin przedawnienia zaczął więc biec ponownie od 25 maja 2015 roku. Należy w tym miejscu powołać pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 stycznia 2004 roku, III CZP 101/03, iż wniosek o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu przerywa bieg przedawnienia. Kolejną czynnością podjętą przez powoda, przerywającą bieg terminu przedawnienia, było złożenie w dniu 23 marca 2016 roku pozwu o zapłatę w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny. Jednocześnie, Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż znane jest mu stanowisko zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 09 czerwca 2017 roku, w sprawie o sygnaturze akt III CZP 17/17 (teza: wniosek o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nie przerywa biegu przedawnienia roszczenia objętego tym tytułem wobec cesjonariusza niebędącego bankiem), ale poglądu tego nie podziela. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenia o zaległe odsetki. Nabywca przy cesji wierzytelności wchodzi w sytuację faktyczną i prawną zbywcy. Jeśli zbywca wykorzystał przysługujące mu na podstawie przepisów prawa uprawnienia to nie może on zostać tego pozbawiony, niezależnie od tego czy w dacie podjęcia czynności przerywającej bieg przedawnienia on sam nie mógłby korzystać z uprawnienia do jej podjęcia. Powód podjął w odpowiednim terminie czynności i skutek przerwania biegu przedawnienia nastąpił. Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się ze stroną powodową, iż na skutek podjętych czynności nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia a roszczenie może być skutecznie dochodzone przed sądem. Pozwany w toku procesu nie kwestionowali natomiast wysokości dochodzonej kwoty a wyliczenia podane przez powoda należy uznać za prawidłowe. Na zasądzoną kwotę główną w wysokości 89.885,19 zł składało się zadłużenie z tytułu kredytu w wysokości 75.590,11 zł oraz skapitalizowane odsetki za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w kwocie 14.295,08 zł. Od skapitalizowanych kwot odsetek umownych należą się powodowi dalsze odsetki ustawowe od daty wniesienia powództwa (23 marca 2016 r.) do dnia zapłaty w oparciu o art. 482 k.c. , zgodnie z którym od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek od dłużnej sumy. O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca proces zobowiązania jest zwrócić stronie wygrywającej koszty postępowania. Na koszty poniesione w toku postępowania przez powoda w wysokości 6524 zł złożyły się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1124 zł oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika w kwocie 5400 zł, która to kwota jest zgodna z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zarządzenie: (...)