II C 233/16

Sygnatura akt II C 233/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ S. , dnia 31 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie II Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Liliana Jędrzejewska Protokolant: Anna Więcławska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. w Szczecinie sprawy z powództwa Bank (...) S.A. przeciwko M. P. o zapłatę I. zasądza od pozwanej M. P. na rzecz powoda Banku (...) S.A. kwotę 382, 87 zł (trzysta osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt siedem groszy) wraz z odsetkami umownymi 10,00 % rocznie od dnia 12 maja 2015 r. do dnia zapłaty, ale nie więcej niż czterokrotność stopy lombardowej NBP, II. w pozostałym zakresie powództwo oddala, III. zasądza od pozwanej M. P. na rzecz powoda Banku (...) S.A. kwotę 87, 52 zł (osiemdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt: II C 233/16 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 14 maja 2015 r. – wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym - Bank (...) S.A. z siedzibą w W. zażądał zasądzenia na swoją rzecz od M. P. kwoty 656,12 zł wraz odsetkami umownymi - w wysokości 10% rocznie liczonymi od 12 maja 2015 r. do dnia zapłaty ale nie wyższymi niż czterokrotność stopy lombardowej NBP - liczonymi od kwoty 382,87 zł. W uzasadnieniu wskazano, że powód zawarł w dniu 30 marca 2009 r. na piśmie umowę o kartę kredytową z C. . Korzystał z w/w karty, zaś zasady jej użytkowania określone zostały w warunkach Umowy o Kartę Kredytową C. oraz Regulaminie Kart Kredytowych C. . Podkreślono, że wobec braku spłaty zobowiązania zgodnie z harmonogramem spłaty i opóźnienia w płatności minimum dwóch wymagalnych rat zobowiązania, powód skutecznie wypowiedział pozwanemu umowę, zaś roszczenie stało się wymagalne z dniem 28 marca 2015 r. W ocenie powoda istnienie wskazanej wierzytelności, jej wysokość oraz terminy płatności odsetek wynikają z wyciągu z ksiąg bankowych z dnia 12 maja 2015 r. nr (...) / (...) podpisanego przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków powoda i opatrzonego pieczęcią powoda. Nakazem zapłaty z dnia 22 czerwca 2015 r. (k. 4 v) Referendarz sądowy przy Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny zasądził zgodnie z żądaniem pozwu. Sprzeciwem z dnia 27 lipca 2015 r. (k. 6) M. P. zaskarżyła wskazane orzeczenie w całości oraz podniosła zarzut przedawnienia roszczenia wskazując, że kwota roszczenia została przez nią uregulowana w całości. W piśmie z dnia 29 marca 2016 r. (k. 48) pozwana wskazała, że – zgodnie z ustawą o elektronicznych środkach płatniczych – roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem dwuletniego terminu. Nadmieniono jednocześnie, że ustawa ta przestała obowiązywać jednak ustawa ją uchylająca zawiera zapis, że do przedawnienia roszczeń z tytułu umów o elektroniczny instrument płatniczy, powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli przed 7.10.2013 r.) i nieprzedawnionych do tego czasu stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślono nadto, że termin przedawnienia – 2 letniego – rozpoczyna się z upływem dnia wskazanego w wyciągu jako termin zapłaty kwoty minimalnej, nie zaś dopiero po wyczerpaniu limitu kredytu, ustalonego w umowie i wypowiedzeniu umowy na co wskazuje orzecznictwo. W piśmie z dnia 29 marca 2016 r. (k. 55) wskazano, że łącząca strony umowa wygasła ze skutkiem na dzień 25 kwietnia 2012 r. Roszczenie stało się – w ocenie powoda - wymagalne w dniu 26 kwietnia 2012 r., nie zaś jako omyłkowo wskazano w pozwie w dniu 28 marca 2015 r. Powód wskazał, że nie dysponuje potwierdzeniem nadania zawiadomienia o nieprzedłużeniu umowy w związku z tym, że przedmiotowe zawiadomienie zostało wysłane listem zwykłym na adres korespondencyjny pozwanej. W ocenie powoda stwierdzić należy jednak, że gdyby uznać, iż pozwana nie otrzymała zawiadomienia to warunki rozwiązania (i tak) zostały przez powoda zachowane bowiem doręczał pozwanej comiesięczne wyciągi z rachunku karty kredytowej (nawet po wygaśnięciu umowy, w związku z dokonywanymi przez pozwaną wpłatami i zadłużeniami), zaś na wyciągu z dnia 29 kwietnia 2012 r. znajduje się informacja o rozwiązaniu umowy. Wskazano, że pozwana dokonując spłaty uznała roszczenie dochodzone w niniejszym postępowaniu (miało miejsce niewłaściwe uznanie długu). W ocenie powoda ostatnia wpłata zobowiązania miała miejsce w dniu 18 sierpnia 2014 r. (w kwocie 100 zł, widoczna na wyciągu z dnia 28 sierpnia 2014 r.). Roszczenie powoda biegło zatem na nowo od 19 sierpnia 2015 r. i zostało ponownie przerwane wniesieniem pozwu. W ocenie strony powodowej niniejsze roszczenie (zgodnie z dyspozycją art. 118 k.c. ) podlega trzyletniemu terminowi przedawnienia, nie zaś dwuletniemu wyrażonemu w ustawie o elektronicznych instrumentach płatniczych . Zdaniem strony powodowej roszczenie wynika z umowy kredytu udzielonej przy pomocy karty, a umowa ta różni się od umowy o elektroniczny instrument płatniczy. Termin przedawnienia pierwszej umowy wynosi 3 lata, zaś drugiej 2 lata. Mając na względzie powyższe, w ocenie strony powodowej przedawnienie nie miało w niniejszym stanie faktycznym miejsca. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30 marca 2009 r. M. P. (wówczas M. ) zawarła z Bankiem (...) S.A. ( C. ) umowę o kartę kredytową C. . Na mocy wskazanej umowy bank wydał pozwanej kartę uprawniającą do dokonywania transakcji w ramach limitu kredytu na warunkach określonych w umowie (§1 umowy). Na mocy wskazanej umowy pozwana mogła korzystać ze wskazanego instrumentu płatniczego i była zobowiązana do spłaty co najmniej Minimalnej Kwoty do Zapłaty w wysokości wskazanej w W. (§4 ust 2 umowy). Bank był uprawniony do pobierania opłat i prowizji określonych w Tabeli Opłat i Prowizji oraz odsetek określonych w Tabeli Oprocentowania. Zasady korzystania z karty oraz warunki jej wydania określone zostały przez bank w Regulaminie Kart Kredytowych C. Banku (...) w W. . Dowód: Bezsporne, a nadto: - umowa z 30.03.2009 r., k. 29; - wniosek o wydanie karty, k. 30; - potwierdzenie danych w banku, k. 31; - odpis aktu małżeństwa pozwanej, k. 32; - Regulamin Kart Kredytowych, k. 60-82. Pozwana korzystała z wydanej przez powódkę karty kredytowej. M. P. nie kwestionowała wysokości naliczanych przez bank opłat, prowizji i oprocentowania za korzystanie z w/w karty kredytowej. Bank wystawiał na rzecz pozwanej comiesięczne wyciągi z rachunku karty kredytowej. Dowód: Bezsporne, a nadto: - wyciągi z rachunku karty kredytowej, k. 83-164; W trakcie rozmowy telefonicznej prowadzonej przez pracownika powódki oraz M. P. w marcu 2014 r., pozwana nie kwestionowała, że posiada zadłużenie na karcie kredytowej. W trakcie wskazanej rozmowy nie przedstawiono poszczególnych części składowych naliczonych przez Bank opłat, odsetek i innych należności. Po terminie wskazanej rozmowy pozwana dokonywała spłat kwoty zadłużenia wynikającej z w/w umowy o kartę kredytową. M. P. spłaciła w marcu 2014 r. kwotę 100 zł, w maju 2014 r. kwotę 110 zł, w sierpniu 2014 r. kwotę 100 zł. Dowód: - płyta z nagraniem audio, k. 178; - wyciąg z rachunku, k. 152, 154, 157. Sąd zważył co następuje: Powództwo okazało się zasadne jedynie w części. Podstawę prawną stanowi art. 69 ust 1 prawa bankowego , zgodnie z którym przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Stan faktyczny w niniejszej sprawie oparto na przedłożonych przez stronę powodową dokumentach, których prawdziwość, rzetelność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i ostatecznie nie została również zakwestionowana przez pozwaną. Podstawę zobowiązania powódki stanowiła umowa o kartę kredytową zawarta przez strony w dniu 30 marca 2009 r. Podkreślić należy, że - odpowiadając na pozew - M. P. nie zakwestionowała (nawet pośrednio) faktu, iż jest dłużna bankowi żądaną przezeń należność główną. Pozwana nie zakwestionowała również prawidłowości dokonanych przez powódkę wyliczeń kwoty głównej, a wiec jej wysokości, podkreślając jedynie zarzut przedawnienia roszczenia. Mając na względzie wynik całej sprawy Sąd uznał zatem – w oparciu o treść art. 230 k.p.c. –, że okoliczność ta (istnienie zobowiązania kwoty głównej) została przez pozwaną przyznana i de facto nie jest sporna. Spornymi w niniejszej sprawie pozostały natomiast kwestia przedawnienia dochodzonych pozwem roszczeń oraz okoliczność wykazania przez pozwaną prawidłowości wyliczeń dochodzonych pozwem odsetek. W zakresie drugiego z rozstrzyganych problemów, Sąd miał - przede wszystkim - na względzie poczynione postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. zobowiązanie strony powodowej w trybie art. 207§3 k.p.c. do złożenia pisma przygotowawczego, w którym strona ta przedstawić miała dodatkowe wyjaśnienia na okoliczność tego jak wyliczone zostały odsetki umowne i odsetki za opóźnienie i czy ich wysokość nie przekraczała wysokości odsetek maksymalnych. W ocenie Sądu zaś, strona powodowa przedstawiła – w tym zakresie – wyjaśnienia, które nie rozwiały wątpliwości co do okoliczności które miały zostać wyjaśnione, uniemożliwiając jednocześnie Sądowi weryfikację wywiedzionego żądania. W piśmie z dnia 29 marca 2016 r. Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wskazał jedynie zdawkowo, że pozwana odsetek w wysokości przez bank określonej nie kwestionowała, zaś ich kwota wynika z bilingów i jest obliczona w oparciu o regulamin stanowiący integralną część umowy. Zdaniem Sądu, strona powodowa nie wywiązała się w sposób prawidłowy z nałożonego nań zobowiązania. Nie przedstawiła w tym względzie twierdzeń i dowodów mimo wyrażonego w tym zakresie w art. 232 k.p.c. obowiązku. Nie przedstawiła potwierdzenia nadania zawiadomienia o nieprzedłużeniu umowy. Sąd nie był zatem w stanie zważyć, czy przedstawione wyliczenia zostały ustalone w oparciu o obowiązujące stawki procentowe oraz od jakich sum i w jakich datach zostały naliczone poszczególne kwoty. Dlatego też, powództwo co do kwot 268,84 zł oraz 4,41 zł stanowiących skapitalizowane odsetki zostało oddalone. Sąd uznał natomiast niekwestionowane przez stronę pozwaną roszczenie główne uznając tym samym, że nie nastąpiło przedawnienie roszczenia. W tym zakresie, Sąd przyjął właściwą argumentację strony powodowej. W ocenie Sądu bowiem pozwana spłacając zadłużenie karty dokonywała niewątpliwie czynności konkludentnych w postaci niewłaściwego uznania długu. Pozwana wpłaciła w marcu 2014 r. kwotę 100 zł oraz w maju 2014 r. kwotę 110 zł. Ostatnia z wpłat miała zaś miejsce w dniu 18 sierpnia 2014 r. Należało zatem uznać, że czynności spłaty przerywały bieg przedawnienia, który zaczął biec na nowo ( art. 124 k.c. ). Niezależnie zatem, czy termin przedawnienia był dwu czy też trzyletni (o czym strony rozwodziły się w pismach procesowych), przedawnienie w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Nadto fakt uznania długu potwierdza rozmowa prowadzona przez pracownika powódki z pozwaną, która wskazywała, że dług ten ma zamiar spłacić. Oceniając dowód w postaci ścieżki audio z nagrania w/w rozmowy, Sąd uznał jednak, że nie może on stanowić uznania całości długu (w tym skapitalizowanych odsetek). Rozmowa była bowiem prowadzona przed dokonanymi przez pozwaną częściowymi spłatami zaś z jej treści nie sposób wywieźć poszczególnych składników wpływających na wysokość żądania oraz nie można zweryfikować czy były to te same sumy co kwoty naliczone obecnie w oparciu o wskazane przez stronę powodową kryteria. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy - w dacie ujawnionej w pozwie - ziściły się przesłanki do dochodzenia kwoty głównej, powództwo dotyczące odsetek nieskapitalizowanych należało uwzględnić w całości. W tym zakresie rozstrzygnięcie oparto o treść art. 359§2 k.c. Przy tym wysokość odsetek naliczono zgodnie z żądaniem pozwu bowiem ich procentowa wysokość określona w Tabeli Opłat nie była przez pozwaną kwestionowana. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w pkt I i II sentencji. Niezbędne koszty niniejszego postępowania stanowiła - poniesiona przez stronę powodową - kwota 150 zł, na którą złożyła się opłata za wpis w wysokości 30 zł oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 120 zł, obliczone w oparciu o treść §2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Strona powodowa żądała kwoty 656,12 zł, podczas gdy zasądzono na jej rzecz kwotę jedynie 382,87 zł. Pozwana przegrała zatem niniejszy proces w ok. 58,35% i w takim też stopniu – w oparciu o treść art. 100 k.p.c. – winna ponieść koszt niniejszego postępowania. Dlatego też zasądzono od M. P. na rzecz powódki kwotę 87,52 zł, o czym orzeczono w pkt III sentencji.