II C 1992/15

Powód J. M., osadzony w Areszcie Śledczym W.-S., wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego W.-S. o zasądzenie kwoty 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. Powód twierdził, że w okresie od kwietnia do sierpnia 2013 r. wzmożony ruch lotniczy nad aresztem, spowodowany remontem pasa startowego na pobliskim lotnisku im. F. C. w W., naruszył jego dobra osobiste, w szczególności prawo do ciszy nocnej i 8-godzinnego wypoczynku, zgodnie z art. 112 k.k.w. Powód powołał się również na art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 24 i 448 k.c. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, wskazując na brak dowodów ze strony powoda oraz na brak wpływu pozwanego na funkcjonowanie lotniska i trasy przelotów. Sąd ustalił, że powód był osadzony w areszcie w okresach wskazanych w pozwie, a w okresie od kwietnia do sierpnia 2013 r. rzeczywiście występował wzmożony ruch lotniczy i większy hałas. Jednakże, sąd uznał powództwo za niezasadne. Sąd podkreślił, że ciężar udowodnienia faktów spoczywa na stronie, która z nich wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c. i 232 k.p.c.). Powód nie wykazał, aby doszło do naruszenia jego dóbr osobistych przez pozwanego, ani aby poniósł konkretną krzywdę. Sąd ocenił, że warunki osadzenia powoda były zgodne z obowiązującymi przepisami, a postępowanie pozwanego nie było bezprawne ani nie naruszało dóbr osobistych powoda. W związku z brakiem udowodnienia roszczenia, sąd oddalił powództwo w całości. Jednocześnie, na podstawie art. 102 k.p.c., sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu, biorąc pod uwagę jego trudną sytuację materialną i życiową.

Zagadnienia prawne (3)