II AKzw 825/11

Sygn. akt II AKzw 825/11 POSTANOWIENIE Dnia 19 lipca 2011 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Kopczyński Protokolant: Dariusz Bryła przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Dariusza Wiory po rozpoznaniu w sprawie S. C. ( S. C. ) skazanego za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i in. zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 maja 2011 roku, sygn. akt (...) w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. i art. 626 § 2 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że: 1. na mocy art. 77 § 1 k.k. , 78 § 2 k.k. i 80 § 1 k.k. warunkowo zwolnić S. C. ( S. C. ), syna M. i M. z domu A. , ur. (...) w miejscowości C. , skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. , Wydział Zamiejscowy w P. z dnia 13 sierpnia 2010 roku, sygn. akt (...) z odbycia reszty kary pozbawienia wolności, której koniec przypada na dzień 2 stycznia 2012 r., wyznaczając mu okres próby do dnia 19 lipca 2013 roku; 2. na mocy art. 159 k.k.w. oddać warunkowo zwolnionego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania w Polsce; 3. uiszczoną opłatę zaliczyć na poczet kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, a wydatkami tego postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 maja 2011 roku Sąd Okręgowy w C. odmówił skazanemu S. C. warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności. Opisane postanowienie zostało zaskarżone w drodze zażalenie przez obrońcę skazanego, który zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym uznaniu, że w odniesieniu do skazanego nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 77 § 1 k.k. , uzasadniające udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia. W motywach zażalenia jego autor zarzucił, że sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że obecny na posiedzeniu w dniu 23 maja 2011 roku przedstawiciel zakładu karnego zmodyfikował wnioski opinii, przychylając się do wniosku o udzielenie warunkowego zwolnienia. Nadto podniósł, iż przy ocenie faktu, że skazany odbywa karę w systemie zwykłym nie sposób przeoczyć, że jest on cudzoziemcem, który nie posługuje się biegle językiem polskim, a tym samym ma on ograniczone możliwości rozpoznania wszystkich swoich praw, obowiązków i reguł obowiązujących w zakładzie karnym. Wreszcie podniósł, że skazany ma trudną sytuację, gdyż przebywa obcym kraju w warunkach odosobnienia, nie zna języka polskiego i dlatego trudno mu nawiązać kontakt z innymi osadzonymi, zaś długotrwała rozłąka z rodziną jest dla niego przytłaczająca. Dodał, że S. C. został skazany w trybie art. 387 k.p.k. Stawiając tak opisany zarzut obrońca skazanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia z odbycia pozostałej części kary pozbawienia wolności. W dniu 4 lipca 2011 roku obrońca skazanego nadesłał do tut. Sądu dokumenty w postaci: poświadczonego notarialnie tłumaczenia zaświadczenia o dotychczasowej niekaralności skazanego w Rumunii, poświadczonego notarialnie zaświadczenia o gotowości zatrudnienia skazanego w przedsiębiorstwie z siedzibą w Rumunii na stanowisku kierowcy oraz poświadczone notarialnie tłumaczenie aktu zgonu ojca skazanego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie obrońcy skazanego okazało się zasadne i dlatego też zasługiwało na uwzględnienie. Przeprowadzona przez tut. Sąd kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Okręgowy w C. nietrafnie ocenił prognozę kryminologiczno – społeczną skazanego. Z akt osobowych S. C. wynika, że jego zachowanie od samego początku pobytu w zakładzie karnym utrzymuje się na bardzo dobrym poziomie - skazany nie był nigdy karany dyscyplinarnie, a jednocześnie był nagradzany. Ponadto przyjmuje regulaminową postawę względem przełożonych, jest grzeczny i zdyscyplinowany, przestrzega regulaminu organizacyjno – porządkowego oraz porządku wewnętrznego jednostki oraz zgodnie funkcjonuje w środowisku współosadzonych. Od dnia 30 września 2010 roku skazany odbywa karę w warunkach zakładu półotwartego, a stopień jego samokontroli i samodyscypliny nie budzi zastrzeżeń przełożonych. Wprawdzie skazany nie zaangażował się w system programowanego oddziaływania, odbywając karę w systemie zwykłym niemniej, jak trafnie zauważa obrońca, nie bez znaczenia w tym kontekście jest okoliczność, że skazany jest cudzoziemcem i ma problemy z porozumiewaniem się w języku polskim. Dodać trzeba, że trudno również zgłaszać zastrzeżenia względem postawy skazanego prezentowanej przed osadzeniem, skazany nie był on dotychczas karany sądownie tak w Polsce, jak i w Rumunii. Nadto po opuszczeniu zakładu karnego zamierza powrócić do rodziny i podjąć pracę, na dowód czego przedstawił promesę zatrudnienia. Wreszcie wskazać trzeba, że przedstawiciel administracji zakładu karnego, na posiedzeniu przez Sądem Okręgowym poparł wniosek skazanego. W tej sytuacji tut. Sąd zwrócił się o aktualną opinię na temat S. C. . Z najnowszej opinii wynika, że sytuacja skazanego zmieniła się jedynie o tyle, że sformułowano względem niego dwa wnioski o ukaranie dyscyplinarne, za przekroczenia polegające na leżeniu w łóżku podczas apelu. Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, że zachowanie to miało charakter jedynie incydentalny, a nadto nie sposób zaliczyć go do poważnych przekroczeń (co potwierdza fakt, że skazany nie został ukarany – poprzestano na rozmowie ostrzegawczej) nie może ono samo w sobie sprzeciwiać się udzieleniu skazanemu dobrodziejstwa, o które się ubiega. Wobec powyższego, podzielając stanowisko skarżącego, trzeba wskazać, że cele kary w stosunku do S. C. praktycznie zostały wykonane i zasługuje on na zaufanie, że będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni więcej przestępstwa. Z uwagi na deklarowany przez skazanego zamiar opuszczenia kraju Sąd Apelacyjny nie nałożył na niego obowiązków probacyjnych, a jedynie oddał go w okresie próby pod dozór kuratora. Oczywistym przy tym jest, że jeśli istotnie S. C. opuści kraj, stanie się on bezprzedmiotowy. Gdyby jednak skazany zmienił plany i pozostał w Polsce, to kwestia ewentualnego nałożenia obowiązków pozostanie otwarta. Zgodnie bowiem z art. 163 § 2 k.k.w. sąd penitencjarny w okresie próby może m.in. ustanawiać obowiązki wymienione w art. 72 § 1 k.k. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. Z/ 1. wydać nakaz zwolnienia skazanego 2. o treści postanowienia zawiadomić skazanego. Katowice, 19 lipca 2011 r.