II AKzw 720/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie sądu okręgowego odmawiające skazanemu przerwy w karze, uznając brak podstaw do jej udzielenia mimo trudnej sytuacji zdrowotnej matki.
Sąd Apelacyjny rozpoznał zażalenie skazanego na odmowę udzielenia przerwy w karze pozbawienia wolności. Skazany powoływał się na trudną sytuację zdrowotną matki. Sąd uznał, że ustalenia sądu pierwszej instancji są prawidłowe, a przerwa w karze jest wyjątkiem stosowanym tylko w wyjątkowych sytuacjach. Stwierdzono, że matka skazanego ma zapewnioną opiekę i wsparcie, a jej sytuacja nie wymaga osobistej obecności syna, który dodatkowo instrumentalnie wykorzystuje chorobę matki.
Sąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznał zażalenie skazanego M. N. na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie, które odmówiło mu udzielenia przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Skazany popełnił przestępstwa z art. 209 § 1a k.k. i inne. Jako podstawę wniosku o przerwę wskazał trudną sytuację zdrowotną swojej matki. Sąd Apelacyjny, po przeprowadzeniu kontroli odwoławczej, uznał ustalenia sądu pierwszej instancji za prawidłowe zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym. Podkreślono, że przerwa w karze jest instytucją wyjątkową, stosowaną jedynie w szczególnie ciężkich sytuacjach, gdy istnieje realne zagrożenie dla bytu rodziny lub gdy obecność skazanego jest niezbędna do zapewnienia opieki, a cel ten nie może być osiągnięty w inny sposób. W ocenie sądu, mimo trudnej sytuacji zdrowotnej matki skazanego, nie można było przyjąć, że przerwa w karze przyczyniłaby się do jej poprawy. Matka skazanego mieszka sama, ale może liczyć na pomoc znajomych, radzi sobie w codziennych czynnościach, a jej sytuacja mieszkaniowa i majątkowa jest stabilna. Jest objęta leczeniem, a w razie potrzeby może uzyskać wsparcie od instytucji pomocowych. Sąd uznał, że osobisty udział skazanego nie jest konieczny dla wsparcia matki. Zauważono, że skazany przed osadzeniem nie interesował się losem matki, a obecnie zdaje się instrumentalnie wykorzystywać jej chorobę do uzyskania przerwy. Jego stosunek do matki jest roszczeniowy, mimo że przesyła mu ona środki finansowe. Sąd stwierdził, że okoliczności przedstawione przez skazanego nie są cięższe niż typowe skutki osadzenia w więzieniu, które wymagałyby likwidacji poprzez przerwę w karze. W związku z tym, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i zwolnił skazanego od kosztów postępowania odwoławczego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, nie istnieją podstawy do udzielenia przerwy w karze.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że przerwa w karze jest instytucją wyjątkową. Mimo trudnej sytuacji zdrowotnej matki skazanego, stwierdzono, że nie wymaga ona osobistej opieki syna, gdyż ma zapewnione wsparcie i pomoc. Skazany zdaje się instrumentalnie wykorzystywać sytuację matki.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia
Strona wygrywająca
Skarb Państwa
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. N. | osoba_fizyczna | skazany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.k. art. 437 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.k.w. art. 153 § 2
Kodeks karny wykonawczy
Przerwa w karze może być stosowana tylko w wyjątkowo ciężkich, szczególnych sytuacjach, gdy występuje realne zagrożenie podstaw egzystencji rodziny lub gdy obecność skazanego jest niezbędna dla zapewnienia bytu rodziny czy opieki nad jej członkiem, a równocześnie celu tego nie da się osiągnąć inaczej jak przez osobisty udział skazanego.
Pomocnicze
k.k. art. 209 § 1a
Kodeks karny
k.k.w. art. 1 § 2
Kodeks karny wykonawczy
k.p.k. art. 624 § 1
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Prawidłowość ustaleń sądu I instancji. Przerwa w karze jest instytucją wyjątkową. Sytuacja zdrowotna matki skazanego nie wymaga jego osobistej obecności. Skazany instrumentalnie wykorzystuje chorobę matki. Brak cięższych skutków niż typowe związane z osadzeniem.
Odrzucone argumenty
Trudna sytuacja zdrowotna matki skazanego.
Godne uwagi sformułowania
Przerwa w karze stanowi wyjątek od zasady nieprzerwanego jej wykonywania, w związku z czym instytucja ta może być stosowana tylko w wyjątkowo ciężkich, szczególnych sytuacjach matka skazanego jest objęta niezbędnym leczeniem wymieniona może dodatkowo wystąpić o wsparcie do lokalnych instytucji pomocowych dla matki skazanego i jej wsparcia z uwagi na stan zdrowia, nie jest konieczny osobisty udział M. N. jej chorobę wymieniony zdaje się instrumentalnie wykorzystywać w celu uzyskania przerwy w wykonywaniu kar pozbawienia wolności
Skład orzekający
Rafał Doros
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy udzielenia przerwy w karze ze względu na sytuację rodzinną, gdy nie ma konieczności osobistego udziału skazanego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji faktycznej i oceny sądu pierwszej instancji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje praktyczne zastosowanie przepisów dotyczących przerwy w karze i kryteria oceny wniosków skazanych, co jest istotne dla prawników karnistów.
“Czy choroba matki zawsze oznacza przerwę w karze? Sąd Apelacyjny wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II AKzw 720/23 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2023 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SA Rafał Doros Protokolant: Jolanta Stańczak przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach Jolanty Tałaj po rozpoznaniu w sprawie M. N. skazanego za przestępstwa z art. 209 § 1a k.k. i inne zażalenia złożonego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 23 marca 2023 roku, sygn. akt III Kow 9/23 w przedmiocie odmowy udzielenia przerwy w karze na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. w postanawia: 1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy; 2. zwolnić skazanego od wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd Apelacyjny kontrola odwoławcza doprowadziła do wniosku, że ustalenia sądu I instancji, zarówno pod kątem prawnym, jak i faktycznym są prawidłowe, a wydane rozstrzygnięcie zasadne. Przerwa w karze stanowi wyjątek od zasady nieprzerwanego jej wykonywania, w związku z czym instytucja ta może być stosowana tylko w wyjątkowo ciężkich, szczególnych sytuacjach, kiedy występuje realne zagrożenie podstaw egzystencji rodziny, bądź gdy obecność skazanego jest niezbędna dla zapewnienia bytu rodziny czy opieki nad jej członkiem, a równocześnie celu tego nie da się osiągnąć inaczej jak przez osobisty udział skazanego. Sąd Okręgowy rozstrzygając w przedmiocie wniosku skazanego o przerwę w karze dokonał prawidłowej oceny tych przesłanek przez pryzmat względów rodzinnych i osobistych skazanego, o których mowa w przepisie art. 153 § 2 k.k.w. Sytuacja zdrowotna matki skazanego, na którą powołuje się skarżący, jest trudna, jednakże, nie sposób przyjąć, aby udzielenie M. N. przerwy w karze mogło przyczynić się do jej poprawy. Jak słusznie wskazano w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia, matka skazanego zamieszkuje sama, jednak może liczyć na pomoc znajomych. Wymieniona, jak wynika z wywiadu środowiskowego, radzi sobie w codziennych czynnościach, również sytuacja mieszkaniowa i majątkowa matki skazanego kształtuje się stabilnie. Nadto, matka skazanego jest objęta niezbędnym leczeniem, na co wskazuje dokumentacja medyczna dołączona do wniosku skazanego. Natomiast, w razie zaistnienia takiej konieczności, wymieniona może dodatkowo wystąpić o wsparcie do lokalnych instytucji pomocowych świadczących usługi opiekuńcze. W świetle naprowadzonych wyżej okoliczności zgodzić się należy z wyrażonym przez sąd I instancji poglądem, że dla matki skazanego i jej wsparcia z uwagi na stan zdrowia, nie jest konieczny osobisty udział M. N. . Skazany przed jego osadzeniem nie interesował się sytuacją swojej matki, nie troszczył się o jej stan zdrowia. I choć pogorszenie stanu zdrowia, jak podniósł to skazany, miało miejsce w lutym 2023 roku, to troska o rodziców również w zdrowiu winna być czymś naturalnym. Tym czasem nawet obecnie skazany, jak wynika z opinii administracji jednostki penitencjarnej oraz wywiadu kuratora, ma roszczeniowy stosunek do swojej matki, która mimo stosunkowo niskich dochodów przesyła mu środki finansowe, zaś jej chorobę wymieniony zdaje się instrumentalnie wykorzystywać w celu uzyskania przerwy w wykonywaniu kar pozbawienia wolności. Zauważyć trzeba, że w sytuacji skazanego przywołane okoliczności nie są cięższymi skutkami niż typowe, powstające w związku z osadzeniem w jednostce penitencjarnej, aby konieczna była ich likwidacja w drodze udzielenia przerwy w karze. Reasumując, przedstawiona w środku odwoławczym argumentacja, nie dostarczyła podstaw do podważenia prawidłowości ustaleń i ocen zaprezentowanych przez sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu. Mając na uwadze powyższe, należało podzielić stanowisko Sądu Okręgowego o braku podstaw z art. 153 § 2 k.k.w. do udzielenia skazanemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. O kosztach postępowania orzeczono według norm przywołanych na wstępie. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej. ZARZĄDZENIE 1) odpis postanowienia doręczyć: - skazanemu z pouczeniem o prawomocności, - obrońcy skazanego, 2) zwrócić akta. Katowice, dnia 9 maja 2023 roku
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI