II AKZW 572/13

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie rozpoznał zażalenie skazanego R. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 13 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II Ko 251/00) o podjęciu zawieszonego postępowania wykonawczego. Sąd Okręgowy uzasadnił swoją decyzję tym, że według aktualnej opinii sądowo-lekarskiej, skazany, mimo iż nie może odbywać kary pozbawienia wolności w zwykłych warunkach, to może ją odbywać w warunkach szpitalnych jednostki penitencjarnej, przy pełnym zabezpieczeniu leczenia. Skazany w zażaleniu podniósł kwestię swojego stanu zdrowia, wnosząc o zmianę lub uchylenie postanowienia. Sąd Apelacyjny uznał zażalenie za bezzasadne. Kontrola odwoławcza nie wykazała uchybień w zaskarżonym postanowieniu. Sąd odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 15 § 2 k.k.w., postępowanie wykonawcze zawiesza się w przypadku długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej wykonanie orzeczenia, w tym z powodu choroby psychicznej lub innej przewlekłej, ciężkiej choroby. Kodeks karny wykonawczy nie przewiduje granicy czasowej takiego zawieszenia. "Ustanie przeszkody" należy rozumieć nie jako całkowite wyzdrowienie, ale jako złagodzenie objawów choroby do stanu, który nie uzasadnia już dalszego zawieszenia. Sąd przywołał orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Krakowie, zgodnie z którym nawet długotrwała choroba nie stanowi podstawy do zawieszenia, jeśli może być leczona w warunkach odbywania kary lub w szpitalu więziennym. Usunięcie przeszkody obliguje do podjęcia postępowania. Sąd odwoławczy stwierdził, że skazany będzie miał zapewnioną opiekę medyczną, a rzekomy brak środków na leczenie nie stanowi przeszkody. Sąd nie dopatrzył się również okoliczności dyskwalifikujących opinię biegłego. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, a skazanego zwolnił od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa ze względu na jego sytuację majątkową.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający