II AKzw 404/21

Sąd Apelacyjny w KatowicachKatowice2021-04-13
SAOSKarnewykonywanie karŚredniaapelacyjny
dozór elektronicznyniealimentacjakara pozbawienia wolnościzażalenierecydywaobowiązek alimentacyjnypostanowienie

Podsumowanie

Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy postanowienie odmawiające zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego z uwagi na recydywę skazanego w przestępstwie niealimentacji.

Sąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznał zażalenie skazanego A. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku odmawiające zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Sąd uznał, że dotychczasowa postawa skazanego, który wielokrotnie karany był za niealimentację i lekceważył obowiązki prawne, nie daje podstaw do udzielenia mu zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i zwolnił skazanego od kosztów sądowych.

Sąd Apelacyjny w Katowicach rozpoznał zażalenie skazanego A. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 4 lutego 2021 roku, które odmówiło zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, uznając, że dotychczasowa postawa skazanego w warunkach wolnościowych nie spełnia przesłanek merytorycznych do udzielenia mu zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Analiza akt sprawy wykazała, że odbywanie kary w tej formie nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów, a skazany wykazuje brak poszanowania dla porządku prawnego i lekceważy orzeczenia sądowe. Skazany nie jest sprawcą incydentalnym, co potwierdza jego pięciokrotne karanie za przestępstwo niealimentacji. Ponadto, skazany jest odporny na stosowane dotychczas środki readaptacyjne w warunkach wolnościowych. Kara, o której odbycie w systemie dozoru elektronicznego wnioskuje, została wymierzona za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. popełnione w okresie próby warunkowego zwolnienia z innej kary. Co więcej, skazany już w 2013 roku korzystał z systemu dozoru elektronicznego, co nie wpłynęło na jego postawę w zakresie obowiązku alimentacyjnego. Sąd uznał, że wejście w konflikt z prawem nie miało charakteru incydentalnego i jedynie odbycie kary w izolacji penitencjarnej daje szanse na zmianę jego postawy. Wobec braku argumentów przemawiających za zmianą postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł o jego utrzymaniu w mocy. Z uwagi na sytuację majątkową skazanego, został on zwolniony od ponoszenia wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze, które obciążyły Skarb Państwa.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Nie, skazany nie może odbywać kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.

Uzasadnienie

Dotychczasowa postawa skazanego, jego wielokrotne karanie za niealimentację oraz lekceważenie obowiązków prawnych i orzeczeń sądowych, a także wcześniejsze korzystanie z dozoru elektronicznego bez zmiany postawy, świadczą o braku przesłanek do udzielenia zezwolenia na odbywanie kary w tej formie. Izolacja penitencjarna jest konieczna dla osiągnięcia celów kary i zmiany postawy skazanego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie

Strona wygrywająca

Skarb Państwa (w zakresie kosztów)

Strony

NazwaTypRola
A. S.osoba_fizycznaskazany

Przepisy (5)

Główne

k.p.k. art. 437 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.k. art. 209 § 1a

Kodeks karny

Pomocnicze

k.p.k. art. 624 § 1

Kodeks postępowania karnego

k.k.w. art. 1 § 2

Kodeks karny wykonawczy

k.k. art. 63

Kodeks karny

Dotyczy możliwości odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Dotychczasowa postawa skazanego w warunkach wolnościowych przesądza o braku przesłanek merytorycznych do udzielenia mu zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Skazany wykazuje brak poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego oraz trwały lekceważący stosunek do orzeczeń sądowych. Skazany nie jest sprawcą incydentalnym, co potwierdza jego pięciokrotne karanie za przestępstwo niealimentacji. Skazany jest sprawcą odpornym na stosowane dotychczas środki readaptacyjne prowadzone w warunkach wolnościowych. Kara, o którą chce się ubiegać w systemie dozoru elektronicznego, została wymierzona za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. popełnione w okresie próby warunkowego zwolnienia. Skazany już korzystał z możliwości odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego, co nie wzbudziło u niego poczucia konieczności realizacji obowiązku alimentacyjnego. Wejście w konflikt z prawem nie miało charakteru incydentalnego. Jedynie odbycie kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej daje szanse na zmianę postawy skazanego i wypracowanie w nim poczucia obowiązku.

Godne uwagi sformułowania

dotychczasowa postawa A. S. w warunkach wolnościowych przesądza o braku przesłanek merytorycznych do udzielenia mu zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego wykazuje on brak poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego oraz trwały lekceważący stosunek do orzeczeń sądowych skazany jest sprawcą odpornym na stosowane dotychczas środki readaptacyjne prowadzone w warunkach wolnościowych wejście w konflikt z prawem nie miało w przypadku skazanego charakteru incydentalnego jedynie odbycie kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej daje szanse na zmianę jego postawy i wypracowanie w nim poczucia obowiązku

Skład orzekający

Wojciech Kopczyński

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego w przypadku recydywy w przestępstwie niealimentacji."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji skazanego z wielokrotnymi karaniami za niealimentację i lekceważeniem obowiązków prawnych.

Wartość merytoryczna

Ocena: 7/10

Sprawa pokazuje, jak sąd ocenia możliwość odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego, szczególnie w kontekście uporczywego uchylania się od obowiązku alimentacyjnego i recydywy.

Czy recydywa w niealimentacji zamyka drogę do dozoru elektronicznego? Sąd Apelacyjny wyjaśnia.

Sektor

praca

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II AKzw 404/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2021 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia SA Wojciech Kopczyński Protokolant: Jolanta Stańczak przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej po rozpoznaniu w sprawie A. S. skazanego za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. i inne na skutek zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 4 lutego 2021 roku sygn. akt V Kow 1698/20 w przedmiocie odmowy zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a: 1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zażalenie skazanego nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że dotychczasowa postawa A. S. w warunkach wolnościowych przesądza o braku przesłanek merytorycznych do udzielenia mu zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Lektura akt sprawy przekonuje, iż w przypadku skazanego odbywanie kary pozbawienia wolności we wnioskowanej przez niego formie nie byłoby wystarczające dla osiągnięcia jej celów. Analizując dotychczasową postawę skazanego uprawnionym jest bowiem wniosek, iż wykazuje on brak poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego oraz trwały lekceważący stosunek do orzeczeń sądowych. Skazany nie jest sprawcą incydentalnym, dla których co do zasady przewidziana jest możliwość odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego. Jak wynika z jego kary karnej A. S. dotychczas był aż pięciokrotnie karany, co istotne za każdym razem za przestępstwo niealimentacji. Nie sposób również przejść obojętnie wobec faktu, iż skazany jest sprawcą odpornym na stosowane dotychczas środki readaptacyjne prowadzone w warunkach wolnościowych. Istotnym jest, co zaznaczył także Sad Okręgowy w Rybniku, że kara, którą chce on odbywać w systemie dozoru elektronicznego została wymierzona mu za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. , jakiego dopuścił się w 2-letnim okresie próby wyznaczonym w związku z udzieleniem skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 14 listopada 2018 roku sygn. akt II K 555/18, wymierzonej za przestępstwo z art. 209 § 1a k.k. Znamiennym jest także, iż w 2013 roku skazany korzystał już z możliwości odbywania kary w systemie dozoru elektronicznego, co jednak nie wzbudziło u A. S. poczucia konieczności realizacji ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem małoletniego syna. Naprowadzone okoliczności świadczą więc o tym, że wejście w konflikt z prawem nie miało w przypadku skazanego charakteru incydentalnego, dlatego też aktualnie nie sposób przyjąć, że jest on zdolny do wykazania się refleksją nad swoim zachowaniem bez stosowania środków o charakterze izolacyjnym. Znamienne w niniejszej sprawie jest również to, że jak wynika z treści karty karnej skazanego, uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie syna co najmniej od 2010 roku (w tej dacie zapadł pierwszy wyrok wobec A. S. ). Powyższe pozwala na uznanie, że skazany od dawna nie poczuwa się do odpowiedzialności za byt jego małoletniego dziecka, co potwierdza, że jedynie odbycie kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej daje szanse na zmianę jego postawy i wypracowanie w nim poczucia obowiązku. Wobec powyższego, nie znajdując w zażaleniu skazanego argumentów przemawiających za zmianą bądź uchyleniem zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny orzekł o jego utrzymaniu w mocy. Z uwagi na sytuację majątkową skazanego, Sąd na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. zwolnił go w całości od zapłaty wydatków postępowania odwoławczego, określając jednocześnie, że ponosi je Skarb Państwa. ZARZĄDZENIE - odpis postanowienia doręczyć skazanemu z pouczeniem o prawomocności; - akta zwrócić. Katowice, 13 kwietnia 2021 roku SSA Wojciech Kopczyński

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę