II AKz 691/13

Sygn. akt II AKz 691/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2013 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący - Sędzia S.A. Alicja Bochenek Sędziowie: S.A. Robert Kirejew (spr.) S.S.O. (del.) Piotr Filipiak Protokolant Oktawian Mikołajczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Dariusza Wiory po rozpoznaniu w sprawie przeciwko P. B. oskarżonemu o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 października 2013 roku, sygn. akt IV K 108/13 w przedmiocie dalszego określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach przedłużył do dnia 30 stycznia 2014 roku stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowanego wobec oskarżonego P. B. , postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 8 marca 2013 roku, sygn. akt (...) . Powyższe orzeczenie zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art.: – 259 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na błędnym uznaniu, iż nie zachodzą szczególne względy do odstąpienia od stosowania tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego; – 251 § 2 k.p.k. poprzez nieoznaczenie w postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania czasu jego trwania. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o jego zmianę poprzez zastosowanie wobec oskarżonego P. B. środka zapobiegawczego w postaci dozoru Policji i zakazu opuszczania kraju. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż funkcją środka zapobiegawczego jest zabezpieczenie prawidłowego toku całego procesu karnego, a więc nie tylko postępowania dowodowego, ale też kolejnych jego etapów – łącznie z przystąpieniem do wykonania kary, o czym świadczy treść przepisu art. 249 § 4 k.p.k. W ocenie sądu odwoławczego, na obecnym etapie postępowania, po wydaniu przez sąd I instancji nieprawomocnego wyroku, w dalszym ciągu zachodzi konieczność stosowania wobec oskarżonego P. B. najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w oparciu o przesłanki z art. 249 § 4 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. Sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów zostało stwierdzone treścią nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 23 września 2013 roku, w sprawie o sygn. akt. IV K 108/13. Ponadto wskazać należy, iż wymienionym wyrokiem Sąd Okręgowy w Gliwicach wymierzył P. B. karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, a zatem została spełniona przesłanka szczególna dalszego stosowania tego środka zapobiegawczego wymieniona w art. 258 § 2 k.p.k. Orzeczona wobec oskarżonego kara uzasadnia potrzebę przedłużenia okresu tymczasowego aresztowania, albowiem perspektywa odbycia surowej kary skutkuje uzasadnioną obawą, że oskarżony mógłby zakłócać w tej chwili prawidłowy tok postępowania odwoławczego np. poprzez ucieczkę bądź też ukrywanie się przed wymiarem sprawiedliwości. Nie sposób zgodzić się z zarzutami obrońcy naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 251 § 2 k.p.k. oraz art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k. Odnosząc się do zarzutu pierwszego uchybienia, wskazać należy, iż przepis art. 251 § 2 k.p.k. nie nakłada na sąd obowiązku określenia czasu trwania tymczasowego aresztowania w postanowieniu o kolejnym przedłużeniu tymczasowego aresztowania, które jest kontynuacją postanowienia o jego zastosowaniu. W zdaniu drugim przepisu art. 251 § 2 k.p.k. mowa jest bowiem jedynie o określeniu terminu, nie natomiast o czasie trwania tymczasowego aresztowania, co daje podstawę do wnioskowania, iż określenie czasu trwania tymczasowego aresztowania jest obowiązkiem sądu orzekającego o jego zastosowaniu po raz pierwszy, co wynika ze zdania pierwszego art. 251 § 2 k.p.k. W tej sytuacji zarzut obrońcy naruszenia wskazanego wyżej przepisu okazał się chybiony. Podobnie też na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 259 § 1 pkt 1 k.p.k. Skarżący poza słownymi twierdzeniami nie przedstawił żadnych dowodów mogących świadczyć o zagrożeniu życia lub zdrowia oskarżonego, a poza tym wskazać należy, iż P. B. przebywa w Zakładzie Karnym w W. , gdzie ma w razie potrzeby zagwarantowaną pomoc medyczną, a nadto jak wynika z treści wyroku z dnia 23 września 2013 roku, Sąd Okręgowy w Gliwicach wymierzając mu karę pozbawienia wolności określił, iż winna ona być wykonywana w zakładzie karnym, w którym stosuje się szczególne środki lecznicze, o których stanowi przepis art. 95 § 1 k.k. Reasumując, stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy w Gliwicach w sposób prawidłowy ustalił, iż dalsze przedłużenie wobec oskarżonego P. B. tymczasowego aresztowania uzasadnione jest potrzebą zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania odwoławczego i właśnie taka procesowa konieczność stoi u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. ZARZĄDZENIE - o treści postanowienia zawiadomić oskarżonego i jego obrońcę. Katowice, dnia 13 listopada 2013 roku.