II AKz 623/25

Sygn. akt II AKz 623/25 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący sędzia SA Marcin Schoenborn Protokolant  Paweł Zberecki przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej w sprawie D. K. ( D. K. ) ściganego z części 3 art. 27 i części 3 art. 332 ukraińskiego kodeksu karnego , co odpowiada art. 264 § 3 kk i art. 258 § 1 kk po rozpoznaniu zażaleń wniesionych przez obrońcę ściganego na zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 26 maja 2025 r. sygn. akt IV Kop 72/25 rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania osoby ściganej w celu przeprowadzenia przeciwko niej postępowania karnego oraz w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 22 oraz art. 24 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 70, poz. 307 z późn. zm.) i art. 74 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych sporządzona w Kijowie dnia 24 maja 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 96, poz. 465 z późn. zm.) POSTANAWIA 1. 
        utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; 2. 
        wydatkami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 26 maja 2025 r. na podstawie art. 91 ust. 2 Konstytucji RP , art. 55 ust. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 603 § 1 kpk w zw. z art. 604 § 1 kpk w zw. z art. 615 § 2 kpk w zw. z art. 60 ust. 1-3 w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 74 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych sporządzonej w Kijowie dnia 24 maja 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 96, poz.465 z późn. zm.) oraz art. 1 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 70, poz. 307 z późn. zm.) stwierdził dopuszczalność wydania obywatela Ukrainy D. K. organom Republiki Ukrainy w celu przeprowadzenia postępowania nr 62023140140000082 i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej w sprawie prowadzonej pod sygn. akt 607/12541/23 o przestępstwo określone w części 3 art. 27 i części 3 art. 332 ukraińskiego kodeksu karnego , tj. o to że w okresie od sierpnia 2022 roku do 12 stycznia 2023 r. w Ukrainie uczestniczył w nielegalnym przemieszczaniu się osób przez ukraińską granicę przez stworzoną grupę przestępczą w zamian za kwotę 6000 dolarów USA podczas obowiązującego stanu wojennego (punkt 1). Z kolei na mocy art. 605 § 1 kpk postanowił przedłużyć stosowanie wobec w/w ściganego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, zastosowanego postanowieniem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 26 marca 2025 r. sygn. akt IV Kop 72/25 i określił dalszy termin jego stosowania do dnia 23 września 2025 r. godz. 04:50 (punkt 2). Z powołaniem się na art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze orzekł również o nieopłaconych przez ściganego kosztach pomocy prawnej udzielonej mu przez już zwolnionego obrońcę z urzędu w osobie adwokat K. W. (punkt 3). Rozstrzygając natomiast o kosztach postępowania, obciążył nimi Skarb Państwa (punkt 4). Z powyższym postanowieniem co do rozstrzygnięć zawartych w punktach 1 i 2 nie zgodził się obrońca ściganego i w tym zakresie wywiódł z osobna względem każdego z nich zażalenie. W środku odwoławczym dotyczącym w całości rozstrzygnięcia z punktu 1 zarzucił orzeczeniu: 1. 
        obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, a to:  art. 604 § 1 pkt 7 kpk poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż nie zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej,  art. 604 § 2 pkt 1 kpk poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż osoba, której wniosek dotyczy, nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca zamieszkania,  art. 604 § 2 pkt 6 kpk poprzez jego niezastosowanie, polegające na uznaniu, iż przestępstwo, w związku z którym żąda się wydania, nie jest przestępstwem o charakterze wojskowym lub skarbowym, albo o charakterze politycznym innym niż określone w art. 604 § 1 pkt 8 kpk , 2. 
        będący efektem naruszenia przepisów postępowania mający wpływ na treść orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, polegający na uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia dopuszczalności wydania obywatela Ukrainy D. K. organom Republiki Ukraińskiej w celu przeprowadzenia postępowania i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej za opisane na wstępie przestępstwo. Na tej podstawie obrońca wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie niedopuszczalności wydania obywatela Ukrainy D. K. organom Republiki Ukraińskiej. Natomiast rozstrzygnięciu z punktu 2 obrońca zarzucił w zażaleniu błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, polegający na uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania wobec ściganego, podczas gdy okoliczności sprawy nie przemawiają za koniecznością stosowania najbardziej represyjnego środka zapobiegawczego i na tej podstawie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, niestosowanie tymczasowego aresztowania, zastosowanie środków nieizolacyjnych w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji 7 dni w tygodniu oraz zakazu opuszczania terytorium RP wraz z zatrzymaniem dokumentu podróży. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenia obrońcy ściganego nie zasługiwały na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola instancyjna wykazała, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny zarówno przesłanek koniecznych do stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania obywatela ukraińskiego D. K. Republice Ukrainy, jak też przemawiających za potrzebą i celowością stosowania wobec tegoż ściganego tymczasowego aresztowania. Sąd I instancji nie dopuścił się zatem ani obrazy przepisów postępowania, ani nie dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Po pierwsze stwierdzić należy, że prawidłowe jest mimo wszystko ustalenie, że w sprawie nie zachodzą skutkujące obligatoryjną odmową wydania osoby ściganej przesłanki wymienione w art. 604 § 1 kpk , w większości zresztą tożsame z określonymi w art. 61 ust. 1-8 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych z dnia 24 maja 1993 r., której postanowienia, w uzupełnieniu postanowień Europejskiej Konwencji o Ekstradycji i dla ułatwienia stosowania zawartych w niej zasad (zob. art. 28 ust. 1 i 2 tej konwencji), której stronami są oba państwa (Polska od 13 września 1993 r., zaś Ukraina od 9 czerwca 1998 r.), zgodnie z art. 615 § 2 kpk miały pierwszeństwo w stosowaniu, o ile stanowią inaczej, niż przepisy Działu XIII Kodeksu postępowania karnego , w tym zawarte w Rozdziale 65, a regulujące ściśle kwestie związane z wydaniem osób ściganych na wniosek państwa obcych. Sąd Okręgowy miał jednak je wszystkie w polu widzenia zgodnie z wyrażonym w orzecznictwie poglądem, że w sytuacji, gdy dwustronna umowa międzynarodowa dotyczy także wydania osób ściganych i zawiera katalog okoliczności wyłączających możliwość wydania takiej osoby określony w sposób węższy niż przepis art. 604 § 1 kpk , to z uwagi na fakt, iż przeszkody zawarte w tym przepisie stanowią powtórzenie zasad określonych w podstawowych aktach prawa międzynarodowego, muszą być one także przedmiotem rozważań i ocen właściwego sądu (zob. postanowienie SA w Lublinie z 12 listopada 2007 r., II AKz 339/07, LEX nr 357215). Choć jednocześnie stwierdzić trzeba, iż akurat w przeciwieństwie do innych, nie odniósł się wprost do określonej wyłącznie w art. 607 § 1 pkt 7 kpk przesłanki negatywnej w postaci uzasadnionej obawy, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej. Obrońca wskazuje natomiast na jej występowanie. Uznać jednak trzeba, iż jej zaistnienia nie wykazał. Z wyjaśnień ściganego oraz dokumentacji zebranej w aktach sprawy wynika, że D. K. powołuje się na okoliczność, jakoby żądano od niego łapówki, a prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne ma stanowić następstwo odmowy jej zapłaty, z tym też miały się wiązać groźby spowodowania niesłusznego pozbawienia wolności na Ukrainie ze strony mającego żądać owej łapówki wskazywanego z imienia i nazwisko funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Pomimo jednak formułowanych twierdzeń, że ma być ścigany lub jego rodzina w posiadaniu korespondencji, w której żąda się od niego łapówki, nic takiego, co rzeczywiście by tę okoliczność potwierdzało, nie zostało przedłożone. Na pewno nie ma takiego waloru przedłożony Sądowi odwoławczemu materiał wideo z serwisu (...) , będący w istocie prywatnym komentarzem do określonej sytuacji, nie odnoszącym się jednak nawet do osoby ściganego i zarzucanego mu czynu, nie poddającym się również weryfikacji w zakresie formułowanych w nim twierdzeń, stąd na potrzeby niniejszego postępowania mogącym uchodzić również jako niczym nie poparte pomówienia. Stąd nie sposób na ich podstawie twierdzić, że zachodzi uzasadniona obawa, że wolności i prawa konkretnie ściganego mogłyby doznać uszczerbku w przypadku jego wydania państwu ukraińskiemu. Równocześnie dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy wskazuje, że kwestie łapówki i następstw odmowy jej przyjęcia przez ściganego, z którymi skarżący właśnie wiąże owe obawy, stanowią od dłuższego czasu argument mający wskazywać na niesłuszność stawianych ściganemu zarzutów ze strony władz ukraińskich. Zwrócić jednak trzeba uwagę, iż nie przeszkodziło to wydaniu przez sąd ukraiński decyzji o tymczasowym aresztowaniu ściganego w celu jego poszukiwania do prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Z tym związane okoliczności, które trzeba postrzegać w kategorii konsekwentnie prezentowanej przez ściganego linii obrony, mogącej być jednak przedmiotem rzeczowej i dogłębnej analizy i oceny w ramach prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego na Ukrainie i to już z jego udziałem, a temu właśnie ma służyć tocząca się procedura ekstradycyjna, nie może więc wystarczać do stwierdzenia występowania przesłanki negatywnej z art. 604 § 1 pkt 7 kpk . Nie może dowodzić też występowania tej przesłanki niezaprzeczalny fakt tego, że cały teren Ukrainy jest zagrożony ostrzałem rakietowym i dronowym w związku z pełnoskalową inwazją Federacji Rosyjskiej na Ukrainę od dnia 24 lutego 2022 r., a ostatnim czasem taki atak miał również dotknąć obwód tarnopolski, na obszarze którego wedle deklaracji wnioskującego o ekstradycję ściganego Prokuratora Generalnego Ukrainy mają być przeprowadzane czynności w ramach postępowania karnego przeciwko ściganemu i tam też miałby on zostać osadzony. Państwo ukraińskie będzie bowiem zobowiązane do ochrony życia i zdrowia ściganego, a wcale nie jest powiedzianym że po wydaniu przez cały tok postępowania będzie pozbawiony wolności, wręcz wniosek o ekstradycję odwołujący się do ustawodawstwa Ukrainy wskazuje, że wraz z zastosowaniem aresztu sędzia śledczy będzie zobowiązany do ustalenia wysokości kaucji, która nie może być celowo wygórowana, a zatem pozbawienie wolności ściganego będzie możliwe tylko wtedy gdy kaucja nie zostanie wpłacona. Skarżący w zażaleniu nie kwestionuje już natomiast, że ścigany nie jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i nie korzysta tu z prawa azylu, że przestępstwo, o którego popełnienie się go podejrzewa i w związku z którym jest ścigany stanowi czyn zabroniony na gruncie polskiego kodeksu karnego , nie zostało też popełnione bez użycia przemocy z przyczyn politycznych, a w miejscu jego popełnieniu grozi mu za nie kara pozbawienia wolności w wymiarze do 9 lat, ściganie nie uległo przedawnieniu, nie zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej, brak też ryzyka wymierzenia ściganemu kary śmierci. Odnotować natomiast trzeba, że obrońca pisemnie poinformował Sąd odwoławczy, że ścigany złożył właściwemu organowi Straży Granicznej wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Podkreślenia jednak wymaga, iż tak na gruncie art. 61 ust. 1 pkt 1 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych z dnia 24 maja 1993 r., jak i art. 604 § 1 pkt 1 kpk , istotnym jest, żeby ścigany korzystał w RP z prawa azylu, a nie dopiero starał się o tego rodzaju ochronę międzynarodową. Postępowanie administracyjne w tym przedmiocie nie może być więc również przeszkodą, która miałaby tamować tok postępowania ekstradycyjnego, w tym procedurę sądową, w której ma się rozstrzygnąć, czy wydanie ściganego Ukrainie jest prawnie dopuszczalne. Odnośnie natomiast zarzutów kwestionujących niestwierdzenie przez Sąd I instancji przesłanek z art. 604 § 2 pkt 1 i 6 kpk , a mających stanowić fakultatywną przeszkodę w wydaniu go stronie ukraińskiej, nie dostrzegł skarżący, że wypowiedzenie się w tym zakresie, jak trafnie zauważył Sąd a quo , pozostaje w wyłącznej kompetencji Ministra Sprawiedliwości realizującego wniosek o wydanie. Przesłanki wymienione w art. 604 § 2 kpk nie należą bowiem do bezwzględnych podstaw ekstradycyjnych. Rolą sądu orzekającego w postępowaniu ekstradycyjnym jest natomiast stwierdzenie prawnej dopuszczalności wydania w oparciu o bezwzględne przeszkody ekstradycyjne (zob. postanowienie SN z 23 lutego 2021 r., II KK 362/20, LEX nr 3189136; np. B. Augustyniak, Komentarz do art. 604 k.p.k. (w:) D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, S. Steinborn Komentarz do art. 604 k.p.k. (w:) L. Paprzycki (red.), Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el. 2015). W tych okolicznościach zupełnie zbędne byłoby czynienie szerokich rozważań odnoszących się do powołanego przepisu. Jedynie marginalnie trzeba zauważyć odnośnie rzekomego zamieszkiwania ściganego wraz z córką i zięciem w K. , że on sam początkowo wskazywał, że na stałe przebywa w Wielkiej Brytanii, tam zamieszkuje i pracuje, tam również odbiera korespondencję, w Polsce ma dalszą rodzinę – kuzynów, zamieszkują w L. (k. 31-32). Jeszcze w toku posiedzenia w dniu 26 marca 2025 r. stwierdził, że nie ma w Polsce żadnego miejsca zamieszkania, nie ma tu nawet rodziny, a jedynie znajomych (k. 36). Miesiąc później obrońca ściganego podał, że ten ma córkę w K. (k. 198v), a w obecnie rozpatrywanym zażaleniu wskazano ponadto, że w ciągu ostatnich lat ścigany rzekomo stale i cyklicznie przebywał na terytorium RP. Nawet jeśli jego córka rzeczywiście zamieszkuje w Polsce na stałe i ścigany potencjalnie mógłby zamieszkać wraz z nią, nie jest to równoznaczne z posiadaniem przez niego stałego miejsca zamieszkania. Poza tym ścigany ma mieć w RP stałe miejsce zamieszkania, nie zaś potencjalnie je mieć. Co do natomiast rzekomego wojskowego charakteru zarzuconego ściganemu przestępstwa, popełnienie go w czasie trwania stanu wojennego nie czyni go takowym, tak jak i to, że doprowadzić miało, że ukraińskie siły zbrojne nie mogły zmobilizować mężczyzn, którzy dzięki ściganemu mieli nielegalnie opuścić terytorium Ukrainy. Brak też podstaw, aby z tego powodu twierdzić, że choć nie miało być popełnione bez użycia przemocy z przyczyn politycznych, to ma być innym przestępstwem o charakterze politycznym, a to cyt.: „ zwłaszcza w kontekście upolitycznienia konfliktu (w jego podstawie i wymiarze) z Federacją Rosyjską ”. W żadnym razie nie wynika z tego polityczny charakter przestępstwa, które przecież miało być związane ze zorganizowaniem i wdrożeniem przez współdziałające trzy osoby, w tym ściganego, przedsięwzięcia wykorzystującego ukraińskie procedury obowiązujące przy wykonywaniu międzynarodowego transportu drogowego do nielegalnego przekroczenia granicy ukraińskiej przez pięciu mężczyzn będących w wieku, w którym ze względu na stan wojenny, nie mogli opuszczać terytorium Ukrainy. Identycznie zresztą rzecz się ma ze wskazywanymi przez ściganego przyczynami, które spowodowały obecne jego problemy prawne z państwem ukraińskim, a nadto jego twierdzeniem, że stał się ofiarą krytycznego stosunku do obecnego prezydenta tego kraju. Niewadliwa okazała się również decyzja procesowa w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec ściganego. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w niniejszej sprawie przedłużenie tego środka zapobiegawczego było niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego przebiegu postępowania ekstradycyjnego, gdyż inne środki zapobiegawcze nie byłyby po temu wystarczające. Co do zastrzeżeń obrońcy w zakresie uprawdopodobnienia popełnienia zarzuconego czynu przez władze ukraińskie stwierdzić należy, że strona ukraińska w sposób wystarczający wykazała istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez D. K. zarzucanego mu czynu poprzez przedłożenie wniosku o jego ekstradycję wraz ze stosownymi dokumentami, wskazując właściwe przepisy odpowiadające regulacjom polskiego kodeksu karnego . Zgodnie z art. 605 kpk , tak jak i wedle art. 65 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych z dnia 24 maja 1993 r., podstawą do stosowania aresztu ekstradycyjnego jest samo złożenie wniosku o ekstradycję. Sąd orzekający w przedmiocie stosowania wobec ściganego tymczasowego aresztowania celem zabezpieczenia postępowania ekstradycyjnego bada jedynie, czy na podstawie treści wniosku ekstradycyjnego oraz załączonych doń dokumentów możliwe jest uprawdopodobnienie popełnienia przez osobę ściganą przestępstwa wskazanego we wniosku. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, uprawdopodobnienie zarzutu popełnienia przestępstwa niezbędne dla stwierdzenia prawnej dopuszczalności wydania ściganego przyjmuje się na podstawie samego faktu złożenia przez państwo obce wniosku ekstradycyjnego (zob. postanowienie SA w Katowicach z 25 sierpnia 1999 roku, II AKz 251/99, OSA 2000/5/41; postanowienie SA w Warszawie z 4 grudnia 2007 roku, II AKz 746/07, OSA 2009/3/5-10; L. Paprzycki, Komentarz aktualizowany do art. 425-673 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el. 2015). Zarzut wskazujący na brak w aktach sprawy przekonujących dowodów uzasadniających postawienie zarzutu nie mógł zatem okazać się zasadny. Sąd Apelacyjny uznaje też za trafne stwierdzenie Sądu I instancji, że stosowanie względem ściganego tymczasowego aresztowania jest konieczne celem zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania ekstradycyjnego, albowiem w odniesieniu do D. K. zachodzi uzasadniona obawa ucieczki, prawdopodobieństwo której zwiększa fakt, że grozi mu realnie surowa kara w razie udowodnienia mu sprawstwa i winy w zakresie czynu o który się go podejrzewa. Wszak ścigany nie ma w Polsce stałego ani czasowego miejsca zamieszkania, wskazuje że potencjalnie może zamieszkać z córką, co jednak wydaje się wątpliwe w świetle niespójności jego twierdzeń w tym zakresie, o czym była mowa powyżej. Ścigany na stałe ma mieszkać w Wielkiej Brytanii, tam znajdować się ma centrum jego życiowych interesów, dodatkowo w Rumunii, której jest obywatelem i która nie zdecydowała się na jego ściganie na drodze ENA, ma mieć wynajęte lokum. W świetle tego jak najbardziej uzasadnioną jest obawa, że mógłby zbiec z terytorium RP celem uniknięcia ekstradycji do Ukrainy. Jednocześnie za bezzasadne należy uznać twierdzenie, że w odniesieniu do ściganego ma zachodzić negatywna przesłanka stosowania aresztu z uwagi na jego stan zdrowia. Nie negując, że ścigany nie jest osobą w pełni zdrową, co z całą pewnością czyni dla niego pobyt w areszcie tymczasowym bardziej dolegliwym, to brak jest okoliczności wskazujących, że znajduje się w położeniu, o jakim mowa w art. 259 § 1 pkt 1 kpk . Zgodnie z wydanymi opiniami o stanie zdrowia ściganego, pozostaje on w leczeniu zachowawczym i nie wskazano na istnienie przeszkód ku temu, by był diagnozowany przebywając dalej w warunkach izolacji (k. 274, 293). Samo niezadowolenie ściganego z uzyskiwanej w tych warunkach pomocy medycznej, to zdecydowanie zbyt mało, by twierdzić, że jego życiu i zdrowiu zagraża poważne niebezpieczeństwo. Również i ten zarzut okazał się zatem niezasadny. Podsumowując, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny prawnej ujawnionych okoliczności, zasadnie stwierdzając prawną dopuszczalność wydania ściganego władzom ukraińskim oraz do stosowania wobec niego tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego dalszego toku postępowania ekstradycyjnego, w którym teraz oczekiwać się będzie na decyzję Ministra Sprawiedliwości co do wniosku o wydanie ściganego. W tym stanie rzeczy, w braku podstaw do zaingerowania w treść zaskarżonych rozstrzygnięć z punktów 1 i 2, Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie, przy czym o wydatkach postępowania odwoławczego po myśli art. 24 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ekstradycji sporządzonej w Paryżu dnia 13 grudnia 1957 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 70, poz. 307 z późn. zm.) i art. 74 Umowy między Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych z dnia 24 maja 1993 r.